Sygn. akt: KIO 3714/25
WYROK
Warszawa, dnia 20 października 2025 r.
Krajowa Izba Odwoławcza – w składzie:
Przewodnicząca: Emilia Garbala
Protokolant: Tomasz Skowroński
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. w Warszawie odwołania wniesionego do Prezesa Krajowej
Izby Odwoławczej w dniu 1 września 2025 r. przez wykonawców wspólnie ubiegających się o zamówienie: MM
SERVICE MONITORING sp.
z o.o., ul. Trybunalska 21, 95-080 Kruszów oraz MAXUS sp. z o. o., ul. 3- go Maja
64/66, 93- 408 Łódź,
w postępowaniu prowadzonym przez: Sąd Okręgowy w Katowicach, ul. Francuska 38, 40-028 Katowice,
przy udziale uczestnika po stronie zamawiającego, tj. wykonawców wspólnie ubiegających się o zamówienie: DGP
Security Partner sp. z o.o., ul. Rotmistrza Witolda Pileckiego 63, 02-781 Warszawa, „DERSŁAW” sp. z o.o.,
Zawada 26, 28-230 Połaniec, SECURITY 24 sp. z o.o.,ul. Spokojna 6, 62-053 Pecna oraz SECURITY SERVICE sp.
z o.o., ul. Rotmistrza Witolda Pileckiego 63, 02-781 Warszawa,
orzeka:
1.oddala odwołanie,
2.kosztami postępowania obciąża odwołującego, i:
2.1. zalicza w poczet kosztów postępowania odwoławczego kwotę 7 500 zł 00 gr (słownie: siedem tysięcy pięćset
złotych zero groszy) uiszczoną przez odwołującego tytułem wpisu od odwołania, kwotę 3 600 zł 00 gr (słownie: trzy
tysiące sześćset złotych zero groszy) tytułem wynagrodzenia pełnomocnika zamawiającego oraz kwotę 673 zł 00 gr
(słownie: sześćset siedemdziesiąt trzy złote zero groszy) tytułem kosztów związanych z dojazdem pełnomocnika
zamawiającego na rozprawę,
2.2. zasądza od odwołującego na rzecz zamawiającego kwotę 4 273 zł 00 gr (słownie: cztery tysiące dwieście
siedemdziesiąt trzy złote zero groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego poniesionych przez
zamawiającego.
Na orzeczenie - w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia - przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby
Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu zamówień publicznych.
Przewodnicząca:…………………………
Sygn. akt: KIO 3714/25
UZASADNIENIE
Zamawiający – Sąd Okręgowy w Katowicach, ul. Francuska 38,40-028 Katowice, prowadzi w trybie podstawowym bez
negocjacji, postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego pn. „Usługa ochrony osób i mienia w budynkach Sądu
Okręgowego w Katowicach przy ul. Francuskiej 38 i ul. Andrzeja 16/18”, numer referencyjny: OG.261.3.2025. Ogłoszenie
o zamówieniu zostało opublikowane w Biuletynie Zamówień Publicznych w dniu 12.06.2025 r., nr 2025/BZP 00275460/01.
W dniu 01.09.2025 r. do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej wpłynęło odwołanie wykonawców wspólnie
ubiegających się o zamówienie: MM SERVICE MONITORING sp.
z o.o., ul. Trybunalska 21, 95-080 Kruszów oraz
MAXUS sp. z o.o., ul. 3-go Maja 64/66, 93-408 Łódź (dalej: „Odwołujący”), w którym Odwołujący zarzucił Zamawiającemu
naruszenie:
1)art. 226 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1320 ze zm.), zwanej dalej: „ustawą
Pzp”, poprzez zaniechania odrzucenia oferty wykonawcy konsorcjum: DGP Security Partner sp. z o.o., Dersław sp. z
o.o., Security 24 sp. z o.o., Security Service sp. z o.o., która zawiera rażąco niską cenę,
2)art. 16 pkt 1 i art. 239 ustawy Pzp poprzez zaniechanie dokonania wyboru jako najkorzystniejszej oferty Odwołującego
oraz dokonania wyboru najkorzystniejszej oferty ww. konsorcjum DGP zawierającej rażąco niską cenę, która powinna
zostać odrzucona.
W związku z tym Odwołujący wniósł o nakazanie Zamawiającemu:
1)unieważnienia czynności wyboru oferty ww. konsorcjum DGP jako najkorzystniejszej,
2)odrzucenia oferty ww. konsorcjum DGP, która zawiera rażąco niską cenę,
3)dokonania czynności wyboru oferty spośród pozostałych nieodrzuconych ofert.
Przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego zgłosili wykonawcy wspólnie ubiegający
się o zamówienie: DGP Security Partner sp. z o.o.,ul. rtm. Witolda Pileckiego 63, 02-781 Warszawa, „DERSŁAW” sp. z
o.o., Zawada 26, 28-230 Połaniec, SECURITY 24 sp. z o. o., ul. Spokojna 6, 62-053 Pecna oraz SECURITY SERVICE sp.
z o.o., ul. rtm. Witolda Pileckiego 63, 02-781 Warszawa (dalej: „Przystępujący”). Izba stwierdziła, że przystąpienie
zostało dokonane skutecznie.
W dniu 10.10.2025 r. Zamawiający przekazał odpowiedź na odwołanie, w której wniósł o oddalenie odwołania. W
dniu 10.10.2025 r. Przystępujący przedstawił swoją argumentację, również wnosząc o oddalenie odwołania.
W trakcie rozprawy Strony i Przystępujący podtrzymali swoje stanowiska w sprawie.
Krajowa Izba Odwoławcza ustaliła następujący stan faktyczny.
Przedmiotem zamówienia jest usługa ochrony osób i mienia w budynkach Sądu Okręgowego w Katowicach przy
ul. Francuskiej 38 i ul. Andrzeja 16/18. Przedmiot zamówienia został podzielony na dwie części, z których pierwsza
obejmuje ww. usługę w budynku przy ul. Francuskiej 38, a druga - w budynku przy ul. Andrzeja 16/18.
W rozdziale X specyfikacji warunków zamówienia (dalej: „SWZ”) Zamawiający wskazał:
„1. Zamawiający wymaga, aby Wykonawca podał w Formularzu ofertowym cenę całkowitą ryczałtową za wykonanie
przedmiotu zamówienia.
2. Cena podana w formularzu oferty nie podlega zmianie, w przypadku jeśli Wykonawca nie wycenił w jej zakresie
wszelkich aspektów związanych z wykonaniem zamówienia, które winien był przewidzieć jako podmiot profesjonalnie
zajmujący się świadczeniem usług stanowiących przedmiot zamówienia.
3. W związku z powyższym cena oferty musi zawierać wszelkie koszty niezbędne do zrealizowania zamówienia
wynikające z dokumentów zamówienia jak również w niej nie ujęte a wynikające z obowiązujących przepisów prawa.
4. Cenę oferty należy obliczyć w oparciu o kalkulację ceny oferty. Kalkulację ceny oferty należy załączyć do oferty. W
kalkulacji ceny ofertowej należy uwzględnić wszystkie koszty niezbędne do wykonania przedmiotu zamówienia. W
kalkulacji ceny oferty Wykonawca powinien przyjąć odpowiednią ilość osób, konieczną do należytego wykonania
zamówienia zgodnie ze szczegółowym opisem przedmiotu zamówienia oraz wysokość minimalnego wynagrodzenia
określoną ustawą z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1773). W
kalkulacji należy uwzględnić również dodatki pracowników za pracę w godzinach nocnych, urlopy pracowników, koszty
umundurowania pracowników, koszty wyposażenia pracownika, koszty patrolu interwencyjnego, koszty działalności
przedsiębiorstwa Wykonawcy oraz zakładany zysk. Brak załączenia do oferty kalkulacji ceny oferty stanowić będzie
podstawę do odrzucenia oferty. Brak uwzględnienia w kalkulacji ceny ofertowej wymaganych składowych stanowić
będzie podstawę do odrzucenia
oferty.”
W dniu 16.07.2025 r. Zamawiający poinformował o wyborze w obu częściach postępowania ofert
Przystępującego jako najkorzystniejszych.
W dniu 21.07.2025 r. Odwołujący wniósł odwołanie, w którym zakwestionował wybór jako najkorzystniejszych
ofert Przystępującego oraz zaniechanie badania tych ofert pod kątem rażąco niskiej ceny.
W dniu 25.07.2025 r. Zamawiający poinformował o unieważnieniu wyboru najkorzystniejszej oferty w obu
częściach postępowania.
Postanowieniem z dnia 22.08.2025 r. o sygn. akt KIO 3047/25 Izba umorzyła postępowanie odwoławcze na
podstawie art. 568 pkt 2 ustawy Pzp
Pismem z dnia 25.07.2025 r. Zamawiający wezwał Przystępującego, na podstawie art. 224 ust. 1 ustawy Pzp, do
złożenia wyjaśnień i dowodów dotyczących wyliczenia m.in. wynagrodzenia urlopowego. W uzasadnieniu Zamawiający
wskazał:
„Wykonawca w kalkulacjach cen dla obu Części wskazał, iż wiek zatrudnianych pracowników przekraczał będzie 55 lat w
przypadku kobiet i 60 lat w przypadku mężczyzn. Biorąc pod uwagę wskazany wiek oraz przepisy KP z bardzo dużym
prawdopodobieństwem (graniczącym wręcz z pewnością) przyjąć należałoby, iż osoby we wskazanym wieku będą miały
prawo do 26 dni urlopu w skali roku.
Wykonawca w kalkulacjach ceny wskazał koszty wynagrodzenia urlopowego na poziomie:
1) dla Części 1 – 62 807,26 zł w ujęciu całościowym,
2) dla Części 2 – 62 536,75 zł w ujęciu całościowym.
Przyjmując metodę obliczeń wskazaną w treści odwołania, w odniesieniu do kosztów pracowniczych kwoty te wynoszą
odpowiednio:
1) dla Części 1 – 62 807,26 zł / 778 909,90 zł * 100 % = 8,0634 %,
2) dla Części 2 – 62 536,75 zł / 775 553,12 zł * 100 % = 8,0635 %.
Oznacza to, iż Wykonawca przewidział w okresie obowiązywania umowy urlop wypoczynkowy (na 1 etat) w wymiarze:
1) dla Części 1 – 2000 rbh * 8,0634 % = 161,268 rbh = 20,1585 dnia,
2) dla Części 2 – 2000 rbh * 8,0635 % = 161,27 rbh = 20,1587 dnia.
Z powyższego wynika, iż Wykonawca przyjął wymiar urlopu niższy niż wynikałoby z KP. Obliczając wymiar urlopu zgodnie
z zapisami KP (26 dni) należy stwierdzić, iż dla każdej z Części wynosi on 208 rbh (26 dni * 8 rbh), co przekłada się na
10,4 % udział wynagrodzenia urlopowego w kosztach pracowniczych (208 rbh / 2000 rbh * 100 %).
Przyjmując powyższe wyliczenia koszty zastępstwa urlopowego w kalkulacjach cen winny kształtować się na poziomie:
1) dla Części 1 – 10,4 % * 778 909,90 zł = 81 006,63 zł
2) dla Części 2 – 10,4 % * 775 553,12 zł = 80 657,52 zł
Powyższe wyliczenia znacząco odbiegają od kwot wskazanych w kalkulacjach cen dla każdej z Części – kwoty wskazane
w kalkulacjach ceny są niższe odpowiednio o 18 199,37 zł dla Części 1 oraz o 18 120,77 zł dla Części 2.
Nawet w przypadku, gdy od wskazanych w kalkulacjach kosztów pracowniczych odliczone zostaną składki ZUS (17,19%)
i jako podstawę do wyliczania wynagrodzenia urlopowego przyjęta zostanie tak obliczona kwota wyniki wyglądają
następująco:
Wykonawca w kalkulacjach ceny wskazał koszty wynagrodzenia urlopowego na poziomie:
1) dla Części 1 – 62 807,26 zł
2) dla Części 2 – 62 536,75 zł
W odniesieniu do kosztów pracowniczych kwoty te wynoszą odpowiednio:
1) dla Części 1 – 62 807,26 zł / 664 655,60 zł * 100 % = 9,44 %
2) dla Części 2 – 62 536,75 zł / 661 791,21 zł * 100 % = 9,44 %
Oznacza to, iż Wykonawca przewidział w okresie obowiązywania umowy urlop wypoczynkowy (na 1 etat) w wymiarze:
1) dla Części 1 – 2000 rbh * 9,44 % = 188,8 rbh = 23,6 dni,
2) dla Części 2 – 2000 rbh * 9,44 % = 188,8 rbh = 23,6 dni.
Z powyższego wynika, iż Wykonawca przyjął wymiar urlopu niższy niż wynikałoby z KP.
Obliczając wymiar urlopu zgodnie z zapisami KP (26 dni) należy stwierdzić, iż dla każdej z Części wynosi on 208 rbh (26
dni * 8 rbh), co przekłada się na 10,4 % udział wynagrodzenia urlopowego w kosztach pracowniczych (208 rbh / 2000 rbh *
100 %).
Przyjmując powyższe wyliczenia koszty zastępstwa urlopowego w kalkulacjach cen winny kształtować się na poziomie:
1) dla Części 1 – 10,4 % * 664 655,60 zł = 69 124,18 zł
2) dla Części 2 – 10,4 % * 661 791,21 zł = 68 826,29 zł
Powyższe wyliczenia także odbiegają od kwot wskazanych w kalkulacjach cen dla każdej z Części – kwoty wskazane w
kalkulacjach ceny są niższe odpowiednio o 6 316,92 zł dla Części 1 oraz o 6 289,54 zł dla Części 2.”
Przystępujący złożył wyjaśnienia, w których wskazał m.in., że: „wiek pracownika, choć może stanowić przesłankę
pomocniczą w ocenie jego możliwego doświadczenia zawodowego, nie przesądza samodzielnie o wymiarze
przysługującego urlopu wypoczynkowego. Zgodnie bowiem z art. 154 § 1 pkt 1 oraz art. 155 § 1 i 2 Kodeksu pracy: do
okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu wypoczynkowego, wlicza się zarówno okresy poprzedniego zatrudnienia
(również u innych pracodawców), jak i okresy nauki, natomiast nie wliczają się okresy świadczenia usług na podstawie
umów cywilnoprawnych, tj. umów zlecenia, umów o dzieło itp. Aby do stażu pracy wpływającego na wymiar urlopu zostały
wliczone okresy zatrudnienia (na umowę o pracę), okresy nauki - te okresy muszą zostać udokumentowane przez
pracownika. Jeśli pracownik: nie dostarczy świadectw pracy z poprzednich miejsc pracy, nie przedłoży dyplomu
ukończenia szkoły lub uczelni, to pracodawca nie ma podstaw prawnych, aby je uwzględnić przy wyliczeniu stażu
urlopowego. Jeżeli pracownik świadczył usługę na podstawie umowy cywilnoprawnej to, ten okres również nie wlicza się do
stażu pracy, wpływającego na wymiar urlopu”.
Do wyjaśnień Przystępujący dołączył dwa zestawienia w postaci tabel z nazwiskami osób, ich datami urodzenia,
wiekiem (najmłodsza kobieta – 56 lat, najmłodszy mężczyzna – 60 lat) i podstawą wymiaru urlopu – 20 dni, podpisane
przez dyrektora ds. personalnych.
W dniu 27.08.2025 r. Zamawiający poinformował o wyborze w obu częściach postępowania ofert
Przystępującego jako najkorzystniejszych.
Krajowa Izba Odwoławcza rozpoznając na rozprawie złożone odwołanie i uwzględniając dokumentację z
niniejszego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego oraz stanowiska Stron i Przystępującego
złożone na piśmie i podane do protokołu rozprawy, zważyła co następuje.
W pierwszej kolejności Izba ustaliła wystąpienie przesłanek z art. 505 ust. 1 ustawy Pzp, tj. istnienie po stronie
Odwołującego interesu w uzyskaniu zamówienia oraz możliwość poniesienia przez niego szkody z uwagi na
kwestionowane zaniechanie Zamawiającego.
Ponadto Izba stwierdziła, że nie została wypełniona żadna z przesłanek ustawowych skutkujących odrzuceniem
odwołania, wynikających z art. 528 ustawy Pzp.
Przechodząc do zarzutów zawartych w odwołaniu, w pierwszej kolejności należy przytoczyć właściwe przepisy.
Zgodnie z art. 224 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 ustawy Pzp:
1. Jeżeli zaoferowana cena lub koszt, lub ich istotne części składowe, wydają się rażąco niskie w stosunku do
przedmiotu zamówienia lub budzą wątpliwości zamawiającego co do możliwości wykonania przedmiotu zamówienia
zgodnie z wymaganiami określonymi w dokumentach zamówienia lub wynikającymi z odrębnych przepisów,
zamawiający żąda od wykonawcy wyjaśnień, w tym złożenia dowodów w zakresie wyliczenia ceny lub kosztu, lub ich
istotnych części składowych.
5. Obowiązek wykazania, że oferta nie zawiera rażąco niskiej ceny lub kosztu spoczywa na wykonawcy.
6. Odrzuceniu, jako oferta z rażąco niską ceną lub kosztem, podlega oferta wykonawcy, który nie udzielił wyjaśnień w
wyznaczonym terminie, lub jeżeli złożone wyjaśnienia wraz z dowodami nie uzasadniają podanej w ofercie ceny lub
kosztu.
Zgodnie z art. 226 ust. 1 pkt 8 ustawy Pzp, zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli:
8) zawiera rażąco niską cenę lub koszt w stosunku do przedmiotu zamówienia.
W pierwszej kolejności Izba zwraca uwagę, że w myśl przytoczonych wyżej przepisów wykonawca wezwany do
złożenia wyjaśnień dotyczących ceny jego oferty musi nie tylko złożyć wyjaśnienia, które będą zawierać szczegółowe,
spójne i rzetelne informacje pozwalające na ustalenie, w jaki sposób została skalkulowana cena jego oferty i jakie
konkretne czynniki umożliwiły wykonawcy przyjęcie w tej kalkulacji kosztów w określonej wysokości, ale musi też
dołączyć dowody potwierdzające wiarygodność informacji zawartych w tych wyjaśnieniach, zwłaszcza zaś w zakresie
tych czynników, które mają największy wpływ na cenę oferty. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakiego rodzaju
dowody wykonawcy powinni składać, gdyż precyzyjne wyliczenie takich dowodów nie byłoby możliwe. W zależności
bowiem od specyfiki danego zamówienia i okoliczności, na które powołuje się wykonawca w swoich wyjaśnieniach
różnego rodzaju dowody będą niezbędne do wykazania wiarygodności danych przywołanych w wyjaśnieniach czy w
samej kalkulacji.
W niniejszej sprawie Przystępujący wskazał w wyjaśnieniach, że zamierza skierować do realizacji zamówienia
osoby w wieku powyżej 55 lat dla kobiet i w wieku powyżej 60 lat dla mężczyzn, którym przysługuje prawo do urlopu w
wymiarze tylko 20 dni. Jak wyliczył Odwołujący (i ani Zamawiający ani Przystępujący tego nie kwestionowali), dzięki
takiemu wymiarowi urlopu dla ww. osób Przystępujący jest w stanie zrealizować zamówienia bez poniesienia straty i z
najniższą ceną w obu częściach postępowania. Gdyby zaś choć jedna z ww. osób miała prawo do 26-dniowego urlopu,
oferta Przystępującego przestałaby być rentowna.
Nie jest sporne między Stronami, że zgodnie z przepisami kodeksu pracy do stażu pracy, od którego uzależniony
jest wymiar urlopu, wlicza się okresy zatrudnienia, również u poprzednich pracodawców, oraz okresy nauki, natomiast
nie wlicza się okresu pracy świadczonej na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. umów zlecenia, czy umów o dzieło.
Pracodawca ustala zaś okres zatrudnienia i nauki danej osoby w oparciu o składane przez nią dokumenty. Skoro zatem
osoby wskazane do realizacji zamówienia przez Przystępującego złożyły dokumenty, z których nie wynika ich staż pracy
czy okres nauki uprawniający do 26-dniowego urlopu, to Przystępujący nie miał podstaw, żeby koszty takiego 26dniowego urlopu uwzględnić w cenie oferty, bez względu na wiek ww. osób.
Powstaje natomiast pytanie, czy Przystępujący wykazał, że rzeczywiście dysponuje osobami w wieku
emerytalnym i przedemerytalnym posiadającymi uprawnienie tylko do 20-dniowego urlopu. Przystępujący wskazał w
wyjaśnieniach, że jako dowód w tej sprawie załącza „wydruk z programu kadrowo-płacowego TETA (załącznik nr B oraz
załącznik nr C), zawierający dane o przysługującym wymiarze urlopu wypoczynkowego, ustalonym w momencie
zatrudnienia pracownika na podstawie dostarczonej przez niego dokumentacji”. Ostatecznie jednak do wyjaśnień
dołączył, podpisane przez dyrektora ds. personalnych, dwa zestawienia w postaci tabel z nazwiskami osób, ich datami
urodzenia, wiekiem (najmłodsza kobieta – 56 lat, najmłodszy mężczyzna – 60 lat) i podstawą wymiaru urlopu – 20 dni.
Jak tłumaczył Przystępujący w piśmie procesowym z 10.10.2025 r., z uwagi na to, że dane potrzebne do wykazania
zasadności zastosowania urlopu w wymiarze 20 dni znajdują się w różnych kartotekach programu TETA, dyrektor ds.
personalnych zrobił na ich podstawie zestawienie ułatwiające przedstawienie tych danych.
Izba uznała, że zestawienia podpisane przez dyrektora ds. personalnych zawierające ww. informacje, w tym
konkretne nazwiska i daty urodzenia pracowników oraz ich wymiar urlopu są w tym wypadku wystarczającym dowodem
na to, że Przystępujący dysponuje osobami, dla których koszty pracy pozwalają mu na skalkulowanie ceny na
oferowanym poziomie.
Odnosząc się przy tym do powołanego przez Odwołującego wyroku z 02.11.2022 r. o sygn. akt KIO 2773/22 Izba
zwraca uwagę, że stan faktyczny tamtej sprawy nie był identyczny z niniejszą. W sprawie KIO 2773/22 wykonawca nie
złożył żadnych dowodów dotyczących wymiaru urlopu pracowników, a jedynie wskazał w wyjaśnieniach: „Oświadczam,
że pracownicy nie udokumentowali stażu pracy uprawniającego do 26 dni urlopu wypoczynkowego”. Takie oświadczenie
Izba uznała za niewystarczające.
Po pierwsze jednak, należy zauważyć, że oświadczenie wykonawcy w sprawie KIO 2773/22 i zestawienia
złożone w niniejszej sprawie różnią się szczegółowością, a co za tym idzie - mają różną wartość informacyjną. W tamtej
sprawie wykonawca złożył wyłącznie ww. enigmatyczne oświadczenie, podczas gdy w tej sprawie złożył zestawienia
zawierające konkretne nazwiska, konkretne daty urodzenia i wymiar urlopu. Mimo, że w obu przypadkach mamy do
czynienia z oświadczeniami wykonawcy, to jednak oświadczenie Przystępującego w niniejszej sprawie złożone w
postaci szczegółowych zestawień powoduje, że ich wiarygodność jest zdecydowanie większa niż „gołego” oświadczenia
złożonego w sprawie KIO 2773/22.
Po drugie, w sprawie KIO 2773/22 Izba rzeczywiście stwierdziła, że wykonawca „mógł wykazać uprawnienie ww.
osób do jedynie 20-dniowego wymiaru urlopu poprzez złożenie podpisanych przez nie CV lub oświadczeń o wykształceniu
i stażu pracy. Niepodobna uwierzyć, że 70 osób miałoby zbiorowo odmówić złożenia takich oświadczeń lub CV, zatem
przedstawienie dowodów w tej postaci nie powinno stanowić dla przystępującego niemożliwej do pokonania przeszkody”.
Takie stwierdzenie Izby wynikało jednak z faktu, że w trakcie rozprawy wykonawca ze sprawy KIO 2773/22 podnosił, że:
„Pracodawca dysponuje dokumentacją pracowniczą, a nie oświadczeniami jak CV” (str. 5 protokołu posiedzenia i
rozprawy z 02.11.2022 r.). Dlatego Izba wskazała, że przedstawienie CV lub oświadczeń pracowników o ich
wykształceniu i stażu pracy nie powinno być przeszkodą i wykonawca mógł je dołączyć do wyjaśnień jako dowody, nie
ograniczając się jedynie do złożenia w tej sprawie lakonicznego oświadczenia. Wyżej przytoczone stwierdzenie Izby
należy jednak traktować jako przykład dowodów, jakie mogą być złożone na potwierdzenie wymiaru urlopu, a nie jako
wskazanie jedynego możliwego dowodu, który może być w tym zakresie złożony.
Po trzecie, Odwołujący podnosi, że zestawienia podpisane przez dyrektora ds. personalnych i dołączone jako
dowody do wyjaśnień Przystępującego są tylko oświadczeniami własnymi wykonawcy, co nie pozwala traktować ich jako
dowód, ale z drugiej strony nie zauważa, że oświadczenia osób skierowanych do realizacji zamówienia też miałyby w
istocie taki sam charakter. Zarówno bowiem dyrektor ds. personalnych, jak i osoby mające pełnić funkcję w zakresie
ochrony, są z punktu widzenia prawa po prostu pracownikami Przystępującego. Zatem z formalnego punktu widzenia
oświadczenia dyrektora i oświadczenia pracowników ochrony miałyby taki sam status.
Ponownie należy zatem podkreślić, że lakoniczne oświadczenie złożone przez wykonawcę w sprawie KIO
2773/22 nie może być zrównane pod względem wiarygodności z zestawieniami zawierającymi konkretne dane
przedstawionymi przez Przystępującego w tej sprawie, a ponadto stwierdzenie Izby o zasadności złożenia jako
dowodów oświadczeń pracowników ochrony odnosiło się do konkretnych twierdzeń wykonawcy w tamtej sprawie i
powinno być traktowane jako wskazanie przykładowego, a nie jedynego dowodu potwierdzającego wymiar urlopu. W
konsekwencji nie można automatycznie porównywać sytuacji w niniejszym postępowaniu do sprawy KIO 2773/22, bo
stany faktyczne w obu tych sprawach nie są identyczne.
Izba zgadza się przy tym z Zamawiającym i Przystępującym, że trudno wykazać fakt negatywny, czyli w tym
wypadku – brak stażu pracy i wykształcenia uprawniających daną osobę do 26-dniowego urlopu i że w zasadzie
należałoby w tym celu składać jako dowody akta personalne poszczególnych osób, na podstawie których zamawiający
samodzielnie ustalałby, jaki wymiar urlopu przysługuje danej osobie. Nie oznacza to jednak, że jest to jedyny dowód, jaki
może być składany w takich sprawach, a ponadto wymagałby on ze strony zamawiającego analizowania dokumentów w
świetle prawa pracy, a i tak jego wiarygodność mogłaby być podważana pod kątem np. kompletności przekazanych
danych.
Podobnie Izba zgadza się z Odwołującym, że właściwym dowodem mógłby być druk ZUS RCA zawierający kod
tytułu ubezpieczenia, w którym poszczególne cyfry oznaczają m.in. prawo do emerytury lub renty czy stopień
niepełnosprawności, choć jak wskazuje Przystępujący, można złożyć jego korektę, co oznacza, że jego treść też może
być różna w różnych okresach czasu.
Jak wynika z powyższego, na potwierdzenie zasadności skalkulowania 20-dniowego urlopu wykonawcy mogą
składać różne dowody, niemniej jednak nie ma gwarancji, że ich wiarygodność nie będzie mogła być kwestionowana. Z
pewnością wystarczającym dowodem nie jest lakoniczne oświadczenie wykonawcy w tej materii, natomiast im więcej
szczegółów i konkretnych informacji na temat osób kierowanych do realizacji zamówienia zawiera dany dowód, tym
bardziej jego wiarygodność rośnie.
W tym stanie rzeczy dowód dołączony przez Przystępującego do jego wyjaśnień w postaci podpisanych przez
dyrektora ds. personalnych dwóch zestawień z nazwiskami osób, ich datami urodzenia, wiekiem i urlopem – 20 dni, Izba
uznała za dowód dopuszczalny, właściwy i wystarczający do potwierdzenia wymiaru urlopu. Dlatego odwołanie zostało
oddalone jako niezasadne.
Jedynie na marginesie (bo składanie dowodów w ramach wyjaśnień rażąco niskiej ceny dopiero w postępowaniu
odwoławczym jest już działaniem spóźnionym) Izba zauważa, że informacje zawarte w ww. zestawieniach pozostają w
zgodzie z informacjami zawartymi w skanach kartotek z programu TETA (stan na 30.07.2025 r.) dołączonych przez
Przystępującego do jego pisma procesowego z dnia 10.10.2025 r.
Odnosząc się natomiast do podniesionej przez Odwołującego na rozprawie kwestii łącznej liczby etatów
wynikającej z ww. skanów kartotek w programie TETA, która jest niezgodna z wyjaśnieniami złożonymi przez
Przystępującego i niewystarczająca do realizacji zamówienia, Izba zwraca uwagę, że zarzut ten nie został podniesiony w
odwołaniu.
Tymczasem zgodnie z art. 555 ustawy Pzp Izba nie może orzekać co do zarzutów, które nie były zawarte w
odwołaniu. Ponadto art. 516 ust. 1 pkt 7 - 10 ustawy Pzp stanowi, że odwołanie powinno wskazywać czynność lub
zaniechanie zamawiającego, którym zarzuca się niezgodność z przepisami ustawy, zawierać zwięzłe przedstawienie
zarzutów, określać żądanie oraz wskazywać okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające wniesienie odwołania.
Oznacza to, że zarzut to nie tylko przepisy wraz z krótkim opisem zamieszczane zwyczajowo we wstępnej części
odwołania (petitum), ale także cała dalsza argumentacja, czyli okoliczności faktyczne i prawne zawarte zwykle w
uzasadnieniu tego odwołania. I tylko tak rozumiane zarzuty zawarte w odwołaniu podlegają rozpoznaniu przez Izbę.
Jeżeli zatem odwołujący na dalszym etapie postępowania odwoławczego np. w kolejnych pismach procesowych lub na
rozprawie, będzie chciał podnieść nową argumentację (czyli nowe okoliczności faktyczne lub prawne) niezawartą
wcześniej w odwołaniu, argumentacja ta nie będzie mogła być wzięta przez Izbę pod uwagę, gdyż stanowi już nowe
zarzuty. Tym samym po wniesieniu odwołania odwołujący może jedynie składać dowody na poparcie zarzutów
zawartych w odwołaniu (do zamknięcia rozprawy – art. 535 ustawy Pzp) i odnosić się do stanowiska zamawiającego lub
przystępującego po stronie zamawiającego. Nie może natomiast rozszerzać swojej argumentacji faktycznej i prawnej
zawartej w odwołaniu, np. z tego powodu że dopiero po wniesieniu odwołania powziął określone informacje lub
zorientował się, że dobrze byłoby podnieść kolejny argument lub że dobrze byłoby zmienić coś w dotychczasowej
argumentacji. Takie nowe lub zmienione argumenty stanowią w istocie nowe zarzuty, które zgodnie z art. 555 ustawy
Pzp nie mogą być przez Izbę rozpoznane, bez względu na to, kiedy odwołujący dowiedział się o okolicznościach
stanowiących ich podstawę.
Powyższa zasada po pierwsze, ma na celu niedopuszczenie do sytuacji, w której odwołujący przedstawiając
nowe zarzuty po wniesieniu odwołania w istocie wydłużałby sobie ustawowy termin na jego wniesienie. Po drugie, należy
zwrócić uwagę, że jeśli zamawiający np. dopiero na rozprawie dowiadywałby się o tym, jakie konkretnie zarzuty
kierowane są pod jego adresem, uniemożliwiłoby mu to przygotowanie argumentacji i zgromadzenie ewentualnych
dowodów przemawiających na jego korzyść. Dlatego zakaz rozpoznawania przez Izbę zarzutów niezawartych w
odwołaniu ma charakter nie tylko formalny, ale służy też respektowaniu zasady równości stron w postępowaniu
odwoławczym przed Izbą.
Powyższe znajduje potwierdzenie w konsekwentnym orzecznictwie Izby i sądów, w tym np. w wyroku z dnia
09.05.2024 r. o sygn. akt XXIII Zs 16/24, w który Sąd Okręgowystwierdził: „Izba jest związana zarzutami odwołania i nie
może wyjść poza ich zakres. Jednoznacznie wskazuje to zatem na konieczność ich przemyślanego i precyzyjnego
formułowania przez odwołującego. Możliwość stawiania zarzutów upływa z terminem na wniesienie odwołania. Jeżeli więc
odwołujący na późniejszym etapie postępowania odwoławczego podnosi okoliczności, które nie zostały wyraźnie i wprost
ujęte w treści wniesionego odwołania, to ich spóźnione wskazywanie nie może być brane przez Izbę pod uwagę. Nawet
jeżeli odwołujący próbowałby powiązać nowe zarzuty z ogólnie zakreślonymi okolicznościami faktycznymi wskazanymi w
odwołaniu. Brak precyzyjnego przywołania podstawy prawnej i uzasadnienia zarzutu prowadzi do braku możliwości
rozpatrzenia tego zarzutu przez Izbę (…). Stosownie zaś do treści art. 535 ustawy PZP odwołujący może przedstawiać
dowody aż do zamknięcia rozprawy, natomiast okoliczności faktyczne, z których chce wywodzić skutki prawne, musi
uprzednio przedstawić precyzyjnie w odwołaniu, pod rygorem ich nieuwzględnienia przez Krajową Izbę Odwoławczą z
uwagi na treść wspomnianego już art. 555 ustawy PZP”.
Reasumując, w świetle art. 555 ustawy Pzp Izba rozpoznaje tylko zarzuty zawarte w odwołaniu, co oznacza, że
okoliczności faktyczne i prawne podnoszone przez odwołującego już po złożeniu odwołania, jako nowe zarzuty, nie
mogą zostać przez Izbę rozpoznane. Z tego powodu Izba pominęła nową argumentację (nowe zarzuty) Odwołującego
dotyczącą liczby etatów, gdyż nie była ona zawarta w odwołaniu.
Orzeczenie Izby zostało wydane w oparciu o dokumentację postępowania o udzielenie zamówienia oraz w
oparciu o stanowiska Stron i Przystępującego przedstawione w pismach procesowych i na rozprawie.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku, na podstawie art. 574 ustawy Pzp oraz w oparciu o §
8 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 5 pkt 1 i pkt 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów
postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania (Dz.U. z 2020 r.
poz. 2437).
Izba zasądziła na rzecz Zamawiającego koszty wynagrodzenia pełnomocnika oraz koszty związane z dojazdem
na rozprawę, tj. koszty noclegu w kwocie 673 zł. Natomiast nie uwzględniła wniosku pełnomocnika Zamawiającego o
zasądzenie kosztów samego dojazdu na rozprawę samochodem w kwocie 905,28 zł mając na uwadze, że
rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów
używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
pracodawcy (t.j. Dz.U. Nr 27, poz. 271 ze zm.), w oparciu o które rozlicza się koszt tzw. „kilometrówki” dotyczy kosztów
jedynie pracownika, którym nie jest przecież pełnomocnik działający w ramach zewnętrznej kancelarii.
Analogiczne stanowisko Izba wyraziła w wyroku z dnia 06.09.2025 r. o sygn. akt 2840/24: „Brak jest podstaw do
przyjęcia, że koszty związane z przejazdem Odwołującego na rozprawę powinny być rozliczane ryczałtowo według stawki
1,15 zł za 1 przejechany kilometr, określonej w określonej w § 2 pkt 1) lit. b) ww. rozporządzenia. Stawka ta jest
maksymalną stawką, według której pracodawca pokrywa koszty używania przez pracownika w celach służbowych do jazd
lokalnych samochodów osobowych o pojemności solnika powyżej 900 cm3 niebędących własnością pracodawcy. Brak
jest zaś uzasadnienia dla uznania, że pełnomocnik Odwołującego jest pracownikiem, któremu pracodawca pokrywa
koszty używania samochodu osobowego niebędącego własnością pracodawcy ani iż ww. stawka znajduje zastosowanie
do kosztów używania samochodu osobowego przez pełnomocnika Odwołującego do jazd innych niż jazdy lokalne, jakimi
niewątpliwie są przejazdy na trasie Olsztyn - siedziba Urzędu Zamówień Publicznych i z powrotem”.
Na ww. orzeczenie Izby została wniesiona skarga do Sądu Okręgowego w Warszawie, który w postanowieniu z
dnia 27.11.2024 r. o sygn. akt XXIII Zs 153/24, stwierdził wprawdzie, że koszty dojazdu pełnomocnika mogą być
dodatkowo doliczane do wynagrodzenia, ale jednocześnie wskazał, że koszty te muszą być wykazane jako koszty
rzeczywiście poniesione, a nie ryczałtowo według stawek dla podróży służbowych pracowników. Sąd wskazał też, że
m.in. ww. rozporządzenie Ministra Infrastruktury dotyczy obszaru prawa pracy i wyłącznie stron stosunku pracy, a zatem
„niedopuszczalne jest stosowanie bez wyraźnej podstawy prawnej przepisów dotyczących pracowników do osób
niemających takiego statusu”.
W tym przypadku pełnomocnik Zamawiającego, który złożył fakturę wskazującą na działanie w ramach Kancelarii
Adwokackiej z siedzibą w Katowicach nie wykazał rzeczywistego poniesienia kosztów dojazdu samochodem, a jedynie
ww. kwotę 905,28 zł za „dojazd na rozprawę Katowice – Warszawa – Katowice, 640 km zgodnie z rozporządzeniem
stawka 1,15 zł/km”. Dlatego w myśl ww. rozporządzenia oraz orzeczeń Izby i Sądu nie jest należny zwrot kosztów
dojazdu pełnomocnika samochodem na rozprawę.
Przewodnicząca ...…………………..