Sygn. akt V GC 900/19 upr
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 czerwca 2020 roku
Sąd Rejonowy w Ostrołęce V Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: Sędzia Rafał Rogiński
Protokolant: sekr. sądowy Monika Grodzka
po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020 roku w Ostrołęce
na rozprawie sprawy z powództwa:
J. K. NIP (...)
M. K. NIP (...)
J. T. NIP (...)
przeciwko
(...) w O. KRS (...)
o zapłatę
orzeka:
1. zasądza od pozwanego (...) w O. na rzecz powodów J. K., M. K. i J. T. kwotę 648,00 zł (sześćset czterdzieści osiem złotych);
2. oddala powództwo w części dotyczącej odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 648,00 zł od dnia 05 września 2019 r. do dnia zapłaty;
3. tytułem zwrotu kosztów procesu zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 067,00 zł, w tym kwotę 1 800,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego;
4. nakazuje zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ostrołęce kwotę 250,00 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu połowy opłaty od pozwu.
Sędzia
Rafał Rogiński
Sygn. akt V GC 900/19 upr
UZASADNIENIE
Powodowie J. K., M. K. i J. T. w pozwie skierowanym przeciwko (...) w O. domagali się o zasądzenie od pozwanego łącznej kwoty 8 097,64 zł wraz z odsetkami za opóźnieniew transakcjach handlowych od kwoty 7 325,64 od dnia 05 września 2019 r.do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że na żądaną kwotę składają się: skapitalizowane na dzień złożenia pozwu roszczenie z tytułu zapłatyw kwocie 7 449,64 zł oraz kwota 648,00 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskania należności na podstawie art. 10 ustawy o terminach zapłatyw transakcjach handlowych.
W dniu 30 września 2019 r. wydany został nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu. Od nakazu zapłaty pozwany złożył sprzeciw zaskarżając go w całości. W sprzeciwie pozwany wskazał, że dokonał zapłaty kwoty 7 325,64 zł wraz z odsetkami oraz zarzucił powodowi nadużycie prawa ( art 5 k.c. ) w stosunku do żądania zasądzenia przez powoda kwoty 648,00 zł i wniósł o oddalenie powództwaw całości a w przypadku nie uznania zasadności jego twierdzeń wniósło nieobciążanie go kosztami postępowania.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
Powód zamówił a pozwany dostarczył mu zamówiony towar. Pozwany nie regulował, swoich zobowiązań w wyznaczonych terminach. Kwota7 325,64 zł wraz z odsetkami będąca zapłatą za faktury: FS (...),FS (...), FS (...) i FS (...) została uregulowana przez pozwanego dopiero po wydaniu nakazu zapłaty ( w dniu16 października 2019 r. ).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: kopii umowy nr (...)k 30-31, Faktury FS (...) k - 12, Faktury FS (...) k - 13, Faktury FS (...) k – 14, Faktury FS (...) k - 15, ostatecznego wezwania do zapłaty wrazz załącznikami k – 16-17, pisma zawierającego oświadczenie o cofnięciu pozwu k – 55, oraz okoliczności wskazanych w pozwie i sprzeciwie, których żadna ze stron nie zakwestionowała.
Sąd zważył co następuje.
Powództwo po ograniczeniu go częściowo przez powoda zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Pozwany nie podważał faktu dokonania płatności na rzecz powodaz opóźnieniem, a powód mając na uwadze zapłacenie przez pozwanego części należności cofną pozew ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty należności głównej i odsetek zapłaconych po wniesieniu pozwu. Postępowanie w tym zakresie zostało umorzone postanowieniem z dnia 04 czerwca 2020 r.
Pozwany w sprzeciwie zarzucił powodowi nieprawidłowe wyliczenie odsetek i nadużycie prawa ( art 5 k.c. ) w stosunku do żądania zasądzenia kwoty 648,00 zł argumentując, że powód nie poniósł jakiejkolwiek szkody oraz wniósł w przypadku niepodzielenia jego argumentacji o nieobciążanie go kosztami postępowania
Powód w złożonym piśmie argumentował, że wykazywał inicjatywęw rozwiązaniu sporu ugodowo i wysyłał do pozwanego wezwanie do zapłaty uprzedzając pozwanego o skierowaniu sprawy na drogę sądową.
Na podstawie art. 10 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych wierzycielowi od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, w których mowa w art. 7 ust 1 lub art. 8 ust 1 bez wezwania przysługuje od dłużnika z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności równowartość kwoty 40 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.
Okoliczność realizowania przez pozwanego płatności z opóźnieniem pozostaje poza sporem. Dlatego Sąd nie podzielił stanowiska pozwanego o nadużyciu przez powoda prawa o którym mowa w art 5 k.c.
Na przywołanie zasługuje uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r. ( Sygn. akt III CZP 94/15 ), zgodnie z którą ,,rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro, przewidziana w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę w wysokości 40 euro powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art 8 ust. 4 tej ustawy.”
W ocenie Sądu powód wykazał w pozwie sposób wyliczenia odsetekw formie tabeli. Zgodnie art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Podobnie art. 232 k.p.c. stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Jeżeli materiał dowodowy zgromadzonyw sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznychw myśl twierdzeń jednej ze stron, Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencjez braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Należy to rozumieć w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18.01.2012 r. w sprawie I ACa 1320/11).
Na zasądzoną od pozwanego na rzecz powoda kwotę składa się suma równowartości kwoty 40 euro naliczonych od każdej z zapłaconychz opóźnieniem faktur.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Na koszty procesu w sprawie, poniesione przez stronę powodową składają się połowa uiszczonej opłaty od pozwu w wysokości 250,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnikaw wysokości 1 800,00 zł. Ponieważ powód cofną powództwo to zgodniez art 79 ust 1 pkt 3 lit a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowychw sprawach cywilnych zwrócono mu połowę uiszczonej opłaty od pozwu.
Nadmienić należy, że sąd nie znalazł podstaw do zastosowaniaart 102 k.p.c. zgodnie, z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.
Regułą jest ponoszenie przez stronę przegrywającą kosztów postępowania a odstąpić od niej można tylko w wyjątkowych przypadkach. Faktem powszechnie znanym, jest zła sytuacja ekonomiczna (...) co nie może jednak powodować, że jednostki te praktycznie z urzędu mają być nie obciążane kosztami wytaczanych im procesów. Praktyka taka wręcz zachęcała by placówki (...) do regulowania swoich zobowiązań dopiero po wystąpieniu przeciwko nim z powództwem. Należy mieć na uwadze, że ze (...) współpracują podmioty prowadzące działalność gospodarczą i nie mogą onez własnych środków kredytować działalności (...), gdyż podmioty te i ich pełnomocnicy nie powinny być obciążane konsekwencjami złej sytuacji ekonomicznej placówek (...). Dlatego pomimo sytuacji ekonomicznej w jakiej znajduje się pozwany obciążono go kosztami postępowania.
Sędzia Rafał Rogiński
ZARZĄDZENIE
(...)
(...)
06.07.2020 Sędzia Rafał Rogiński