Sygn. akt KIO 680/23
WYROK
z dnia 27 marca 2023 r.
Krajowa Izba Odwoławcza – w składzie:
Przewodniczący: Maksym Smorczewski
Protokolant:
Wiktoria Ceyrowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2023 r. w Warszawie odwołania wniesionego do Prezesa Krajowej Izby
Odwoławczej w dniu 10 marca 2023 r. przez wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia Gwarant
Agencja Ochrony spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Opolu, Impel Facility Services spółka z
ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu oraz R. P., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą
Paroks R. P., w postępowaniu prowadzonym przez Skarb Państwa - 2 Wojskowy Oddział Gospodarczy przy udziale
wykonawcy D. B.,
prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B., zgłaszającego
przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie zamawiającego
orzeka:
1. oddala odwołanie,
2. kosztami postępowania obciąża wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia Gwarant
Agencja Ochrony spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Opolu, Impel Facility Services spółka z
ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu oraz R. P., prowadzącą działalność gospodarczą pod
nazwą Paroks R. P., i:
2.1. zalicza do kosztów postępowania odwoławczego uiszczony przez wykonawców wspólnie
ubiegających się o udzielenie zamówienia Gwarant Agencja Ochrony spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością z siedzibą w Opolu, Impel Facility Services spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z
siedzibą we Wrocławiu oraz R. P., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Paroks R. P., wpis od
odwołania w wysokości 15 000 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych) oraz koszty postępowania
odwoławczego zamawiającego Skarb Państwa - 2 Wojskowy Oddział Gospodarczy poniesione z tytułu
wynagrodzenia i wydatków pełnomocnika w wysokości 3 600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych),
2.2. zasądza od wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia Gwarant Agencja
Ochrony spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Opolu, Impel Facility Services spółka z
ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu oraz R. P., prowadzącej działalność gospodarczą
pod nazwą Paroks R. P., na rzecz Skarbu Państwa – 2 Wojskowego Oddziału Gospodarczego kwotę 3 600
zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych), stanowiącą koszty
postępowania odwoławczego poniesione z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika.
Stosownie do art. 579 ust. 1 i art. 580 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (tj. Dz.U.
z 2022 r. poz. 1710 z późn. zm.) na niniejszy wyrok – w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia – przysługuje skarga za
pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie.
Przewodniczący: ………………………………
Sygn. akt: KIO 628/23
UZASADNIENIE
W dniu 10 marca 2023 r. do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej wpłynęło odwołanie wykonawców wspólnie
ubiegających się o udzielenie zamówienia Gwarant Agencja Ochrony spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z
siedzibą w Opolu, Impel Facility Services spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu oraz R. P.,
prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Paroks R. P., (dalej jako „Odwołujący”) w postępowaniu o udzielenie
zamówienia publicznego na dostawę pod nazwą „Sprzątanie terenów zewnętrznych oraz utrzymanie i pielęgnacja
terenów zielonych na potrzeby Sekcji Obsługi Infrastruktury w Brzegu, Oleśnicy, Jastrzębiu i Kłodzku Numer
referencyjny: INFR/420/2022” w zakresie części 3 zamówienia (dalej jako „Postępowanie”), prowadzonym przez
zamawiającego Skarb Państwa – 2 Wojskowy Oddział Gospodarczy (dalej jako „Zamawiający”) „wobec zaniechań i
czynności podjętych przez Zamawiającego niezgodnie z żądaniem uwzględnionego odwołania w sprawie KIO 461/23,
polegających na zaniechaniu odrzucenia oferty Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B., 68-100 Żagań, ul. B. Chrobrego
14 dla zadania nr 3 i podjęciu czynności zmierzających do zawarcia umowy z tym wykonawcą, mimo iż nie wykazał on
spełnienia warunków udziału w postępowaniu”.
Odwołujący zarzucił naruszenie „art. 226 ust. 1 pkt 2) lit. b) Prawa zamówień publicznych (dalej: PZP) w zw. z art. 522
ust. 2 PZP poprzez zaniechanie odrzucenia oferty złożonej przez Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B., który nie
spełnia warunków udziału w postępowaniu, mimo iż Zamawiający zapowiedział taką czynność w treści odpowiedzi na
odwołanie w sprawie KIO 461/23”.
Odwołujący wniósł o nakazanie Zamawiającemu:
„1. unieważnienia czynności wyboru oferty Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B.,
2. odrzucenia oferty Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B.,
3. powtórzenia czynności badania i oceny ofert z pominięciem oferty Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B.,
4. wyboru oferty Odwołującego”,
a także o zasądzenie na rzecz Odwołującego zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
Zamawiający wniósł o odrzucenie odwołania, ewentualnie o jego oddalenie w całości oraz o zasądzenie od
Odwołującego na rzecz Zamawiającego kosztów postępowania odwoławczego.
Do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego przystąpił wykonawca D. B., prowadzący działalność
gospodarczą pod nazwą Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B., (dalej jako „Przystępujący”). Przystępujący wniósł o
oddalenie odwołania oraz „zwrot poniesionych kosztów związanych z uczestnictwem w postępowaniu”.
W zakresie mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy Izba ustaliła, co następuje:
Zamawiający prowadzi Postępowanie na usługi z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo
zamówień publicznych (dalej jako „Pzp”) w trybie przetargu nieograniczonego. Wartość zamówienia przekracza progi
unijne, o których mowa w art. 3 ust. 1 Pzp. Ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane 29 lipca 2022 r. w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej pod numerem 2022/S 145-413860.
W dniu 10 lutego 2023 r. Zamawiający opublikował zawiadomienie o wyborze najkorzystniejszej oferty, o treści „Działając
na podstawie art. 253 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1129
z późn. zm.) Zamawiający – 2. Wojskowy Oddział Gospodarczy z siedzibą we Wrocławiu (50-984) przy ul. Obornickiej
100-102 informuje, że do realizacji przedmiotu zamówienia wybrano niżej wymienionego Wykonawcę, którego oferta
została oceniona jako najkorzystniejsza i spełniająca warunki SWZ: Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B. z
zaoferowaną ceną brutto (po poprawieniu oczywistych omyłek rachunkowych): 2 670 676,44 zł (słownie: dwa miliony
sześćset siedemdziesiąt tysięcy sześćset siedemdziesiąt sześć zł 44/100)”.
W dniu 20 lutego 2023 r. Odwołujący wniósł do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej odwołanie wobec czynności wyboru
oferty Przystępującego, zarzucając „naruszenie art. 226 ust. 1 pkt 2) lit. b) ustawy z dnia 11 września 2019 r. (tj.: Dz. U. z
2022 r. poz. 1710 ze zm. – dalej „ustawa” lub „ustawa Pzp”) przez zaniechanie odrzucenia oferty złożonej przez
wykonawcę, który nie spełnia warunków udziału w postępowaniu. Odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania i
nakazanie Zamawiającemu: 1) unieważnienia czynności wyboru oferty Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B., 2)
odrzucenia oferty Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B., 3) powtórzenia czynności badania i oceny ofert z
pominięciem oferty Biuro Projektowe Ogrody Hesperyd D. B.”.
W dniu 22 lutego 2023 r. Przystępujący zgłosił przystąpienie po stronie Zamawiającego do postępowania odwoławczego
toczącego się wskutek ww. odwołania (któremu nadano sygn. KIO 461/23). W dniu 1 marca 2023 r. Zamawiający
oświadczył, że uwzględnia przedmiotowe odwołanie, a w dniu 2 marca 2023 r. Odwołujący oświadczył, że je
cofa. Postanowieniem z dnia 3 marca 2023 r. wydanym w sprawie toczącej się pod sygn. KIO 461/23 Krajowa Izba
Odwoławcza umorzyła postępowanie odwoławcze, w uzasadnieniu tego orzeczenia wskazując, że „Izba stwierdza, że w
tej sprawie odwoławczej odwołanie zostało skutecznie wycofane przed terminem posiedzenia i rozprawy z udziałem
stron. Wymaga odnotowania, że odwołanie można cofnąć w każdym czasie do zamknięcia rozprawy. Cofnięcie
odwołania przez Odwołującego, zgodnie art. 568 pkt 1 ustawy z 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych
(Dz.U. 2021, poz. 1129 ze zm.) oraz § 13 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 31 grudnia 2020 r. w
sprawie postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą (Dz.U. 2020 poz. 2453) oznacza,
że postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu. Skuteczne wycofanie odwołania powoduje, że bezprzedmiotowe w
postępowaniu odwoławczym pozostają wszelkie inne oświadczenia stron postępowania odwoławczego, w tym
zgłoszony sprzeciw co do uwzględnienia odwołania w całości.”.
Ustalając stan faktyczny Izba oparła się na postanowieniu Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 3 marca 2023 r. wydanym w
postępowaniu odwoławczym toczącym się pod sygn. KIO 461/23.
Izba nie przeprowadziła dowodu z „akt postępowań KIO 461/23, KIO 3511/22, KIO 3058/22” mając na uwadze, że
zgodnie z art. 531 Pzp „przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie”, a ww.
dowody miały służyć ustaleniu, „że brak spełniania warunków udziału w postępowaniu” przez Przystępującego „została
już jednoznacznie przesądzona i udokumentowana zgłoszonymi przez strony postępowań dowodami”, które nie są
faktami mającymi istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Brak było ponadto podstaw do przyjęcia, że
faktami takimi, które miały być przedmiotem dowodu z ww. akt, jest to, „że postępowania zostały zakończone
prawomocnym Postanowieniami kończącymi postępowania odwoławcze”.
Z tych samych powodów Izba nie przeprowadziła dowodu z „aneksu nr 3 z dnia 26 stycznia 2023r. do umowy nr
114/2021 /W zawartej przez Konsorcjanta z Zamawiającym”, „aneksu nr 2 z dnia 12 grudnia 2022r. do umowy nr
114/2021 AA/ zawartej przez Konsorcjanta z Zamawiającym „Fry VAT o numerze FS-61/23/1ZSU”, oraz „Fry VAT o
numerze FS-119/23/1ZSU”, które miały służyć ustaleniu, że „odwołanie wnoszone jest wyłącznie w celu uniemożliwienia
zawarcia umowy” – co również nie było faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy
Izba zważyła, co następuje:
Izba stwierdziła, że Odwołującemu przysługiwało prawo do skorzystania ze środka ochrony prawnej w świetle art. 505
ust. 1 Pzp oraz że nie zachodzi żadna z przesłanek skutkujących odrzuceniem odwołania, określonych w art. 528 Pzp, w
szczególności że odwołanie nie zostało wniesione po upływie terminu określonego w art. 515 Pzp.
W świetle treści odwołania nie może budzić wątpliwości, że zostało ono wniesione na zaniechanie dokonania czynności
odrzucenia oferty złożonej przez Przystępującego, której obowiązek dokonania Odwołujący wywodził z uwzględnienia
przez Zamawiającego odwołania w sprawie toczącej się pod sygn. KIO 461/23, a nie na czynność wyboru oferty
Przystępującego w Postępowaniu. W postępowaniu o udzielenie zamówienia, którego wartość przekracza progi unijne, o
których mowa w art. 3 ust. 1 Pzp, określone w art. 515 ust. 1 pkt 1) lit. a) i b) terminy wniesienia odwołania liczone od dnia
przekazania informacji o czynności zamawiającego stanowiącej podstawę jego wniesienia znajdują zastosowanie
wyłącznie w przypadku odwołania wnoszonego na czynność, o której zamawiający przekazał informację. Termin na
wniesienie odwołania na zaniechania dokonania czynności określa zaś art. 515 ust. 3 pkt 1) Pzp i wynosi on 10 dni od
dnia, w którym powzięto lub przy zachowaniu należytej staranności można było powziąć wiadomość o okolicznościach
stanowiących podstawę jego wniesienia.
W sytuacji, gdy Zamawiający oświadczył, że uwzględnia odwołanie wniesione w sprawie toczącej się pod sygn. KIO
461/23 w dniu 1 marca 2023 r., a odwołanie w niniejszej sprawie zostało wniesione 10 marca 2023 r. niewątpliwe jest, że
zostało ono wniesione w terminie określonym art. 515 ust. 3 pkt 1) Pzp.
Po zapoznaniu się z argumentacją stron i uczestnika postępowania odwoławczego, wyrażoną w pismach wniesionych w
tym postępowaniu oraz przedstawioną w trakcie rozprawy w dniu 27 marca 2023 roku, Izba uznała, że odwołanie nie
zasługuje na uwzględnienie.
Zarzut naruszenia art. 226 ust. 1 pkt 2) lit. b) Pzp w związku z art. 522 ust. 2 Pzp nie był uzasadniony.
Zgodnie z art. 226 ust. 1 pkt 2) lit. b) Pzp „zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli została złożona przez wykonawcę
niespełniającego warunków udziału w postępowaniu”. Art. 522 ust. 2 Pzp stanowi zaś, że „jeżeli uczestnik postępowania
odwoławczego, który przystąpił do postępowania po stronie zamawiającego, nie wniesie sprzeciwu co do uwzględnienia
w całości zarzutów przedstawionych w odwołaniu przez zamawiającego, Izba umarza postępowanie, a zamawiający
wykonuje, powtarza lub unieważnia czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia, zgodnie z żądaniem zawartym
w odwołaniu”.
Nie ulega wątpliwości, że w przypadku określonym w art. 522 ust. 2 Pzp zamawiający zobowiązany jest wykonać,
powtórzyć lub unieważnić czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia, zgodnie z żądaniem zawartym w
odwołaniu”. Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było to, czy w jej stanie faktycznym przepis ten
znajduje zastosowanie, czyli czy Zamawiający zobowiązany był wykonać czynności zgodnie z żądaniem zawartym w
odwołaniu wniesionym w postępowaniu odwoławczym toczącym się pod sygn. KIO 461/23, w szczególności odrzucić
ofertę Przystępującego.
Należy zauważyć, że przepis art. 522 ust. 2 Pzp zawiera dwie normy, skierowane do różnych adresatów. Pierwsza
zobowiązuje Izbę do umorzenia postępowania odwoławczego w przypadku, gdy uczestnik postępowania odwoławczego,
który przystąpił do postępowania po stronie zamawiającego, nie wniesie sprzeciwu co do uwzględnienia w całości
zarzutów przedstawionych w odwołaniu przez zamawiającego (co oczywiście wymaga, aby wcześniej wystąpiły dwa
zdarzenia: zgłoszenie przystąpienia do postępowania po stronie zamawiającego oraz uwzględnienie w całości zarzutów
przedstawionych w odwołaniu). Druga zaś zobowiązuje zamawiającego do wykonania, powtórzenia lub unieważnienia
czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia, zgodnie z żądaniem zawartym w odwołaniu, przy czym w ocenie
Izby norma ta jest powiązana z normą adresowaną do Izby w ten sposób, że obowiązek zamawiającego określony
adresowaną do niego normą powstaje w przypadku wykonania obowiązku określonego normą adresowaną do Izby.
Zamawiający jest więc do wykonania ww. czynności zgodnie art. 522 ust. 2 Pzp wtedy, gdy na jego podstawie Izba
umorzy postępowanie odwoławcze.
Z treści postanowienia Izby z dnia 3 marca 2023 r., wydanego w postępowaniu odwoławczym toczącym się pod sygn.
KIO 461/23, jednoznacznie wynika, że postępowanie to nie zostało umorzone nie z powodu nie wniesienia sprzeciwu co
do uwzględnienia w całości zarzutów przedstawionych w odwołaniu przez Zamawiającego, lecz z powodu cofnięcia
odwołania przez Odwołującego.
W szczególności w uzasadnieniu ww. orzeczenia jako podstawa prawna umorzenia postępowania powołane zostały art.
568 pkt 1) Pzp oraz § 13 ust. 1 pkt 6) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie
postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą, a nie art. 522 ust. 2 Pzp.
Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów, zawarte w punkcie 2 ww. postanowienia – nakazanie zwrotu Odwołującemu kwoty
stanowiącej 90 % uiszczonego wpisu od odwołania – a także podana w jego uzasadnienia podstawa prawna (§ 9 ust. 1
pkt 3a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów
kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania)
świadczą o uznaniu przez Izbę, że doszło do cofnięcia odwołania przed otwarciem rozprawy. W przypadku, gdy
umorzenie postępowania następuje w sytuacji, gdy zamawiający uwzględnił w całości zarzuty przedstawione w
odwołaniu, a uczestnik postępowania odwoławczego, który przystąpił do postępowania po stronie zamawiającego, nie
wniósł sprzeciwu wobec uwzględnienia przez zamawiającego w całości zarzutów przedstawionych w odwołaniu,
zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1) albo 2) Izba zobowiązana jest orzec o dokonaniu zwrotu odwołującemu całej kwoty uiszczonej
tytułem wpisu od odwołania.
Zgodnie z art. 520 ust. 2 Pzp, „cofnięte odwołanie nie wywołuje skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z wniesieniem
odwołania do Prezesa Izby”. Mając na względzie, że stosownie do art. 568 pkt 1) Pzp w przypadku cofnięcia odwołania
Izba zobowiązana jest umorzyć postępowanie odwoławcze, w świetle treści art. 520 ust. 2 Pzp nie może ulegać
wątpliwości, że cofnięcie odwołania powoduje, że złożone w toku tego postępowania oświadczenie zamawiającego o
uwzględnieniu w całości zarzutów przedstawionych w odwołaniu przestaje wywoływać skutki prawne.
Gdyby przyjąć, że przedmiotowe oświadczenie zamawiającego nie przestaje wywoływać skutków prawnych pomimo
cofnięcia odwołania i umorzenia postępowania odwoławczego z tego powodu, w związku z czym zamawiający
zobowiązany jest do wykonania, powtórzenia lub unieważnienia czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia,
zgodnie z żądaniem zawartym w odwołaniu, cofnięcie odwołania prowadziłoby do pozbawienia wykonawcy innego niż
ten, który wniósł odwołanie, możliwości skutecznej ochrony swych praw.
W przypadku, gdy wykonawca ten wniósł sprzeciw wobec uwzględnienia przez zamawiającego zarzutów
przedstawionych w odwołaniu, nie mogłoby do dojść do wydania korzystnego dla niego orzeczenia Izby ani w tym
postępowaniu odwoławczym ani w innym (zgodnie z art. 527 Pzp „na czynność zamawiającego wykonaną zgodnie z
treścią wyroku Izby lub sądu, albo, w przypadku uwzględnienia zarzutów przedstawionych w odwołaniu, którą wykonał
zgodnie z żądaniem zawartym w odwołaniu, odwołującemu oraz wykonawcy wezwanemu zgodnie z art. 524 nie
przysługują środki ochrony prawnej”). W sytuacji, gdyby zgłoszono przystąpienie do tego postępowania odwoławczego,
nie miałyby on możliwości skutecznego wniesienia sprzeciwu wobec uwzględnienia przez zamawiającego zarzutów
przedstawionych w odwołaniu. W przypadku zaś, gdyby oświadczenie zamawiającego o uwzględnieniu w całości
zarzutów przedstawionych w odwołaniu i oświadczenie o cofnięciu odwołania zostało złożone przed upływem terminu, w
jakim wykonawca może zgłosić przystąpienie do postępowania odwoławczego, w ogóle nie mógłby skutecznie zgłosić
takiego przystąpienia. Takie rozumienie art. 520 ust. 2 Pzp i art. 522 ust. 2 Pzp musi być więc uznane za nieprawidłowe.
Wobec powyższego Izba uznała, że cofnięcie przez Odwołującego odwołania w postępowaniu odwoławczym toczącym
się pod sygn. KIO 461/23 spowodowało, iż złożone w toku tego postępowania oświadczenie Zamawiającego o
uwzględnieniu w całości zarzutów przedstawionych w odwołaniu wniesionym w tym postępowaniu przestało wywoływać
skutki prawne. Przepis art. 522 ust. 2 Pzp nie zobowiązywał zatem Zamawiającego do wykonania czynności zgodnie z
żądaniem zawartym w tym odwołaniu, w szczególności odrzucenia oferty Przystępującego z powodu nie spełniania
przez niego warunków udziału w Postępowaniu.
W tym stanie rzeczy nie było podstaw do uznania, że Zamawiający zobowiązany był odrzucić tą ofertę na podstawie art.
226 ust. 1 pkt 2) lit. b) Pzp, a więc, że nie dokonując tej czynności zaniechał dokonania czynności, do której był
obowiązany na podstawie Pzp -naruszając art. 522 ust. 2 Pzp w związku z art. 226 ust. 1 pkt 2) lit. b) Pzp.
Oczywiste jest, że rozważanie w niniejszej sprawie, czy oferta Przystępującego podlegała odrzuceniu na podstawie art.
226 ust. 1 pkt 2) lit. b) Pzp, byłoby uzasadnione wyłącznie w przypadku, gdyby Izba stwierdziła naruszenie art. 522 ust. 2
Pzp. To nie nastąpiło, wobec czego dokonywanie ustaleń faktycznych w zakresie istnienia podstaw do odrzucenia oferty
Przystępującego było bezprzedmiotowe.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 557 i art. 575 Pzp oraz § 2 ust. 1 pkt 2), § 5 pkt 1)
i 2) oraz § 8 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych
rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od
odwołania.
Zgodnie z art. 557 Pzp „w wyroku oraz w postanowieniu kończącym postępowanie odwoławcze Izba rozstrzyga o
kosztach postępowania odwoławczego”, stosownie zaś do art. 575 Pzp strony oraz uczestnik postępowania
odwoławczego wnoszący sprzeciw ponoszą koszty postępowania odwoławczego stosownie do jego wyniku. Z § 2 ust. 1
pkt 2) ww. rozporządzenia wynika, że wysokość wpisu wnoszonego w postępowaniu o udzielenie zamówienia na usługi
o wartości przekraczającej progi unijne, o których mowa w art. 3 ust. 1 Pzp, wynosi 15.000 złotych. Stosownie do § 5 pkt
1) i 2) ww. rozporządzenia do kosztów postępowania odwoławczego zalicza się wpis oraz „uzasadnione koszty stron
postępowania odwoławczego (…) w wysokości określonej na podstawie rachunków lub spisu kosztów, złożonych do akt
sprawy, obejmujące: (…) b) wynagrodzenie i wydatki jednego pełnomocnika, jednak nieprzekraczające łącznie kwoty
3600 złotych”. § 8 ust. 2 pkt 1) ww. rozporządzenia stanowi, że „w przypadku oddalenia odwołania przez Izbę w całości,
koszty
ponosi odwołujący. Izba zasądza koszty, o których mowa w § 5 pkt 2, od odwołującego na rzecz zamawiającego”.
Stosownie do § 5 pkt 1) ww. rozporządzenia, do kosztów postępowania odwoławczego zaliczono wpis w wysokości
uiszczonej przez Odwołującego, tj. 15.000 złotych.
Zamawiający na posiedzeniu niejawnym i rozprawie był reprezentowany przez radcę prawnego. Jak wynika ze złożonego
na rozprawie spisu kosztów (zawartego we wniosku o zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego), na koszty
postępowania odwoławczego Zamawiającego składają się poniesione przez niego wynagrodzenie pełnomocnika w
wysokości 3.600 złotych i koszty związane z przejazdem na rozprawę w wysokości 897 złotych. Należy stwierdzić, że
zgodnie z treścią oświadczenia załączonego do ww. wniosku, pełnomocnik Zamawiającego na posiedzenie Izby dojechał
samochodem osobowym i „rozlicza przejazd według stawki” 1,15 zł za 1 przejechany kilometr, a kwota 897 zł stanowi
„zryczałtowane koszty dojazdu”, jak należy przyjąć – z Wrocławia (gdzie pełnomocnik Zamawiającego prowadzi
działalność gospodarczą) do Warszawy i z powrotem. W świetle treści przedmiotowego oświadczenia Izba nie znalazła
podstaw do przyjęcia, że ww. koszty związane z przejazdem na rozprawę zostały poniesione przez Zamawiającego, ani
że powinny być one rozliczane ryczałtowo, według stawki 1,15 zł za 1 przejechany kilometr. Stawka ta jest określoną w §
2 pkt 1) lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu
dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów
niebędących własnością pracodawcy maksymalną stawką, według której pracodawca pokrywa koszty używania przez
pracownika w celach służbowych do jazd lokalnych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących
własnością pracodawcy. Ze złożonej do akt sprawy faktury wynika, że pełnomocnik Zamawiającego reprezentował go
jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, a nie jako pracownik. Brak jest zaś uzasadnienia dla uznania, że ww.
stawka znajduje zastosowanie do kosztów używania samochodu osobowego przez osobę niebędącą pracownikiem
Zamawiającego do jazd innych niż jazdy lokalne.
W tym stanie rzeczy ww. koszty związane z przejazdem na rozprawę w wysokości 897 złotych należało uznać za
koszty stanowiące „wynagrodzenie i wydatki” pełnomocnika w rozumieniu § 5 pkt 2) lit. b) ww. rozporządzenia. Mając na
uwadze treść tego przepisu, do uzasadnionych kosztów postępowania odwoławczego Zamawiającego wynagrodzenie i
wydatki pełnomocnika mogły być zaliczone wyłącznie do kwoty 3.600 złotych. Wobec powyższego do uzasadnionych
kosztów postępowania odwoławczego Zamawiającego
zaliczono wynagrodzenie i wydatki radcy prawnego reprezentującego Zamawiającego w kwocie 3.600 złotych.
Wobec oddalenia odwołania zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 1) ww. rozporządzenia koszty postępowania ponosi Odwołujący, a
Izba zasądziła od Odwołującego na rzecz Zamawiającego kwotę 3.600 złotych.
W sytuacji, gdy Zamawiający nie uwzględnił odwołania, a Przystępujący nie wniósł sprzeciwu wobec uwzględnienia
odwołania brak było podstaw prawnych do orzekania o „zwrocie poniesionych” przez Przystępującego „kosztów
związanych z uczestnictwem w postępowaniu”.
Przewodniczący: ………………………………