Bezpieczeństwo państwa

Bezpieczeństwo państwa to stan, w którym państwo, jego ustrój, niepodległość, terytorium, ludność oraz najważniejsze instytucje i zasoby są chronione przed zagrożeniami zewnętrznymi i wewnętrznymi. Termin obejmuje zarówno zdolność do obrony i prawidłowego działania organów publicznych, jak i ochronę interesów istotnych dla funkcjonowania państwa.

W polskim prawie nie ma jednej, uniwersalnej definicji tego pojęcia. Jego znaczenie zależy od dziedziny prawa i celu konkretnego przepisu. Bezpieczeństwo państwa jest ściśle związane z obronnością, bezpieczeństwem wewnętrznym, ochroną informacji, porządkiem konstytucyjnym oraz ochroną infrastruktury i obszarów o szczególnym znaczeniu.

Termin występuje między innymi w przepisach dotyczących:

• obronności i sił zbrojnych, w tym kwalifikacji wojskowej, współpracy z organizacjami proobronnymi oraz przetwarzania informacji przez organy wojskowe;
• nieruchomości i planowania przestrzennego, gdzie może uzasadniać szczególne zasady gospodarowania terenami, ograniczenia dotyczące obrotu nieruchomościami lub specjalny tryb planowania inwestycji;
• geodezji i kartografii, zwłaszcza w odniesieniu do terenów zamkniętych oraz udostępniania materiałów państwowego zasobu;
• dostępu organów państwa do ewidencji i innych zasobów informacyjnych;
• finansów publicznych, gdy wydatki lub programy wieloletnie służą realizacji zadań związanych z obronnością i bezpieczeństwem.

W praktyce powołanie się na bezpieczeństwo państwa może uzasadniać ograniczenie jawności, dostępności danych, swobody korzystania z nieruchomości albo stosowanie szczególnych procedur. Nie oznacza jednak automatycznie wyłączenia innych zasad prawnych. Ograniczenia muszą wynikać z przepisów i pozostawać związane z rzeczywistą ochroną istotnego interesu państwa. Pojęcie to jest szersze niż bezpieczeństwo publiczne, które koncentruje się przede wszystkim na ochronie życia, zdrowia, mienia i porządku publicznego.