Postanowienie Ts 360/08

110/2/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 13 kwietnia 2010 r. Sygn. akt Ts 360/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Liszcz – przewodnicząca Maria Gintowt-Jankowicz – sprawozdawca Wojciech Hermeliński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2009 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Jerzego S., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej Jerzego S. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Zaskarżonym przepisom prawa budowlanego skarżący zarzucił niezgodność z art. 7, art. 31 ust. 2, art. 32, art. 64 ust. 3 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 23 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że skarżący nie określił w sposób prawidłowy podstawy wnoszonej skargi konstytucyjnej, a więc nie wskazał, jakie konkretne prawa podmiotowe zostały naruszone przez zakwestionowane przepisy prawa budowlanego. W odniesieniu do art. 77 ust. 1 Konstytucji Trybunał stwierdził, że żadne z wydanych w sprawie skarżącego orzeczeń nie doprowadziło do ingerencji w treść tego prawa. Z kolei powołaniu w skardze art. 64 ust. 3 Konstytucji nie towarzyszyło niezbędne wyjaśnienie sposobu, w jaki zaskarżone przepisy prawa budowlanego naruszyły wynikające z tego przepisu prawa podmiotowe skarżącego. Pozostałe wymienione w skardze przepisy Konstytucji nie mogły zaś samodzielnie służyć jako wzorce kontroli zakwestionowanych przepisów prawa budowlanego. W dniu 11 sierpnia 2009 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego. Podniósł w nim, że zasadniczym problemem w sprawie, w związku z którą skarga konstytucyjna została wniesiona, było nieprawidłowe zastosowanie zaskarżonych przepisów prawa budowlanego. Zarzucił Trybunałowi pobieżne i fragmentaryczne przytoczenie stanu faktycznego sprawy, polegające na pominięciu właściwego – zdaniem skarżącego – trybu dla jej załatwienia. Ponadto, w zażaleniu stwierdzono, że Trybunał nie odniósł się do okoliczności popełnienia przestępstwa, polegającego na przekroczeniu uprawnień przez pracowników nadzoru budowlanego. Za niezrozumiały skarżący uznał także brak reakcji na jego wniosek złożony na podstawie art. 50 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Ponadto, wyraził oczekiwanie zainicjowania postępowania określonego w art. 4 ust. 2 ustawy o TK w związku z niewłaściwym zastosowaniem prawa. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego nie dostarcza argumentów, które podważałyby prawidłowość i zasadność postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w zażaleniu w ogóle nie odniesiono się do zasadniczej przesłanki rozstrzygnięcia Trybunału, jaką było niedopełnienie przez skarżącego obowiązku określonego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK. W tym zakresie należy powtórzyć i zaaprobować stanowisko Trybunału stwierdzające, że skarżący nie wskazał przysługujących mu konstytucyjnych praw lub wolności, z którymi niezgodne byłyby zaskarżone przepisy prawa budowlanego. Obowiązku tego nie wypełniło odwołanie się do art. 77 ust. 1 Konstytucji, z racji braku merytorycznego związku między treścią wyrażonego w tym przepisie prawa, a wydanymi w sprawie skarżącego orzeczeniami (decyzjami administracyjnymi i orzeczeniami sądów administracyjnych). Z kolei w odniesieniu do art. 64 ust. 3 Konstytucji zasadne było przyjęcie, że w skardze nie został wyjaśniony sposób naruszenia statuowanych w nim uprawnień przez zaskarżone unormowania prawa budowlanego. Taka kwalifikacja zarzutów związanych z powyższymi przepisami Konstytucji wykluczała również dopuszczalność oparcia podstawy skargi na zasadach wynikających z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji. Zastrzeżenia skarżącego, dotyczące pobieżnego i fragmentarycznego zrelacjonowania stanu faktycznego sprawy, należy uznać za nieuzasadnione. Zarzucane „pominięcia” odnoszą się bowiem do elementów faktycznych niezwiązanych bezpośrednio z treścią orzeczeń, z wydaniem których mogły być powiązane zarzuty niekonstytucyjności art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 prawa budowlanego. Podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Trybunału w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną pozostaje tylko i wyłącznie kwestia zgodności z Konstytucją przepisów, na podstawie których wydane zostało ostateczne orzeczenie w sprawie skarżącego. Poza zakresem tej kontroli pozostaje natomiast sama ocena prawidłowości indywidualnych rozstrzygnięć podejmowanych wobec skarżącego przez organy władzy publicznej. Z treści zażalenia wynika zaś błędne oczekiwanie skarżącego dotyczące dokonania przez Trybunał takiej właśnie oceny. Nie ulega również wątpliwości, że wobec niespełnienia przesłanek dopuszczalności nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego o wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 50 ustawy o TK. Skarżący mylnie także interpretuje ratio legis postępowania określonego w art. 4 ust. 2 ustawy o TK. Nie jest nim bowiem bynajmniej podejmowanie przez Trybunał kroków zmierzających do korekty sposobu stosowania przepisów prawa przez inne organy władzy publicznej. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należy stwierdzić, że Trybunał Konstytucyjny słusznie odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.