Sygn. akt: KIO 1919/26
WYROK
Warszawa, 26 maja 2026 r.
Krajowa Izba Odwoławcza - w składzie:
Przewodnicząca:Izabela Niedziałek-Bujak
Protokolant:
Mikołaj Kraska
po rozpoznaniu na rozprawie 20 maja 2026 r. w Warszawie odwołania wniesionego do Prezesa Krajowej Izby
Odwoławczej 24 kwietnia 2026 r. przez odwołującego – wykonawcę PayU Spółka Akcyjna, Poznań, KRS 0000274399,
w postępowaniu prowadzonym przez zamawiającego – Kopalnia Soli „Wieliczka” Spółka Akcyjna, Wieliczka, KRS
0000278401
przy udziale przystępującego po stronie zamawiającego – uczestnika, wykonawcy Autopay Spółka Akcyjna, Sopot,
KRS 0000320590
orzeka:
1.Oddala odwołanie.
2.Kosztami postępowania odwoławczego obciąża odwołującego – PayU S.A. i:
2.1zalicza w poczet kosztów postępowania odwoławczego 15.000 zł 00 gr. (piętnaście tysięcy złotych) wpisu oraz
4.304 zł 70 gr. (cztery tysiące trzysta cztery złotych siedemdziesiąt groszy) kosztów zamawiającego,
2.2zasądza od odwołującego na rzecz zamawiającego 4.304 zł 70 gr. (cztery tysiące trzysta cztery złotych
siedemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika, koszty dojazdu
oraz opłaty skarbowej.
Na orzeczenie - w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia - przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby
Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Zamówień Publicznych.
Przewodnicząca:………………………………
Sygn. akt: KIO 1919/26
Uzasadnie nie
W postępowaniu prowadzonym przez zamawiającego – Kopalnię Soli „Wieliczka” S.A., w trybie przetargu
nieograniczonego na usługi przetwarzania transakcji finansowych i usług izb rozrachunkowych – „Obsługa Kopalni Soli
„Wieliczka” w zakresie realizacji e-płatności przy transakcjach płatniczych związanych z ruchem turystycznym (nr
postępowania: KSW/2026/EK/1), ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 28.01.2026 r., OJ S 19/2026
61428-2026, wobec czynności polegającej na wyborze oferty najkorzystniejszej, wniesione zostało 24.04.2026 r. do
Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej odwołanie wykonawcy PayU S.A. z/s w Poznaniu (KIO 1919/26).
Zamawiający poinformował o wyniku postępowania 15.04.2026 r.
Odwołujący zarzuca zamawiającemu naruszenie:
1.Zarzut główny - art. 224 ust. 1-3 oraz 6 w związku z art. 226 ust. 1 pkt 8 ustawy Pzp poprzez zaniechanie
czynności odrzucenia oferty wykonawcy Autopay oraz wybór jako oferty najkorzystniejszej oferty wykonawcy
Autopay, podczas gdy:
(a) zaoferowana przez wykonawcę Autopay cena jest rażąco niska, poniżej kosztów niezbędnych do realizacji
zamówienia;
(b) Autopay nie wykazał, iż złożona przez niego oferta nie zawiera rażąco niskiej ceny w stosunku do przedmiotu
zamówienia;
(c) koszty wskazane w wyjaśnieniach ceny przez Autopay oparte są na błędnych założenia, co wynika
najprawdopodobniej z nieznajomości rzeczywistej struktury płatności u Zamawiającego i posiłkowania przy
kalkulacji oferty założeniami uśrednionymi dla e commerce;
(d) Autopay nie przewidział pokrycia części koniecznych do poniesienia kosztów lub błędnie założył ich wysokość
przy kalkulacji wynagrodzenia, które uzyska od Zamawiającego
(e) wyjaśnienia Autopay odnośnie ceny nie powinny zostać przy zaakceptowane przez Zamawiającego, z uwagi
na posiadanie przez Zamawiającego wiedzy o wzroście kosztów obsługi kart płatniczych, które stanowią prawie
75 % ogólnej wartości transakcji realizowanych w serwisie Zamawiającego.
2.Zarzut ewentualny - Odwołujący wnosi o rozpoznanie zarzutu ewentualnego w razie nieuwzględnienia zarzutu
głównego, tj. naruszenia art. 224 ust. 1, 2, 5 i 6 w zw. z art. 16 ustawy Pzp poprzez zaniechanie wezwania
wykonawcy Autopay do wyjaśnień ceny oferty w szczególności w powiązaniu z rzeczywistą strukturą płatności u
Zamawiającego, tym udziałem poszczególnych metod płatności w ogólnej liczbie transakcji, podczas gdy:
(a) Zamawiający był zobowiązany wezwać wykonawcę Autopay do wyjaśnień w tym zakresie, pomimo posiadania
informacji o wzroście kosztów obsługi kart płatniczych, które stanowią prawie 75 % ogólnej wartości transakcji
realizowanych w serwisie Zamawiającego;
(b) Autopay przedstawił najprawdopodobniej wyłącznie ogólne wyjaśnienia zaoferowanej ceny, nie odnosząc ich
do faktycznej struktury płatności występującej u Zamawiającego,
(c) Autopay nie wykazał, iż złożona przez niego oferta nie zawiera rażąco niskiej ceny w stosunku do przedmiotu
zamówienia;
(d) koszty wskazane w wyjaśnieniach ceny przez Autopay, bez powiązania ich z faktyczną strukturą płatności
występującą u Zamawiającego, są obarczone błędem, który doprowadzić do złożenia oferty z rażąco niską ceną;
Odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania oraz nakazanie zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru oferty
najkorzystniejszej, nakazanie odrzucenia oferty Autopay, ewentualnie nakazanie wezwania wykonawcy Autopay do
złożenia uzupełniających wyjaśnień w zakresie sposobu wyliczenia wysokości swojego wynagrodzenia, a tym samym
prawidłowości zaproponowanej ceny, przy uwzględnieniu rzeczywistej struktury płatności jaka występuje i
zamawiającego.
Odwołujący w uzasadnieniu odnosił się do wynagrodzenia podanego procentowo w formie prowizji – 0,66%, a nie
wysokości wynagrodzenia podanego kwotowo, tj. 2.970.000 zł.
W zakresie świadczenia usług płatniczych, ustalenia co do ceny powinny się odbywać w połączeniu ze znajomością
struktury płatności u danego akceptanta (tu Zamawiającego). Ustalanie ceny jak dla standardowego uczestnika rynku ecommerce w Polsce, w niektórych przypadkach może doprowadzić do przyjęcia błędnych założeń, a tym samym do
zaoferowania rażąco niskiej ceny. W opinii odwołującego do takiego błędnego założenia najprawdopodobniej doszło w
ofercie wybranej.
Zamawiający nie funkcjonuje jako typowy akceptant na polskim rynku e-commerce. Świadczy o tym istotna dysproporcja
w strukturze udziałów poszczególnych metod płatności, w szczególności wyraźna dominacja płatności kartowych. To
właśnie ta nietypowa struktura wolumenu transakcji stała się źródłem zasadniczego błędu w kalkulacji oferty Autopay,
skutkującego zaoferowaniem ceny poniżej poziomu kosztów.
W celu obliczenia kosztów opłat interchange konieczna jest znajomość tego, ile transakcji będzie miało być wykonanych
w ramach zamówienia oraz znajomość podziału tych transakcji na poszczególne rodzaje kart płatniczych (debetowe,
kredytowe, biznesowe) i rodzaje transakcji pod kątem terytorialnym, tj. czy są to transakcje domestic (krajowe),
interregion (wewnątrz EOG) czy intraregion (spoza EOG).
Odwołujący zakłada, że wykonawca przyjął założenie, że zamawiający funkcjonuje jako standardowy akceptant na rynku
e-commerce charakteryzujący się dominującym udziałem płatności BLIK oraz relatywnie niewielkim udziałem transakcji
kartowych. Niewykluczone jest również, że Autopay błędnie oszacował strukturę transakcji według typów kart (karty
krajowe, wydane w EOG oraz wydane poza EOG). Okoliczność ta ma istotne znaczenie, zważywszy że Zamawiający
jest jednym z największych muzeów w Polsce, stanowiącym zarazem jedną z kluczowych atrakcji muzealnych o
zasięgu międzynarodowym, odwiedzaną przez turystów z całego świata. W konsekwencji znaczna część transakcji
realizowana jest przy użyciu kart płatniczych wydanych poza terytorium Polski, co ma bezpośredni i istotny wpływ na
bazową strukturę kosztów obsługi płatności kartowych.
Poza opłatami interchange na całkowity koszt przetwarzania transakcji kartowych składają się również tzw. opłaty
systemowe, których wysokość i zasady naliczania regulowane są odpowiednimi regulaminami organizacji płatniczych
VISA oraz Mastercard. Struktura tych opłat jest przy tym znacząco bardziej złożona niż w przypadku opłat interchange.
Odmiennie niż opłaty interchange, opłaty systemowe nie są publikowane przez organizacje płatnicze w formie jednolitych
zestawień dostępnych na ich stronach internetowych ani nie podlegają regulacjom na poziomie prawa Unii Europejskiej.
Odwołujący ma świadomość, że oferta cenowa złożona przez Autopay ma charakter jednolity i obejmuje wszystkie
metody płatności, tj. stawka 0,66% znajduje zastosowanie zarówno do płatności typu Pay-By-Link, BLIK, jak i do
transakcji realizowanych kartami płatniczymi. Niemniej jednak, zważywszy na faktyczny miks metod płatności
występujący po stronie Zamawiającego, straty ponoszone przez Autopay w związku z obsługą transakcji kartowych nie
mogą zostać skompensowane potencjalnym zyskiem generowanym na pozostałych metodach płatności. Z
przeprowadzonych przez Odwołującego wyliczeń i analiz, opartych na zestawieniu ceny zaoferowanej przez Autopay z
rzeczywistą strukturą płatności u Zamawiającego, wynika, że zaproponowana cena jest niższa o około 400.000 zł od
samych kosztów przetwarzania transakcji kartowych w całym planowanym okresie trwania współpracy.
Te okoliczności powinny przesądzać o odrzuceniu oferty Autopay. Jeśliby z jakichkolwiek powodów uznać, że nie ma ku
temu podstaw (z czym trudno się zgodzić), to z daleko idącej ostrożności procesowej Odwołujący wskazuje, że w takim
wypadku Zamawiający zobowiązany był co najmniej wezwać Autopay do dodatkowych wyjaśnień do zaoferowanej ceny
wiedząc jaką cenę (o ile wyższą) złożył Odwołujący będący wieloletnim operator płatności dla Zamawiającego.
Zamawiający złożył odpowiedź na odwołanie z wnioskiem o jego oddalenie (pismo z 07.05.2026 r.).
Zamawiający wskazał na wyjaśnienia, jakie w zakresie ceny przedstawił wykonawca Autopay S.A. i ich szczegółowość
(zastrzeżone jako tajemnica przedsiębiorstwa). Zasadniczym kosztem są opłaty, które wykonawca jest zobowiązany
ponosić na rzecz organizacji płatniczych oraz banków, które zostały ujęte w wyjaśnieniach, do których odnosi się również
odwołujący. Odwołujący nie kwestionuje poprawności wyliczeń, ale wskazuje na jego zdaniem błędne założenia
dotyczące struktury płatności elektronicznych u zamawiającego. Założenia przedstawiane przez odwołującego nie mają
jednak oparcia w dokumentacji zamówienia, a tym samym nie mogą stanowić podstawy zarzutu braku ich uwzględnienia
przez przystępującego. Zamawiający wskazał na zmienność struktury płatności, co uniemożliwia jej przewidzenie w
czasie, dlatego nie określił w dokumentacji jaki procent transakcji będzie dokonywany przy wykorzystaniu danego rodzaju
płatności. Każdy wykonawca w oparciu o własną wiedzę i doświadczenie przyjmował założenia co do struktury
dokonywanych płatności i w oparciu o nie obliczył uśrednioną stawkę prowizji. W tych okolicznościach żądanie
odwołującego wezwania przystępującego do złożenia wyjaśnień w zakresie wyliczenia ceny w oparciu o strukturę
płatności podaną w odwołaniu, która nie wynika z dokumentacji zamówienia, jest bezpodstawne.
Wykonawca określił w wyjaśnieniach przyjętą strukturę płatności w sposób zbliżony do przyjętego przez odwołującego.
W szczególności przyjął udział płatności kartami na poziomie 63% (zgodnie z wyjaśnieniami swz udzielonymi we
wcześniejszym postępowaniu, gdzie dane te zostały uzyskane od odwołującego), przy 74% przyjętych przez
odwołującego. Jest to założenie realistyczne. Również pozostałe założenia przyjęte w kalkulacji ceny nie różnią się
znacząco w stosunku do założeń odwołującego (Pay-by-link: 14% i 8%; BLIK: 23% i 18%). Różnice te są niewielkie i
mogą odpowiadać realnym zmianom w toku prowadzonej sprzedaży usług zamawiającego. Również struktura transakcji
według typów kart (wydanych w EOG oraz poza EOG) nie różnic się znacząco od przyjętej przez odwołującego.
Zamawiający nie ma możliwości weryfikacji poprawności założeń wskazanych przez odwołującego, jednocześnie
zauważa, że w odniesieniu do kart przez pryzmat kraju, w odwołaniu prezentowane są wyłącznie płatności kartami VISA
(co nie uwzględnia płatności innymi kartami, w szczególności Mastercard).
Przyjęte w wyjaśnieniach stawki prowizji są wyższe niż wynikające z tabel załączonych przez odwołującego
dotyczących opłat interchange oraz innych ponoszonych na rzecz organizacji kartowych. Wyższe koszty transakcji
karami spoza EOG oraz biznesowymi są przy tym równoważone prowizją za transakcje kartami wydanymi dla
konsumentów wewnątrz EOG oraz kartami polskimi (konsumenckimi i biznesowymi), prowizją z tytułu DCC oraz
prowizjami z tytułu innych form płatności, znacznie wyższymi niż faktycznie ponoszone koszty.
Zamawiający żądał podania średniej stawki prowizji bez podziału na rodzaj płatności. Przystępujący przyjął adekwatne
koszty realizacji zamówienia do pobieranych opłat. Jednocześnie wysokość marży (zysku) agenta rozliczeniowego bez
wątpienia może być zróżnicowana, a z wyjaśnień wynika, że została ona przyjęta na niższym poziomie niż odwołujący,
co pozwoliło złożyć korzystniejszą ofertę.
Odwołujący pominął możliwość czerpania przychodów z tytułu realizacji usług DCC (prowizji), czego zamawiający nie
ogranicza. Szacowany przychód z tej prowizji jest wyższy niż wskazana przez odwołującego kwota 400.000,00 zł, tj.
kosztów, jakich miał wykonawca nie uwzględnić. Im większy wolumen transakcji kartami zagranicznymi (a więc co do
zasady transakcji w walucie obcej), tym większy przychód z tytułu usługi DCC.
Do postepowania odwoławczego przystąpił po stronie zamawiającego wykonawca Autopay S.A. Przystępujący złożył
dodatkowe pismo procesowe z 20.05.2026 r. zawierające dodatkowe dowody, zastrzeżone jako tajemnica
przedsiębiorstwa, jako obrazujące metodologię kalkulacji ceny, jak również mogące prowadzić do naruszenia tajemnicy
zawodowej dostawcy usług płatniczych (art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych).
Stanowisko Izby
Do rozpoznania odwołania zastosowanie znajdowały przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych obowiązujące w
dacie wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1320 ze zm.), dalej jako
Ustawa.
Rozpoznając odwołanie Izba miała na uwadze stan faktyczny ustalony w oparciu o dokumentację postępowania złożoną
do akt sprawy, a także stanowiska prezentowane ustnie na rozprawie i w pismach procesowych.
W poczet materiału dowodowego włączona została dokumentacja postępowania przekazana przez zamawiającego oraz
dowody złożone do czasu zamknięcia rozprawy (objęte klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa).
Izba ustaliła i zważyła
Zgodnie z załącznikiem nr 2 do swz przedmiotem zamówienia jest realizacja transakcji bezgotówkowych za zakupione
za pośrednictwem sieci Internet usługi i towary z użyciem elektronicznych instrumentów płatniczych, w tym kart
płatniczych spełniając minimalnie wymagania opisane poniżej:
1.Obsługa transakcji w pełni automatycznych przelewów elektronicznych w trybie PAY-BY-LINK obejmujących
przynajmniej następujące banki: ING Bank Śląski S.A., mBank S.A., Bank Polska Kasa Opieki S.A., Powszechna
Kasa Oszczędności Bank Polski S.A.,
Bank Handlowy w Warszawie S.A., Bank Millenium S.A., Santander Bank Polska S.A., Alior Bank S.A., Credit Agricole
Bank Polska S.A., Bank Ochrony Środowiska S.A.,
BNP Paribas Bank Polska S.A.
2.Obsługa i rozliczanie płatności bezgotówkowych, dokonywanych przy użyciu poniższych kanałów płatności:
karta płatnicza i kredytowa co najmniej:
VISA;
VISA Electron;
Master Card;
Maestro;
3.Płatność BLIK dla wszystkich obsługiwanych przez BLIK banków.
4.Obsługa transakcji w walucie użytkownika bez konieczności wprowadzania modyfikacji po stronie systemu
sprzedażowego zamawiającego. Po stronie zamawiającego transakcje realizowane wyłącznie w PLN.
5.Obsługa transakcji poprzez: portfele elektroniczne „Apple Pay”, „Google Wallet/Pay”, „PayPal”, „Visa Click to Pay” itp.
(…).
27.02.2026 r. zamawiający dokonał otwarcia ofert.
W postępowaniu złożone zostały trzy oferty z cenami: Autopay S.A – 2.970.000,00 zł. (prowizja 0,66%), ING Bank Śląski
S.A. – 3.735,000,00 zł. (prowizja 0,83%), PayU S.A. – 4.185.000,00 zł. (prowizja 0,93%).
Cenę oferty brutto wykonawcy obliczali wskazując w formularzu oferty wynagrodzenie ryczałtowe, tj. prowizję od
dokonanych płatności, przeliczoną przez maksymalną wskazaną w swz kwotę obsługiwanych transakcji przez okres
obowiązywania umowy (450 000 000,00 złotych). Usługa zwolniona jest z podatku VAT.
Cena ofertowa to prowizja (jedna dla wszystkich banków i rodzajów płatności) określona w % od zakładanej wartości
płatności podanej przez zamawiającego i przeliczona na kwotę (w złotych).
Zamawiający wezwał 03.03.2026 r. Autopay do złożenia wyjaśnień wraz z dowodami dotyczących wyliczenia ceny w
trybie art. 224 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 Ustawy. W związku z wątpliwościami zamawiający działając na podstawie art. 223
ust. 1 Ustawy wezwał wykonawcę również do złożenia wyjaśnień dotyczących oferty: Prosimy o wyjaśnienie sposobu
spełnienia wymagań zawartych w punktach 9, 13 oraz 14 sekcji „Wymagania” załącznika nr 2 do specyfikacji / wzoru
umowy pn. „Szczegółowy zakres przedmiotu zamówienia / umowy”, a w szczególności o wskazanie zaimplementowanego
w Państwa interfejsie integracyjnym z systemem iKsoris mechanizmu odpytywania systemu sprzedażowego o
aktualność zamówienia przed ostatecznym zatwierdzeniem transakcji (punkt 13), oraz mechanizmu realizacji
automatycznych zwrotów działających po stronie systemu iKsoris (punkt 14).
Wykonawca złożył wyjaśnienia pismem z 10.03.2026 r., w których odnosił się zarówno do przyjętych założeń
kalkulacyjnych, jak również integracji z systemem iKsoris – objęte tajemnicą przedsiębiorstwa.
Od sześciu lat, usługę świadczy na rzecz zamawiającego odwołujący.
Izba oddala odwołanie.
Odwołujący zarzuty kierował wobec czynności oceny wyjaśnień Autopay dotyczących ceny oferty wybranej wskazując na
rzekome zaniżenie kosztów mające prowadzić do uznania, że cena jest rażąco niska, ale również wskazywał na
ewentualną podstawę do wezwania o dodatkowe wyjaśnienia w związku z potencjalnym błędem dotyczącym założeń
przyjętych do skalkulowania ceny (prowizji). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że odwołujący nie podważał
prawidłowości samych wyliczeń ceny, wskazując wyłącznie na błędy, jakie mają wynikać z braku wiedzy co do udziału
rodzajów płatności u tego zamawiającego. Odwołujący sam realizując umowę na rzecz zamawiającego od sześciu lat,
prezentował w odwołaniu założenia, które miałyby wyznaczać poziom ceny pozwalający na wypracowanie zysku i
realizację usługi bez straty, której poziom wyliczył na ok 400.000 zł., z tytułu samej obsługi płatności kartowych.
Zarówno w odniesieniu do zarzutu podstawowego, jak i ewentualnego, stanowisko odwołującego opierało się na błędnych
wnioskach, co do treści wyjaśnień (objętych klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa). Powyższe prowadziło do oddalenia
zarzutów w całości.
Co do zasadniczych tez odwołującego, w szczególności dotyczących błędnych założeń kalkulacyjnych, które miałyby nie
uwzględniać struktury płatności, jak również przeważającego udziału kosztów obsługi kart płatniczych, nie znajdują one
potwierdzenia w wyjaśnieniach ceny oferty Autopay.
Należy również podkreślić, że podstawą oceny wyjaśnień i kalkulacji ceny oferty konkurencyjnej nie mogły być założenia
prezentowane przez odwołującego, nawet jeżeli opierał się ona na rzeczywistych danych jakie posiada z racji
realizowanej od sześciu lat umowy na świadczenie tożsamych usług na rzecz zamawiającego. Nie były one bowiem
znane innym wykonawcom, gdyż zamawiający nie wskazywał struktury metod płatności w OPZ. Wyjaśnienia jakie
składał Autopay nie mogły być zatem odnoszone do założeń prezentowanych w wyliczeniach odwołującego, których nie
można zweryfikować, ani potwierdzić w zapisach SW Z. Uwzględniając specyfikę usługi, która objawia się tym, że nawet
dotychczasowe dane dotyczące struktury płatności u zamawiającego nie muszą się potwierdzić w kolejnych okresach jej
realizacji, dane prezentowane w odwołaniu miały wyłącznie charakter poglądowy. Nie mogą one wprost być odnoszone
do ceny oferty wybranej wskazując na minimalny poziom kosztów. Pozwalają natomiast na ocenę na poziomie ogólnych
założeń i analiz, jakie były podstawą kalkulacji ceny oferty – stałej prowizji. Ponieważ wyjaśnienia zawierały szczegółową
analizę rynku usług, która uwzględniała znaczenie poszczególnych metod płatności w stopniu zbliżonym do tego, jak
prezentował to odwołujący, Izba uznała, wyjaśnienia za rzetelne i rynkowe.
Uwzględniając zasadniczy argument odwołującego, który nie kwestionował samego sposobu kalkulacji kosztów
świadczenia usług, przyznając wprost, że jest on prawidłowy, zasadniczym było odniesienie się do kwestii przyjętych
założeń co do struktury płatności. Jak wskazano powyżej zamawiający nie opisywał w swz sposobu płatności, jaki
dominował w poprzednich latach świadczenia usługi, stąd wykonawcy kalkulując prowizję (cenę oferty) kierowali się
własnym doświadczeniem i analizą rynku usług płatniczych.
Odwołujący kwestionując założenia Autopay jako potencjalnie nieprawidłowe wskazywał na znaczenie, jakie dla tego
zamawiającego (z uwagi na jego specyfikę wynikającą z udziału klientów zagranicznych) ma determinować
przeważający udział płatności kartowych i kosztów, jakie z tytułu opłat musieli uwzględnić wykonawcy. Jak wskazała w
odwołaniu: To właśnie ta nietypowa struktura wolumenu transakcji stała się źródłem zasadniczego błędu w kalkulacji
oferty Autopay, skutkującego zaoferowaniem ceny poniżej poziomu kosztów.
W celu obliczenia kosztów opłat interchange konieczna jest znajomość tego, ile transakcji będzie miało być wykonanych
w ramach zamówienia oraz znajomość podziału tych transakcji na poszczególne rodzaje kart płatniczych (debetowe,
kredytowe, biznesowe) i rodzaje transakcji pod kątem terytorialnym, tj. czy są to transakcje domestic (krajowe),
interregion (wewnątrz EOG) czy intraregion (spoza EOG).
Odwołujący zakłada, że wykonawca przyjął założenie, że zamawiający funkcjonuje jako standardowy akceptant na rynku
e-commerce charakteryzujący się dominującym udziałem płatności BLIK oraz relatywnie niewielkim udziałem transakcji
kartowych. Niewykluczone jest również, że Autopay błędnie oszacował strukturę transakcji według typów kart (karty
krajowe, wydane w EOG oraz wydane poza EOG). Okoliczność ta ma istotne znaczenie, zważywszy że Zamawiający jest
jednym z największych muzeów w Polsce, stanowiącym zarazem jedną z kluczowych atrakcji muzealnych o zasięgu
międzynarodowym, odwiedzaną przez turystów z całego świata. W konsekwencji znaczna część transakcji realizowana
jest przy użyciu kart płatniczych wydanych poza terytorium Polski, co ma bezpośredni i istotny wpływ na bazową
strukturę kosztów obsługi płatności kartowych.
Na podstawie samych wyjaśnień, jaki i dodatkowych dowodów złożonych na rozprawie przez przystępującego Izba
ustaliła, że założenia odwołującego co do błędnej analizy struktury płatności, mającej podważać prezentowaną prowizję
wykonawcy, były gołosłowne. Zamawiający w odpowiedzi na odwołanie skomentował zbliżony w kalkulacji
przystępującego podział poszczególnych metod płatności, co Izba potwierdziła w samych wyjaśnieniach z 10.03.2026 r.
Powyższe podważało zasadność oceny prezentowanej w odwołaniu.
Ponadto, zamawiający i przystępujący słusznie wskazywali na znaczenie, jakie dla oceny prowizji ustalonej na poziomie
0,66% od płatności ma możliwość uzyskania przychodu z usługi DCC, czego nie uwzględnia stanowisko odwołującego.
Z prezentowanych na rozprawie argumentów wynika jednoznacznie, że większy udział kart zagranicznych może
prowadzić do większego przychodu po stronie wykonawcy z tytułu kosztów przewalutowania. Ponieważ odwołujący
wskazywał faktycznie wyższy udział płatności kartami płatniczymi, przyjęcie przez przystępującego niższego wskaźnika
do kalkulacji ceny ma wyłącznie walor zwiększający realność i rynkowość ceny, gdyż faktycznie może ona uzyskać
większy przychód, jeżeli prognozy odwołującego się sprawdzą. Ponadto, jak wyjaśnił przystępujący wysokość
przychodu, jaki może z tytułu DCC uzyskać wykonawca jest podyktowana indywidulanymi dla danego podmiotu
warunkami, w tym atrakcyjnością oferty przewalutowania (przyjazność interfejsu, ustaloną prowizją). Założenia
odwołującego w tym zakresie mogą być zatem właściwe, ale tylko dla niego. Nie wykluczają one osiągnięcia wyższego
poziomu przychodu, co determinowane jest konkretną ofertą przewalutowania i tym, czy uda się do niej zachęcić
klientów.
Należy również podkreślić, że wyjaśnienia i kalkulacje ceny nie muszą znaleźć potwierdzenia w tym w jaki sposób w
przyszłości będzie rozkładał się udział poszczególnych metod płatności, co jest determinowane ilością zwiedzających z
innych krajów i zmiennością ruchu turystycznego. Jest to pewna prognoza, której cechą jest niewiadoma dla każdego z
uczestników czy w kolejnych miesiącach nie nastąpi jakaś istotna zmiana wpływająca na przyjęte do kalkulacji ceny
założenia. Na moment oceny oferty nie można stwierdzić, że wykonawca nie dokonał rzetelnej analizy usługi, jak również
oceny zamawiającego jako klienta e-commerce. Założenia odwołującego co do wadliwości analizy przystępującego nie
potwierdziły się w treści wyjaśnień, które przeczą tym wnioskom. Dotyczy to zarówno analizy struktury płatności,
konieczności uwzględnienia znaczenia płatności kartami płatniczymi, konieczności uwzględnienia kosztów systemu
iKsoris. Wykonawca wybrany opierał wyjaśnienia na danych rynkowych i analizach przystosowanych do skali
zamówienia, jak i specyfiki zamawiającego jako klienta rynku e-commerce.
W ocenie Izby, nie ma również podstaw do wezwania o dalsze wyjaśnienia w sytuacji, gdy złożone 10.03.2026 r.
wyjaśnienia uwzględniają zarówno charakterystykę zamawiającego, jak i przeważające znaczenie płatności kartami
płatniczymi (w różnych walutach), co podważało przyjęte w zarzutach założenia odwołującego.
Ponadto, należy zauważyć, że odwołujący mając wiedzę o dotychczasowej strukturze obsługiwanych płatności,
dokonując wyliczenia niedoszacowanych, jego zdaniem kosztów w ofercie wybranej, wyliczył je na poziomie 400.000 zł.
Tymczasem różnica jego oferty do oferty wybranej sięga kwotowo ok 1 mln. 200 tyś zł., co skłania do wniosku, że to
chęć wyższego zysku spowodowała wyższą cenę oferty odwołującego. Próba wytknięcia błędów w kalkulacji oferty
konkurencyjnej nie udała się, gdyż tezy na jakich odwołujący opierał zarzut były błędne w świetle wyjaśnień i dowodów
przedstawionych przez przystępującego.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku na podstawie art. 575 Ustawy Prawa zamówień publicznych
oraz w oparciu o przepisy § 5 ust. 2 w zw. z § 8 ust 2 poz. 2437). Izba zaliczyła do kosztów postępowania wpis, a także
uzasadnione koszty zamawiającego obejmujące wynagrodzenie pełnomocnika, koszty dojazdu oraz opłaty skarbowej od
pełnomocnictwa i obciążyła nimi odwołującego.
Przewodnicząca:……………………….