Postanowienie V CZ 21/09

Sygn. akt V CZ 21/09 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski SSN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi T.G. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa T.G. przeciwko W.F. o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt [...], po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2009 r., zażalenia T. G. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt [...], 1.) oddala zażalenie; 2.) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego adw. A.H., [...], kwotę 1800, zł (jeden tysiąc osiemset) z 22% podatku od towarów i usług (VAT) tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu zażaleniowym. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 5 marca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powoda T.G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 18 października 2006 r. (art. 410 § 1 k.p.c.). Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, ponieważ powód powołał się na nową okoliczność w postaci decyzji Wójta Gminy W. nr [...] z dnia 5 stycznia 2009 r., powstałą po prawomocnym rozpoznaniu sprawy. Rozpoznając zażalenie powoda, Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W kolejnej skardze o wznowienie postępowania powód powołał się na wykrycie nowego dowodu powstałego w 2009 r., po prawomocnym zakończeniu sprawy (w dniu 16 października 2006 r.). Wynika z tego, ze skarżącemu nie przysługuje ustawowa podstawa wznowienia określona w art. 403 § 2 k.p.c., ponieważ ta przesłanka restytucyjna aktualizuje się tylko wówczas, gdy nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, istotne dla rozstrzygnięcia sporu, istniały przed prawomocnym zakończeniem sprawy, a strona z przyczyn obiektywnych nie mogła z nich skorzystać (por. m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III CZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208). Zasadnie więc Sąd Apelacyjny odrzucił skargę na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Orzeczono zatem jak w sentencji (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).