Postanowienie Ts 222/14

384/4/B/2015 POSTANOWIENIE z dnia 18 sierpnia 2015 r. Sygn. akt Ts 222/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Hermeliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.G. w sprawie zgodności: art. 52e ust. 1-4 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1075) w zw. z art. 20 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 2 i art. 4 pkt 17 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1388), a także w zw. z art. 99 ust. 2b i art. 107 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190, ze zm.) z art. 47 w zw. z art. 32 i w zw. z art. 31 ust. 3 oraz z art. 51 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 7 sierpnia 2014 r., sporządzonej przez pełnomocnika, K.G. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją przepisów zawartych w trzech aktach normatywnych. Skarżący zarzucił, że art. 52e ust. 1-4 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1075; dalej: ustawa o IPN) w zw. z art. 20 ust. 1 i 2 oraz z art. 7 ust. 2 i art. 4 pkt 17 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1388; dalej: ustawa lustracyjna), a także w zw. z art. 99 ust. 2b i art. 107 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190, ze zm.; dalej: ordynacja wyborcza) – w zakresie, w jakim „przewidują możliwość wszczęcia postępowania lustracyjnego na wniosek Prokuratora Oddziałowego Biura Lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej wobec osoby, która nigdy nie pełniła funkcji publicznej” – są niezgodne z art. 47 w zw. z art. 32 i art. 31 ust. 3 oraz z art. 51 ust. 2 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Prokurator Oddziałowego Biura Lustracyjnego IPN w Gdańsku wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania lustracyjnego wobec skarżącego i wydanie orzeczenia stwierdzającego, że złożył on niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne. Skarżący złożył oświadczenie lustracyjne w związku z ubieganiem się o mandat radnego w wyborach do rady powiatu w Brodnicy, którego to mandatu jednak nie uzyskał. Sąd Okręgowy w Toruniu II Wydział Karny, postanowieniem z 7 maja 2014 r. (sygn. akt II K 175/13), wydanym na podstawie art. 20 ust. 1 i 2 ustawy lustracyjnej, wszczął postępowanie lustracyjne wobec skarżącego. Sąd podjął to rozstrzygnięcie nie uwzględniwszy wniosku skarżącego o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją art. 4 pkt 17 w zw. z art. 20 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy lustracyjnej. Do skargi konstytucyjnej skarżący dołączył wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego o zawieszeniu, wszczętego wobec niego, postępowania lustracyjnego. Uzasadniając powyższy wniosek, skarżący podkreślił, że kontynuowanie postępowania lustracyjnego może spowodować nieodwracalne skutki. Ponadto za zawieszeniem tego postępowania przemawia ważny interes skarżącego polegający na wstrzymaniu nieuprawnionej ingerencji władzy publicznych w jego wolności i prawa. W uzasadnieniu zarzutów sformułowanych wobec zakwestionowanych przepisów skarżący podkreślił, że jest osobą, która nigdy (także w momencie złożenia skargi) nie pełniła funkcji publicznej w rozumieniu art. 4 ustawy lustracyjnej. Zdaniem skarżącego z piastowaniem takiej funkcji nie może być utożsamione samo kandydowanie w wyborach samorządowych do rady powiatu. W związku z tym za naruszające zarówno zasadę równości (art. 32 Konstytucji), jak i przesłanki dopuszczalnego ograniczania korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji), skarżący uznał wszczęcie i prowadzenie wobec niego postępowania lustracyjnego na takich samych zasadach jak wobec osób, które pełnią funkcje publiczne. Według skarżącego w jego sprawie naruszono również przysługujące mu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz prawo do autonomii informacyjnej jednostki (art. 47 i art. 51 Konstytucji). W przekonaniu skarżącego kwestionowane rozwiązanie ustawowe jest sprzeczne zarówno z treścią preambuły do ustawy lustracyjnej, jak i z celami instytucji lustracji. Skarżący podkreślił również, że wszczęte wobec niego postępowanie lustracyjne jest prowadzone nie ze względu na regulację art. 4 pkt 17 ustawy lustracyjnej, lecz ze względu treść art. 99 ust. 2b ordynacji wyborczej, który to przepis nakłada na kandydata w wyborach obowiązek złożenia oświadczenia lustracyjnego. Następnie skarżący przedstawił analizę tez sformułowanych w jednym z judykatów Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał poddał w nim kontroli konstytucyjność przepisów ustawy lustracyjnej (wyrok TK z 11 maja 2007 r., K 2/07, OTK ZU nr 5/A/2007, poz. 48). Zestawiając te tezy z sytuacją nieuzyskania mandatu radnego, skarżący stwierdził, że przysługujący mu status osoby prywatnej bynajmniej nie uległ zmianie w związku z kandydowaniem w wyborach samorządowych. W dalszej części skargi skarżący odwołał się do innego orzeczenia (wyrok TK z 19 czerwca 2002 r., K 11/02, OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 43), w którym za zgodne z Konstytucją Trybunał uznał rozwiązanie przyjęte w ustawie z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, ze zm.; dalej: ustawa lustracyjna z 1997 r.), po nowelizacji tego aktu prawnego dokonanej ustawą z dnia 15 lutego 2002 r. o zmianie ustawy o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944–1990 osób pełniących funkcje publiczne oraz ustawy – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 14, poz. 128). W dodanym wówczas do art. 18a ustawy lustracyjnej z 1997 r. ust. 5 zdaniu pierwszym ustawodawca nakazywał Rzecznikowi [Interesu Publicznego] zaniechać kierowania do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wniosku o wszczęcie postępowania lustracyjnego wtedy, gdy osoba, która złożyła oświadczenie, zrezygnowała z pełnienia funkcji publicznej lub kandydowania na taką funkcję albo gdy została odwołana z takiej funkcji, jeżeli nastąpiło to przed wszczęciem postępowania lustracyjnego. W wyżej przywołanym wyroku Trybunał orzekł zaś, że rozwiązanie to jest zgodne z art. 32 ust. 1 oraz nie jest niezgodne z art. 2 i art. 61 ust. 1 Konstytucji. Skarżący podkreślił również, że ingerowanie przez państwo w życie prywatne osób, które złożyły oświadczenie lustracyjne, ale nie objęły stanowiska lub funkcji publicznej, nie spełnia wymagań wynikających z testu proporcjonalności w odniesieniu do prawa wyrażonego w art. 51 ust. 2 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo wnieść skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach, prawach lub obowiązkach określonych w Konstytucji. Warunkiem skorzystania ze skargi konstytucyjnej jest uczynienie jej przedmiotem wyłącznie tego przepisu, który był podstawą prawną ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej, wydanego w sprawie skarżącego, i doprowadził do naruszenia wolności lub praw skarżącego w sposób przedstawiony przez niego w skardze. Innymi słowy, zarzut naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw formułowany przez podmiot składający skargę musi dotyczyć aktu stanowienia prawa zastosowanego wobec niego (jako podstawa prawna) w sprawie, w związku z którą złożył on skargę. Kwestia prawidłowego określenia przedmiotu skargi konstytucyjnej nabiera szczególnego znaczenia w związku z dwiema okolicznościami. Po pierwsze, w postępowaniu prowadzonym przed Trybunałem ma zastosowanie zasada skargowości, zgodnie z którą Trybunał, orzekając, jest związany granicami skargi konstytucyjnej (art. 66 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym [Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej ustawa o TK]). Konsekwencją tej zasady jest niemożność korygowania (zmiany) przedmiotu kontroli przez działający z własnej inicjatywy sąd konstytucyjny. Po drugie, poprawne – względem okoliczności sprawy, w związku z którą została wniesiona skarga konstytucyjna – określenie zaskarżonych unormowań odgrywa znaczącą rolę w kontekście następstw ewentualnego merytorycznego orzeczenia Trybunału o ich niekonstytucyjności. Takie bowiem orzeczenie może prowadzić do derogacji konkretnych przepisów (dekodowanych z nich norm prawnych). Zakres oddziaływania wyroku Trybunału Konstytucyjnego zostaje zatem wyznaczony wskutek wskazania przez skarżącego przedmiotu zaskarżenia. Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w sprawach skarg konstytucyjnych dostarcza wielu przykładów świadczących o dopuszczalności zróżnicowania sposobu, w jaki podmioty korzystające ze skargi określają jej przedmiot. Oprócz bezpośredniego wskazania przepisu, z którym skarżący wiąże zarzut naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych praw podmiotowych, przedmiot skargi można też określić interpretacyjnie lub zakresowo. Z tym pierwszym sposobem mamy do czynienia w sytuacji, w której przedmiotem zaskarżenia skarżący czyni nie tyle konkretny przepis, rozumiany jako jednostka redakcyjna tekstu prawnego, ile wyinterpretowaną z niego (wadliwą – w przekonaniu skarżącego) normę prawną, wobec której stawia zarzut niekonstytucyjności. Drugi sposób (tzw. skarga na pominięcie prawodawcze) polega zaś na zakwestionowaniu normy prawnej w zakresie, w jakim nie ma ona zastosowania do określonej kategorii stanów faktycznych. Przyjmując co do zasady dopuszczalność skarg na pominięcie prawodawcze, Trybunał wielokrotnie zwracał jednak uwagę na konieczność oddzielenia ich od sytuacji zaniechania legislacyjnego, a więc zarzutu wskazującego na brak określonych unormowań, które – zdaniem skarżącego – powinny występować w obowiązującym stanie prawnym. Tylko w przypadku skargi na przepisy, z których – przy zastosowaniu odpowiednich dyrektyw wykładni – jest możliwe dekodowanie wadliwej (niepełnej) normy prawnej, Trybunał jest właściwy do merytorycznego jej rozpatrzenia i do orzekania o niej. W przypadku gdy przedmiotem swoich zarzutów skarżący czyni lukę w obowiązującym stanie prawem, Trybunał takiej kompetencji nie ma (por. np. postanowienie TK z 10 marca 2011 r., Ts 136/10, OTK ZU nr 3/B/2012, poz. 274). Wówczas bowiem Trybunał Konstytucyjny – działając na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o TK – jest upoważniony jedynie do skorzystania z tzw. funkcji sygnalizacyjnej, polegającej na przedstawieniu właściwym organom stanowiącym prawo uwag o stwierdzonej luce w prawie, której usunięcie jest niezbędne do zapewnienia spójności systemu prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej. W analizowanej skardze konstytucyjnej skarżący zakwestionował normę prawną dekodowaną z przepisów trzech ustaw – ustawy o IPN (art. 52e ust.1–4), ustawy lustracyjnej (art. 20 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 2 i art. 4 pkt 17) i ordynacji wyborczej (art. 99 ust. 2b i art. 107 ust. 2). Skarżący zarzucił, że jest ona niezgodna z Konstytucją w zakresie, w jakim „przewiduj[e] możliwość wszczęcia postępowania lustracyjnego (…) wobec osoby, która nigdy nie pełniła funkcji publicznej”. Zarówno z okoliczności sprawy, w związku z którą skarżący złożył skargę, jak i z treści orzeczeń wydanych w toku prowadzonego postępowania wynika, że niezgodność z Konstytucją upatruje on nie tyle w samym obowiązku złożenia oświadczenia lustracyjnego przez osobę ubiegającą się o określoną funkcję publiczną, ile w możliwości kontynuowania postępowania lustracyjnego wobec kandydata, który tego rodzaju funkcji jednak nie objął. W przypadku skarżącego problem ten dotyczył zaś kandydowania w wyborach do organu samorządu terytorialnego (rady powiatu). Już w tym miejscu Trybunał zauważa, że przedmiot wniesionej skargi jest w znacznej części nieadekwatny do treści zarzutu, który został w niej przedstawiony. Bezpośredniego merytorycznego związku z tym zarzutem nie mają bowiem zakwestionowane przez skarżącego przepisy ordynacji wyborczej. Zarówno art. 99 ust. 2b tej ustawy, który ustanawia obowiązek dołączenia do pisemnej zgody na kandydowanie oświadczenia lustracyjnego złożonego przez kandydata, jak i jej art. 107 ust. 2, przewidujący kompetencję komisji wyborczej do przekazania tego oświadczenia do oddziałowego biura lustracyjnego IPN, nie regulują kwestii wszczęcia postępowania lustracyjnego i prowadzenia go przez właściwy sąd powszechny. Odnosząc z kolei zarzut niekonstytucyjności do pozostałych przepisów zakwestionowanych w skardze, Trybunał stwierdza, że nie łączy się on bezpośrednio z treścią art. 4 pkt 17 oraz art. 7 ust. 2 ustawy lustracyjnej. Skoro bowiem skarżący nie podważył samej zasady poddania uregulowaniom ustawy lustracyjnej osób pełniących funkcje publiczne, w tym członków organu samorządu terytorialnego, ani ustawowego obowiązku złożenia oświadczenia lustracyjnego przez osobę ubiegającą się o taką funkcję, to nie można przyjąć, że przepisy te mają – zarzucaną przez skarżącego – wadę związaną z dopuszczalnością prowadzenia postępowania lustracyjnego wobec osoby, która funkcji publicznej nie objęła. Inaczej problem ujmując, ewentualne stwierdzenie niezgodności z Konstytucją i derogowanie przepisów wskazanych przez skarżącego pozostałyby bez wpływu na kształt i przebieg mechanizmu wszczęcia postępowania lustracyjnego przez IPN, a następnie jego prowadzenia przed sądem powszechnym. Nieco inaczej przedstawia się kwestia oceny adekwatności zarzutów skarżącego do art. 20 ust. 1 i 2 ustawy lustracyjnej, który ustanawia kompetencję prokuratora oddziałowego Biura Lustracyjnego IPN do wszczęcia postępowania lustracyjnego (ust. 1) oraz wystąpienia z wnioskiem do sądu w przypadku powstania wątpliwości co do zgodności oświadczenia lustracyjnego z prawdą (ust. 2 zdanie pierwsze). Zgodnie zaś z art. 20 ust. 2 zdanie drugie ustawy lustracyjnej czynności związane z rozpoznawaniem oświadczeń lustracyjnych i kierowaniem do sądu wniosków o wszczęcie postępowania lustracyjnego określa ustawa o IPN. Zastosowanie w tym zakresie mają więc przepisy rozdziału 5a ustawy o IPN, w tym – zakwestionowany przez skarżącego art. 52e tej ustawy. Warto ponownie podkreślić, że sformułowany przez skarżącego zarzut co do wyżej przywołanych przepisów ustawy lustracyjnej i ustawy o IPN sprowadza się do tego, że niezgodne z Konstytucją jest prowadzenie postępowania lustracyjnego wobec skarżącego wtedy, gdy nie objął on funkcji, z której pełnieniem wiąże się rygor składania oświadczenia lustracyjnego i późniejszej jego weryfikacji. Zdaniem Trybunału zarzut ten należy jednak zinterpretować w ten sposób, że przyczyną zgłaszanych przez skarżącego zastrzeżeń jest w istocie brak unormowania nakazującego niewszczynanie postępowania (względnie nakazującego umorzenie postępowania już prowadzonego) wobec osoby, która (w chwili jego wszczęcia) nie pełni funkcji publicznej związanej z obowiązkiem złożenia oświadczenia lustracyjnego. W ocenie Trybunału w tym kontekście na uwzględnienie zasługuje także stanowisko (przywołane również przez sąd orzekający w sprawie skarżącego) wyrażone w uzasadnieniu postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 7 maja 2014 r., w którym sąd stwierdził, że „w tekście ustawy lustracyjnej nie występuje przepis, z którego treści wynikałoby, że możliwe jest prowadzenie postępowania lustracyjnego przez prokuratora, a następnie przed sądem, wyłącznie w stosunku do osób, które pełnią funkcje publiczne”. W przekonaniu Trybunału analiza przedmiotu skargi konstytucyjnej, w tym zwłaszcza zakwestionowanych przepisów ustawy lustracyjnej i ustawy o IPN, musi więc prowadzić do wniosku, że zarzut skarżącego dotyczy unormowań, w których treści nie można znaleźć podstawy do dekodowania postulowanej przez skarżącego kompetencji organów prowadzących postępowanie lustracyjne. Podstawy takiej nie daje bowiem ani art. 20 ust. 1 i 2 ustawy lustracyjnej, ani art. 52e ustawy o IPN. W związku z tym należy przyjąć, że zarzuty skarżącego związane z brakiem podstaw do wszczęcia, a następnie umorzenia postępowania lustracyjnego sprowadzają się do zakwestionowania zaniechania ustawodawczego. Wprawdzie skarżący zgłosił swoje zastrzeżenia co do konkretnych przepisów, a przedmiot skargi sformułował – prima facie – zakresowo, ale jak stwierdza Trybunał, w istocie zakwestionował brak unormowań, które mogłyby być podstawą prawną orzeczenia (prokuratora, a następnie sądu) o postulowanej przez niego treści. W przypadku sprawy skarżącego treść ta sprowadzałaby się do umorzenia postępowania lustracyjnego ze względu na to, że w chwili jego wszczęcia skarżący nie pełnił funkcji publicznej, o której mowa w art. 4 pkt 17 ustawy lustracyjnej. W swoim dotychczasowym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że sformułowanie zarzutu pominięcia ustawodawczego wymaga, po pierwsze, określenia normy prawnej, która nie ma zastosowania w sprawie skarżącego. Po drugie, wskazania jej usytuowania w odpowiedniej jednostce redakcyjnej tekstu prawnego oraz wykazania, że niezastosowanie tej normy jest wynikiem zbyt wąskiego zakresu jej regulacji, co w konsekwencji staje się źródłem naruszenia konstytucyjnych praw skarżącego (zob. postanowienie TK z 8 września 2009 r., Ts 95/08, OTK ZU nr 5/B/2009, poz. 398). Zdaniem Trybunału zarówno zaskarżone przepisy ustawy lustracyjnej, jak i uregulowania ustawy o IPN nie dają jednak podstaw do dekodowania normy prawnej tworzącej kompetencję organów lustracyjnych do odmowy wszczęcia lub umorzenia postępowania lustracyjnego. Nieuprawnione jest więc tym bardziej poszukiwanie w nich przez skarżącego podstawy do rozszerzenia zakresu zastosowania takiej normy w odniesieniu do sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący. Trybunał ponownie podkreśla, że rozgraniczenie przypadku kwalifikowanego jako zaniechanie prawodawcze i przypadku unormowania niepełnego (fragmentarycznego) może budzić w konkretnych przypadkach trudności. Niemniej jednak w analizowanym stanie należy jednoznacznie stwierdzić, że zarzut skarżącego nie może być uznany za skuteczne podważenie zgodności z Konstytucją błędnego określenia przez prawodawcę zakresu zastosowania normy prawnej dekodowanej z art. 4 pkt 17 w zw. z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy lustracyjnej i w zw. z art. 52e ustawy o IPN. W ocenie Trybunału argumentem wzmacniającym taką właśnie kwalifikację może być także odwołanie się do zmian stanu prawnego w odniesieniu do unormowania instytucji lustracji. W szczególności zwraca uwagę – uwzględniana także przez skarżącego – nowelizacja ustawy lustracyjnej z 1997 r., której skutkiem normatywnym było dopiero stworzenie podstaw prawnych do podejmowania rozstrzygnięć procesowych analogicznych do tego rozstrzygnięcia, którego oczekiwał skarżący w swojej sprawie. Dopiero bowiem włączenie art. 18a ust. 5 do treści ustawy lustracyjnej z 1997 r. doprowadziło do zrealizowana postulatu (założonego przez projektodawcę nowelizacji tego aktu prawnego) nadania procesowi lustracji kształtu spełniającego wymogi konstytucyjne; co stwierdził także w swoim judykacie Trybunał Konstytucyjny (zob. wyrok TK z 19 czerwca 2002 r., K 11/02). Brak de lege lata przepisów, które mogłyby być podstawą do wyinterpretowania analogicznej normy kompetencyjnej dla organów podejmujących czynności w postępowaniu lustracyjnym prowadzonym na podstawie przepisów obowiązującej ustawy lustracyjnej i ustawy o IPN, nie może być więc zakwalifikowany inaczej niż jako zaniechanie ustawodawcy. Tego rodzaju stanu nie jest jednakże władny skorygować Trybunał Konstytucyjny, orzekając merytorycznie o skardze konstytucyjnej skarżącego. Trybunał wielokrotnie zwracał już uwagę na to, że pełni funkcję jedynie „ustawodawcy negatywnego”; do jego uprawnień nie należy nowelizacja (uzupełnianie) przepisów prawnych (zob. postanowienia TK z: 27 stycznia 1998 r., Ts 1/98, OTK ZU nr 2/1998, poz. 22; 30 czerwca 1998 r., Ts 83/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 80; 19 maja 2005 r., Ts 153/04, OTK ZU nr 3/B/2005, poz. 131). Brak takiej kompetencji wynika zarówno z art. 188 pkt 1–3, jak i z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Powyższe okoliczności – samoistnie przesądzające o niedopuszczalności nadania skardze dalszego biegu – rzutują również na kwestię niespełnienia przez skarżącego wymogu, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK. Jest nim obowiązek wskazania sposobu, w jaki zakwestionowane unormowanie doprowadziło do naruszenia przysługujących skarżącemu konstytucyjnych wolności lub praw. W przypadku, gdy skarga dotyczy w istocie braku unormowań prawnych, trudno przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił swój zarzut w sposób wymagany w ustawie o TK. Ze względu na odmowę nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu bezprzedmiotowe stało się rozpoznawanie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania lustracyjnego wszczętego na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Toruniu – II Wydział Karny z 7 maja 2014 r. (sygn. akt II K 175/13). Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.