Postanowienie Ts 75/09

117/2/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 8 grudnia 2009 r. Sygn. akt Ts 75/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Liszcz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Agnieszki W. w sprawie zgodności: 1) art. 2 § 1 pkt 1 oraz art. 3 pkt 1, pkt 3 lit. c, pkt 9, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) z art. 32 ust. 1 i art. 84 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 36 ust. 3, 5-7, 9 i 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) z art. 32 ust. 1 i art. 84 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, 3) art. 141 § 4 w związku z art. 187 § 1 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) z art. 45 ust. 1, art. 175 ust. 1 i art. 184 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 16 marca 2009 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej, zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 2 § 1 pkt 1 oraz art. 3 pkt 1, pkt 3 lit. c, pkt 9, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: o.p.), art. 36 ust. 3, 5-7, 9 i 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.; dalej: u.z.p.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) oraz art. 141 § 4 w związku z art. 187 § 1 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W odniesieniu do zakwestionowanej regulacji skarżąca sformułowała szereg zarzutów – w zakresie dotyczącym przepisów o.p. oraz unormowań u.z.p. skarżąca wskazała na niezgodność z art. 32 ust. 1 i art. 84 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, natomiast w zakresie, w jakim skarga odnosi się do przepisów p.p.s.a. zarzucono niezgodność z art. 45 ust. 1, art. 175 ust. 1 i art. 184 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z 16 marca 2006 r. (nr 244/2006) Wójt Gminy Stare Babice ustalił opłatę w wysokości 42 589 zł z tytułu wzrostu wartości zbytych działek, stanowiących własność skarżącej. Skarżąca odwołała się od tej decyzji, w wyniku czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 20 października 2006 r. (nr KOA 948/Ar/06) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 kwietnia 2007 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2431/06) oddalił skargę na decyzję organów administracyjnych. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku złożenia przez skarżącą skargi kasacyjnej, wyrokiem z 19 listopada 2008 r. (sygn. akt II OSK 1316/07) uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z uwagi na naruszenie prawa procesowego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Kierowana do Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna musi spełniać szereg warunków determinujących jej dopuszczalność. Wynikają one zasadniczo z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46-48 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jedną z cech tego środka ochrony konstytucyjnych wolności i praw jest jego subsydiarność, oznaczająca, że skarga nie może być rozpoznana tak długo, jak długo toczą się postępowania zarówno przed organami administracyjnymi, jak i przed sądami administracyjnymi. Wynika to z dwóch kwestii. Po pierwsze, dopuszczenie ingerencji Trybunału Konstytucyjnego w sprawie niezakończonej ostatecznie przez te podmioty mogłoby oznaczać, że Trybunał wkracza w sferę kompetencyjną niemieszczącą się w jego kognicji. Po drugie, jak wyraźnie wynika z treści art. 46 ust. 1 ustawy o TK, warunkiem wystąpienia ze skargą konstytucyjną jest istnienie ostatecznego orzeczenia w sprawie. Nie chodzi tu jednak o jakiekolwiek orzeczenie, od którego nie przysługuje środek odwoławczy w ramach drogi prawnej, ale o rozstrzygnięcie materialne, rozstrzygające kwestię co do istoty. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – jakkolwiek niezaskarżalne – nie zamknęło postępowania w sprawie. Uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oznacza, że złożona skarga, dotycząca postępowania organów administracyjnych, musi zostać ponownie rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Należy przypomnieć, że istotą orzeczeń o charakterze kasatoryjnym, a do takich bez wątpienia zalicza się wyrok uchylający orzeczenie sądu I instancji, jest ich niemerytoryczny charakter, to znaczy nieodnoszący się do meritum sprawy. NSA nie rozstrzygnął sprawy co do istoty, wykluczył jedynie z obrotu prawnego orzeczenie, które na takie wykluczenie – jego zdaniem – zasługiwało. Stan faktyczny i prawny sprawy powstały w wyniku orzeczenia NSA wciąż wymaga aktywności ze strony WSA w Warszawie, który na nowo będzie poddawał kontroli legalność działania organów administracyjnych. Tym samym wystąpienie ze skargą konstytucyjną należy uznać za przedwczesne. Mając na uwadze powyższe, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 oraz art. 46 ust. 1 ustawy o TK odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.