Ordynacja podatkowa

Ordynacja podatkowa to ustawa określająca ogólne zasady powstawania, wykonywania i wygasania zobowiązań podatkowych oraz reguły postępowania przed organami podatkowymi. Stanowi podstawowy akt polskiego prawa podatkowego i ma zastosowanie do podatków, opłat oraz innych należności publicznoprawnych w zakresie wskazanym w jej przepisach albo w przepisach szczególnych.

Zakres regulacji Ordynacji podatkowej obejmuje w szczególności:

• prawa i obowiązki podatników, płatników i inkasentów,
• powstawanie, ustalanie, określanie i zapłatę zobowiązań podatkowych,
• terminy, odsetki za zwłokę, zaległości podatkowe i odpowiedzialność osób trzecich,
• postępowanie podatkowe, doręczenia, dowody, decyzje, odwołania i zażalenia,
• wydawanie zaświadczeń oraz interpretacji przepisów prawa podatkowego,
• ulgi w spłacie zobowiązań, w tym odroczenie terminu płatności, rozłożenie należności na raty i umorzenie,
• przedawnienie zobowiązań oraz zasady kontroli podatkowej,
• tajemnicę skarbową i przekazywanie informacji podatkowych.

Ustawa wskazuje również właściwość organów podatkowych, takich jak organy administracji skarbowej, wójt, burmistrz i prezydent miasta w sprawach należących do ich kompetencji. Reguluje między innymi sposób prowadzenia postępowań, wydawania rozstrzygnięć i dochodzenia należności.

Ordynacja podatkowa jest odrębna od Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowania podatkowe co do zasady prowadzi się według jej przepisów, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają w nich ogólnego zastosowania.

W innych ustawach termin „Ordynacja podatkowa” często występuje jako odesłanie. Oznacza to, że do określonej opłaty, kary lub należności stosuje się wybrane zasady tej ustawy, na przykład dotyczące terminów zapłaty, ulg, odsetek, przedawnienia albo egzekucji. Nie przesądza to samo w sobie, że dana należność jest podatkiem. Takie odesłania występują między innymi w przepisach dotyczących gospodarki nieruchomościami, prawa budowlanego, prawa wodnego oraz ochrony środowiska.