sygn. akt: KIO 1387/25
WYROK
Warszawa, 25 kwietnia 2025 r.
Krajowa Izba Odwoławcza - w składzie:
Przewodniczący:Emil Kuriata
Protokolant:Tomasz Skowroński
po rozpoznaniu na rozprawie odwołania wniesionego do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej 10 kwietnia 2025 r. przez
wykonawcę Innovative Facility Management Polska sp. z o.o.
z siedzibą w Warszawie, w postępowaniu prowadzonym przez zamawiającego Uniwersytet Warszawski,
orzeka:
1. Oddala odwołanie.
2. Kosztami postępowania obciąża wykonawcę Innovative Facility Management Polska sp.
z o.o. z siedzibą w Warszawie i:
2.1. zalicza w poczet kosztów postępowania odwoławczego kwotę 15 000 zł 00 gr (słownie: piętnaście tysięcy złotych
zero groszy) uiszczoną przez wykonawcę Innovative Facility Management Polska sp. z o.o. z siedzibą w
Warszawie, tytułem wpisu od odwołania oraz kwotę 3 600 zł 00 gr (słownie: trzy tysiące sześćset złotych zero
groszy) poniesioną przez zamawiającego Uniwersytet Warszawski, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika,
2.2. zasądza od wykonawcy Innovative Facility Management Polska sp. z o.o. z siedzibą
w Warszawie na rzecz zamawiającego Uniwersytetu Warszawskiego, kwotę 3 600 zł 00 gr (słownie: trzy tysiące
sześćset złotych zero groszy) poniesioną przez zamawiającego Uniwersytet Warszawski, stanowiącą koszty
postępowania odwoławczego.
Na orzeczenie - w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia - przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby
Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Zamówień Publicznych.
Przewodniczący:…………………………
sygn. akt: KIO 1387/25
Uzasadnienie
Zamawiający – Uniwersytet Warszawski - prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego, w trybie
przetargu nieograniczonego, pn. „Konserwacja i obsługa techniczna budynku Centrum Nauk Biologiczno-Chemicznych
UW przy ul. Żwirki i Wigury 101
w Warszawie”.
10 kwietnia 2025 roku, wykonawca Innovative Facility Management Polska sp. z o.o.
z siedzibą w Warszawie (dalej „Odwołujący”) wniósł odwołanie do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej od niezgodnej z
przepisami ustawy czynności zamawiającego polegającej na odrzuceniu oferty odwołującego na podstawie art. 226 ust.
1 pkt 2 lit. a, b, c oraz art. 226 ust. 1 pkt 3 ustawy Pzp.
Odwołujący zarzucił zamawiającemu naruszenie:
1.Art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy Pzp przez uznanie, że oferta nie spełnia warunków udziału z uwagi na brak
referencji, mimo że odwołujący złożył dopuszczalne oświadczenie zastępujące referencje zgodnie z § 9 ust. 1 pkt
2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 23 grudnia 2020 r. oraz Specyfikacją Warunków
Zamówienia (SWZ);
2.Art. 128 ust. 1 ustawy Pzp przez zaniechanie wezwania odwołującego do złożenia wyjaśnień dotyczących
złożonego oświadczenia zastępującego referencje,
w szczególności w zakresie przyczyn uniemożliwiających uzyskanie referencji;
3.§ 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 23.12.2020 r. w sprawie podmiotowych
środków dowodowych przez nieuznanie oświadczenia własnego odwołującego jako dowodu potwierdzającego
należyte wykonanie usług, mimo że przepisy dopuszczają taką możliwość, gdy wykonawca z przyczyn
niezależnych od siebie nie może uzyskać referencji;
4.Art. 128 ust. 5 ustawy Pzp przez nieuwzględnienie prawidłowych dokumentów z KRK, które odwołujący złożył po
samodzielnym zidentyfikowaniu błędu formalnego, a które potwierdzały brak podstaw do wykluczenia
odwołującego;
Dowód do zarzutu 4: potwierdzenie złożenia zamawiającemu zaświadczeń z KRK we właściwej formie w dniu 20
marca 2025 roku wraz z wyjaśnieniem przyczyny załączenia dokumentów w błędnej formie.
5.Art. 16 ustawy Pzp przez naruszenie zasady proporcjonalności i równego traktowania wykonawców oraz zasady
uczciwej konkurencji poprzez nadmierny formalizm w ocenie dokumentów z KRK, których treść merytoryczna
była zgodna z wymogami postępowania.
Odwołujący wniósł o:
1)uwzględnienie odwołania w całości;
2)nakazanie zamawiającemu unieważnienia czynności unieważnienia postępowania;
3)nakazanie zamawiającemu unieważnienia czynności odrzucenia oferty odwołującego;
4)nakazanie zamawiającemu przeprowadzenia ponownej czynności oceny ofert
z uwzględnieniem oferty odwołującego;
5)zasądzenie od zamawiającego na rzecz odwołującego kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów
zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Odwołujący wskazał, że jest uprawniony do wniesienia odwołania zgodnie z art. 505 ust.1 ustawy Pzp, bowiem ma
interes w uzyskaniu przedmiotowego zamówienia, ponieważ
w wyniku nieprawidłowego odrzucenia oferty odwołującego, utracił on możliwość jego uzyskania. Oferta odwołującego
jako najkorzystniejsza cenowo została odrzucona na podstawie okoliczności, które nie powinny prowadzić do takiej
decyzji. W przypadku uznania odwołania, oferta odwołującego zostanie przywrócona do postępowania, co umożliwi mu
uzyskanie przedmiotowego zamówienia.
Odwołujący uzasadniając zarzuty odwołania wskazał, co następuje.
A.W zakresie odrzucenia oferty z powodu braku referencji.
Odwołujący wskazuje, że zgodnie z art. 6 § 4 ust. 10 pkt 1 lit. a) SW Z, zamawiający dopuścił możliwość złożenia
oświadczenia wykonawcy w miejsce referencji w następujący sposób:
"(...) przy czym dowodami, o których mowa, są referencje bądź inne dokumenty sporządzone przez podmiot, na rzecz
którego usługi zostały wykonane, (w przypadku świadczeń powtarzających się lub ciągłych - są wykonywane), a jeżeli
Wykonawca z przyczyn niezależnych od niego nie jest w stanie uzyskać tych dokumentów - oświadczenie Wykonawcy".
Powyższy zapis SW Z jest zgodny z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia
23.12.2020 r. w sprawie podmiotowych środków dowodowych oraz innych dokumentów lub oświadczeń, jakich może
żądać zamawiający od wykonawcy, który przewiduje możliwość złożenia oświadczenia wykonawcy w przypadku, gdy z
przyczyn niezależnych od niego nie jest w stanie uzyskać dokumentów potwierdzających należyte wykonanie usług.
Odwołujący, korzystając z tej możliwości, złożył oświadczenie o następującej treści:
"Oświadczam, że usługi wykonywane przez Wykonawcę w ramach umów opisanych
w dokumencie „Wykaz Usług" przedłożonych przez Wykonawcę są wykonywane należycie. Jednocześnie oświadczam,
że z przyczyn niezależnych od Wykonawcy, nie jest on w stanie uzyskać dokumentów referencji bądź innych
potwierdzających należyte wykonywanie usług. Oświadczam, iż czynności wykonywane przez Wykonawcę w ramach
Umów opisanych
w „Wykazie Usług" spełniają wymogi, o których mowa w art. 5 § 1 pkt 4 ppkt 4.1 SWZ
i potwierdzają zdolność techniczną i zawodową Wykonawcy do udziału w postępowaniu".
Oświadczenie to spełnia wszystkie wymogi określone w SW Z oraz w § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 23.12.2020 r. w sprawie podmiotowych środków dowodowych, zawierając zarówno
potwierdzenie należytego wykonania usług, jak i informację o przyczynach niezależnych od odwołującego,
uniemożliwiających uzyskanie referencji.
Zamawiający w uzasadnieniu odrzucenia oferty nie odniósł się w żaden sposób do treści złożonego oświadczenia ani
nie zakwestionował przyczyn braku możliwości uzyskania referencji. Zamawiający nie skorzystał również z uprawnienia
wynikającego z art. 128 ust. 1 ustawy Pzp, które umożliwia wezwanie wykonawcy do złożenia wyjaśnień dotyczących
oświadczeń lub dokumentów. Odrzucenie oferty odwołującego z powodu braku referencji, mimo złożenia oświadczenia
zgodnego z wymogami SW Z, stanowi więc naruszenie przepisów ustawy Pzp oraz postanowień własnego SW Z
zamawiającego.
B.W zakresie odrzucenia oferty z powodu nieprawidłowej formy dokumentów z KRK.
Odwołujący nie kwestionuje, że dokumenty z KRK zostały początkowo złożone
w nieprawidłowej formie (jako wizualizacja/skan bez wymaganych plików elektronicznych XML i podpisu elektronicznego
XML.XADES). Odwołujący dwukrotnie złożył dokumenty w terminie, jednak w niewłaściwej formie.
Jednakże odwołujący wskazuje, że po przeprowadzeniu własnego audytu przekazanych dokumentów, zidentyfikował
błąd formalny i niezwłocznie przekazał zamawiającemu dokumenty z KRK w prawidłowej formie (pliki XML z podpisem
elektronicznym XML.XADES).
Odwołujący podnosi, że zgodnie z art. 128 ust. 5 ustawy Pzp, Zamawiający może żądać od wykonawców wyjaśnień
dotyczących treści złożonych podmiotowych środków dowodowych lub innych dokumentów. Przepis ten nie ogranicza
czasowo możliwości składania wyjaśnień, co należy interpretować jako możliwość uwzględnienia wyjaśnień i
prawidłowych dokumentów złożonych z inicjatywy własnej wykonawcy, szczególnie gdy celem jest potwierdzenie braku
podstaw wykluczenia, a nie wprowadzenie zmian merytorycznych.
Odwołujący podkreśla, że błędy formalne w pierwotnie przedłożonych dokumentach nie miały wpływu na ich treść
merytoryczną, która jednoznacznie potwierdzała brak podstaw wykluczenia odwołującego z postępowania na podstawie
art. 108 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy Pzp. Odrzucenie oferty wyłącznie z powodu formalnego, przy jednoczesnym posiadaniu
przez Zamawiającego prawidłowych dokumentów potwierdzających brak podstaw wykluczenia, stanowi naruszenie
zasady proporcjonalności i nadmierny formalizm.
Należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości co do tego,
że odwołujący nie podlega wykluczeniu z postępowania na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 1, 2
i 4 ustawy Pzp. Zarówno dokumenty złożone pierwotnie (w nieprawidłowej formie), jak
i dokumenty złożone później (w prawidłowej formie) potwierdzają tę samą okoliczność - brak podstaw do wykluczenia
odwołującego. Formalistyczne podejście zamawiającego prowadzi zatem do odrzucenia oferty najkorzystniejszej
ekonomicznie z powodu błędu formalnego, który nie ma wpływu na możliwość oceny spełniania warunków udziału w
postępowaniu.
Odwołujący dostrzega, że zgodnie z wyrokiem KIO 1799/15 oraz KIO 1801/15 z dnia
9 września 2015 r., w przypadku dokumentów elektronicznych z KRK wymagane jest przekazanie pliku elektronicznego
(XML), a nie wydruku/wizualizacji, jednak wskazuje,
że orzecznictwo KIO ewoluuje w kierunku ograniczania nadmiernego formalizmu, szczególnie gdy błędy formalne nie
wpływają na treść merytoryczną dokumentów i możliwość oceny spełniania warunków udziału w postępowaniu.
Dla potwierdzenia powyższego stanowiska, Odwołujący pragnie przywołać teść wyroku KIO 1581/22 z dnia 6 lipca
2022 roku, w którym to Izba stwierdziła „Problematyka samodzielnego uzupełniania dokumentów i oceny jego skutków
mają złożony charakter.
Z jednej strony trzeba mieć na uwadze, że postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego prowadzone jest przez
zamawiającego, który zasadniczo ponosi wyłączną odpowiedzialność za jego prawidłowość, tj. zgodność z
obowiązującymi przepisami i musi wykonywać obowiązki na niego nałożone przepisami ustawy (w tym dotyczące wezwań
do uzupełnienia nieprawidłowych dokumentów), z drugiej jednak strony przepisy ustawy Pzp nie zawierają zakazu
samodzielnego podejmowania przez wykonawcę inicjatywy w zakresie składania dokumentów nawet bez wspomnianego
wezwania. Dostrzeżenia zdaniem Izby wymaga,
iż uzupełnianie, poprawianie lub wyjaśnianie dokumentów należy odnosić do konkretnych oświadczeń lub dokumentów lub
konkretnych zawartych w nich informacji. Izba w składzie rozpoznającym niniejsze odwołanie za słuszne uznała przyjęcie
zasady, zgodnie z którą
w przypadku samodzielnego uzupełnienia prawidłowego dokumentu powinien być on wzięty pod uwagę przez
zamawiającego, a tym samym przy wyrokowaniu przez Izbę. W sytuacji, gdy konieczność uzupełnienia dokumentów nie
dotyczy kwestii ocennych, typu potwierdzenie spełnienia warunków doświadczenia, dysponowania odpowiednim
zespołem, czy kapitałem finansowym, a odnosi się do dokumentów urzędowych, których zasady prawidłowości
przedstawienia i uzyskania z odpowiednich rejestrów regulują przepisy prawa, nakazywanie wezwania danego Wykonawcy
do złożenia tych samych dokumentów, jedynie po wystosowaniu formalnego wezwania do uzupełnienia, byłoby w ocenie
składu wyrazem nadmiernego formalizmu”.
Odrzucenie oferty odwołującego skutkowało brakiem ważnych ofert mieszczących się
w kwocie jaką zamawiający przeznaczył na realizację przedmiotu zamówienia, co z kolei doprowadziło do unieważnienia
postępowania. Tym samym, unieważnienie postępowania było skutkiem wadliwego odrzucenia oferty odwołującego i nie
nastąpiłoby, gdyby zamawiający nie dokonał tego odrzucenia.
C.Naruszenie zasady proporcjonalności i efektywności.
Odwołujący pragnie podkreślić, że działanie zamawiającego narusza zasadę proporcjonalności i efektywności, która
jest jedną z podstawowych zasad systemu zamówień publicznych. Zgodnie z art. 16 ustawy Pzp, Zamawiający
przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej
konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców, a także w sposób proporcjonalny
i przejrzysty.
Zasada proporcjonalności wymaga, aby działania zamawiającego były adekwatne do celów, jakie mają osiągnąć. W
przedmiotowej sprawie celem jest wybór wykonawcy, który spełnia warunki udziału w postępowaniu, nie podlega
wykluczeniu i przedstawił najkorzystniejszą ofertę. Odwołujący spełnia wszystkie te kryteria, a jedyne zastrzeżenia
zamawiającego mają charakter formalny i nie wpływają na możliwość oceny spełniania warunków udziału w
postępowaniu. Nadmierny formalizm, przejawiający się w odrzuceniu oferty najkorzystniejszej ekonomicznie z powodu
błędów formalnych, które zostały naprawione (choć po terminie), narusza zasadę proporcjonalności i efektywności.
Prowadzi on do wyboru oferty droższej i mniej korzystnej, co jest sprzeczne z interesem zamawiającego i z celami
systemu zamówień publicznych. Odwołujący stoi na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie zamawiający powinien
zastosować podejście funkcjonalne i proporcjonalne, uwzględniając prawidłowo złożone dokumenty oraz oświadczenie
zastępujące referencje, które zostało złożone zgodnie z wymogami SW Z. Takie podejście służyłoby realizacji celów
systemu zamówień publicznych i prowadziłoby do wyboru oferty najkorzystniejszej ekonomicznie.
Zamawiający złożył pisemną odpowiedź na odwołanie, w której wniósł o oddalenie odwołania w całości. Zamawiający
wskazał, co następuje.
Zarzut naruszenia art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy Pzp, oraz naruszenia § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 23 grudnia 2020 r. w sprawie podmiotowych środków dowodowych oraz innych
dokumentów lub oświadczeń, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy (Dz. U. z 2020 r. poz. 2415 ze zm.).
Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia „W celu potwierdzenia spełniania przez wykonawcę warunków udziału
w postępowaniu lub kryteriów selekcji dotyczących zdolności technicznej lub zawodowej, zamawiający może, w zależności
od charakteru, znaczenia, przeznaczenia lub zakresu robót budowlanych, dostaw lub usług, żądać następujących
podmiotowych środków dowodowych: […]
2) wykazu dostaw lub usług wykonanych, a w przypadku świadczeń powtarzających się lub ciągłych również
wykonywanych, w okresie ostatnich 3 lat, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, wraz z
podaniem ich wartości, przedmiotu, dat wykonania i podmiotów, na rzecz których dostawy lub usługi zostały wykonane lub
są wykonywane, oraz załączeniem dowodów określających, czy te dostawy lub usługi zostały wykonane lub są
wykonywane należycie, przy czym dowodami, o których mowa, są referencje bądź inne dokumenty sporządzone przez
podmiot, na rzecz którego dostawy lub usługi zostały wykonane, a w przypadku świadczeń powtarzających się lub
ciągłych są wykonywane, a jeżeli wykonawca z przyczyn niezależnych od niego nie jest w stanie
uzyskać tych dokumentów – oświadczenie wykonawcy; w przypadku świadczeń powtarzających się lub ciągłych nadal
wykonywanych referencje bądź inne dokumenty potwierdzające ich należyte wykonywanie powinny być wystawione w
okresie ostatnich 3 miesięcy;”
Zgodnie z powyższym, w ocenie zamawiającego, nie jest kwestią sporną, że istnieje możliwość złożenia przez
wykonawcę oświadczenia jako dowodu potwierdzającego, że dane zamówienia zostało wykonane lub jest wykonywane
należycie. Jednakże, złożenie oświadczenia własnego Wykonawcy, powinno nastąpić jedynie w przypadku braku
możliwości przedłożenia referencji lub innych dokumentów sporządzonych przez podmiot, na rzecz którego zamówienie
zostało wykonane. Ponadto Wykonawca powinien wskazać niezależne od niego przyczyny, z powodu których nie był w
stanie uzyskać dowodów od tego podmiotu.
Powyższe potwierdza orzecznictwo Krajowej Izby Odwoławczej, zwanej dalej również „KIO” lub „Izbą”, w wyroku z
dnia 18 marca 2024 r. (sygn. akt KIO 721/24), Izba jasno wytyczyła Wykonawcy kierunek działania w przypadku braku
możliwości pozyskania referencji:
„Innymi słowy, złożenie oświadczenia własnego w miejsce referencji jest wyjątkiem od zasady legitymowania się przez
wykonawcę referencjami bądź innymi dokumentami sporządzonymi przez podmiot, na rzecz którego usługi wykonano.
Warunkiem złożenia oświadczenia własnego jest istnienie niezależnego od wykonawcy powodu, uniemożliwiającego
przedstawienie referencji lub innych dokumentów.” Zdaniem KIO „W yjaśnienie tego powodu obciąża wykonawcę, który
powinien należycie uzasadnić brak możliwości pozyskania referencji, w tym podać przyczynę ich nieuzyskania, przy
czym winna to być przyczyna od niego niezależna. Z kolei ocena oświadczenia wykonawcy będzie należała do
zamawiającego, którego zadaniem będzie rozważenie, czy wystąpiły okoliczności uprawniające do odstąpienia od
wymogu złożenia referencji”.
Z powyższego wynika, że wykonawca może złożyć oświadczenie własne w sytuacji, gdy istnieją niezależne od
wykonawcy powody, które uniemożliwiają przedstawienie referencji lub innych dokumentów. Oznacza to, że zastąpienie
referencji lub innych dowodów pochodzących od podmiotu, na rzecz którego realizowano zamówienie oświadczeniem
własnym wykonawcy ma charakter szczególny i może być skuteczne jedynie po spełnieniu dodatkowych warunków. Nie
ma wątpliwości, że decydując się na zastąpienie referencji lub innych dokumentów oświadczeniem własnym, ciąży na
Wykonawcy obowiązek wykazania braku możliwości uzyskania referencji lub innych dokumentów potwierdzających
należyte wykonanie zamówienia. Zamawiający, stoi na stanowisku, że oświadczenie wykonawcy nie jest prostym
zamiennikiem referencji lub innych dokumentów, tylko rozwiązaniem dopuszczalnym
w szczególnych sytuacjach i w okolicznościach a przyczyny nieuzyskania referencji muszą być niezależne od
wykonawcy, czyli obiektywne a działanie wykonawcy polegające na złożeniu oświadczenia zamiast referencji winno
spełniać odpowiednie wymagania by mogło być uznane za skuteczne i wiarygodne dla zamawiającego.
Stanowisko to potwierdza również wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia
10 listopada 2021 r. (sygn. akt: KIO XXIII Zs 118/21), w którym Skład Orzekający
w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że „Okoliczność, że powody, dla których wykonawca nie jest w stanie przedstawić
referencji winny być wyjaśnione wynika także z tej przyczyny,
że zamawiający winien mieć możliwość zweryfikowania czy te konkretne okoliczności zaszły
i czy usprawiedliwiają one odstąpienie od przedstawienia referencji. Jest to konieczne dla zachowania równość oferentów a
zatem zachowania uczciwej konkurencji, proporcjonalności i przejrzystości. Co najmniej winno być wykazane, że
wykonawca dążył do uzyskania referencji, ale z przyczyn od niego niezależnych nie osiągnął w tym zakresie sukcesu a
zatem podjął on starania, ale nie przynosiły one oczekiwanego rezultatu.". Podobny pogląd wyraziła KIO w wyroku z dnia
30 stycznia 2023 r. (sygn. akt KIO 115/23) wskazując, że złożenie oświadczenia własnego w miejsce referencji jest
wyjątkiem od zasady legitymowania się przez wykonawcę referencjami bądź innymi dokumentami sporządzonymi przez
podmiot, na rzecz którego usługi wykonano. Warunkiem złożenia oświadczenia własnego jest istnienie niezależnego od
wykonawcy powodu, uniemożliwiającego przedstawienie referencji lub innych dokumentów. Wyjaśnienie tego powodu
obciąża wykonawcę, który powinien należycie uzasadnić brak możliwości pozyskania referencji, w tym podać przyczynę
ich nieuzyskania, przy czym winna to być przyczyna od niego niezależna. Na uwagę zasługuje także, iż Izba potwierdziła
konieczność wykazania starań ze strony odwołującego jako warunek sine qua non przyjęcia oświadczenia własnego
wykonawcy zamiast referencji. Izba wskazała bowiem, że zauważyć należy, iż odwołujący nie wykazał, że w tym okresie
podejmował działania realnie zmierzające do uzyskania referencji, w tym np. monitował obiorcę usługi, czy też skierował
prośbę o wystawienie referencji do innej komórki odbiorcy usługi czy innej osoby.
Brak aktywności w powyższym zakresie obciąża wykonawcę.
Należy zauważyć, że pogląd ten był już ugruntowany na gruncie poprzedniego stanu prawnego. Z orzecznictwa KIO
wynika, że wykonawca, który zamiast referencji lub innych dokumentów składa własne oświadczenie, ma obowiązek
dokładnie uzasadnić swoje postępowanie oraz przedstawić dowody to potwierdzające. Przykładowo w wyroku KIO z dnia
27 listopada 2020r (sygn. akt 2844/20) Izba wskazała, że: „z § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 26
lipca 2016 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy w postępowaniu o
udzielenie zamówienia (Dz.U. z 2016 r. poz. 1126) należy również wywieść, że składając zamawiającemu oświadczenie, o
którym mowa powyżej, wykonawca powinien wskazać zamawiającemu, że nie był w stanie pozyskać stosownych
dokumentów, a zatem, że podjął środki w celu ich pozyskania, ale środki te okazały się nieskuteczne, a także określić
przyczynę nie uzyskania takich dokumentów, przy czym przyczyna ta powinna mieć obiektywny charakter. ”. Analogiczne
stanowisko zostało przedstawione przez Izbę w innych orzeczeniach, m.in. w wyroku z dnia 25 listopada 2019 r. (sygn.
akt KIO 2271/19), oraz w wyroku z dnia 4 stycznia 2018 r. (sygn. akt KIO 2671/17).
W konsekwencji, przesłanki uniemożliwiające wykonawcy uzyskanie dokumentów/referencji muszą być możliwe do
zweryfikowania w świetle konkretnego stanu faktycznego. Nie mogą opierać się jedynie na osobistej ocenie wykonawcy
ani subiektywnym przekonaniu. Konieczne jest, aby wykonawca wykazał przed zamawiającym, że rzeczywiście starał
się o pozyskanie referencji (lub innych wymaganych dokumentów).
W odróżnieniu od oświadczenia własnego, referencja stanowi dokument wystawiany przez podmiot trzeci,
niezwiązany bezpośrednio z wykonawcą. Referencja co do zasady ma pozytywny wydźwięk, a zamawiający – wystawcy
referencji, niezadowoleni z jakości świadczonych usług, najczęściej odmawiają wystawienia referencji na rzecz
wykonawców, którzy nienależycie wykonują lub wykonali umowę, co oznacza, że gdyby zdaniem wystawcy referencji cel
umowy nie został zrealizowany, to nie polecałby danego wykonawcy, nie stwierdzałby wykonania usług zgodnie z umową
(zob. wyrok KIO z dnia 2 września 2021 r., sygn. akt KIO 2203/21).
Odwołujący w przedłożonym w odpowiedzi na pismo nr POUZ-361/190/2024/MKS/145 oświadczeniu, oprócz
stwierdzenia, że usługi są wykonywane należycie, wskazał jedynie, „[…] że z przyczyn niezależnych od Wykonawcy, nie
jest on w stanie uzyskać dokumentów referencji bądź innych potwierdzających należyte wykonywanie usług.”.
Odwołujący nie wskazał jakie były powody, dla których nie był w stanie przedstawić referencji lub innych dowodów
wystawionych przez podmiot, na rzecz którego realizowane były zamówienia wskazane w wykazie usług, co skutkowało
tym, że zamawiający nie miał możliwości zweryfikowanie czy te okoliczności rzeczywiście miały miejsce i
usprawiedliwiają możliwość odstąpienia od ich przedstawienia. Wykonawca złożył jedynie lakoniczne, gołosłowne
oświadczenie, nie przedstawiając żadnych dowodów potwierdzających brak możliwości uzyskania dowodów
potwierdzających należyte wykonanie usług od podmiotu na rzecz, których były świadczone. Liczne tezy z piśmiennictwa
wskazują, że wykonawca co najmniej winien dowieść, że dążył do uzyskania referencji, jednak z przyczyny od niego
niezależnych ich nie uzyskał. Samo oświadczenie nie może zastąpić referencji, jeśli istnieje możliwość ich uzyskania.
Wykonawca winien udowodnić przed zamawiającym, że inny zamawiający odmawia ich wydania lub z tym zwleka.
Należy podkreślić, że na wykonawcy ciąży obowiązek uzyskania referencji z odpowiednim wyprzedzeniem. Odwołujący
nie podał żadnych okoliczności uzasadniających brak możliwości zdobycia referencji.
Reasumując, w opinii zamawiającego popartym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, wykonawca, który ubiega się o
udzielenie zamówienia publicznego, ma obowiązek dołożyć starań w celu uzyskania dokumentu potwierdzającego
należyte wykonanie zamówienia od podmiotu, dla którego to zamówienie zostało zrealizowane. Dopiero w przypadku,
gdy mimo podjętych działań nie jest możliwe pozyskanie takiego dokumentu, wykonawca może przedłożyć własne
oświadczenie w tym zakresie. Należy jednak podkreślić, że brak możliwości uzyskania dokumentu musi być należycie
uzasadniony i wynikać z przyczyn mających charakter obiektywny. Wykonawca nie złożył tym samym dokumentu
wymaganego w § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia na potwierdzenie spełnienia warunku udziału w postępowaniu, tj. nie
załączył do wykazu usług dowodów określających czy te dostawy lub usługi zostały wykonane lub są wykonywane
należycie.
Zgodnie z treścią przepisu art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c „Zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli […] została złożona przez
wykonawcę […] który nie złożył w przewidzianym terminie oświadczenia, o którym mowa w art. 125 ust. 1, lub
podmiotowego środka dowodowego, potwierdzających brak podstaw wykluczenia lub spełnianie warunków udziału
w postępowaniu, przedmiotowego środka dowodowego, lub innych dokumentów lub oświadczeń”.
W niniejszym stanie sprawy, z uwagi na nieprzedłożenie wraz z wykazem usług, dowodów określających czy te
dostawy lub usługi zostały wykonane lub są wykonywane należycie, zaistniały przesłanki warunkujące odrzucenie oferty
na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy Pzp.
Zarzut naruszenia art. 128 ust. 1 ustawy Pzp.
W ocenie zamawiającego w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniały okoliczności uzasadniające ani tym bardziej
obligujące zamawiającego do wezwania odwołującego do udzielenia wyjaśnień dotyczących złożonego przez
odwołującego oświadczenia, w trybie art. 128 ust. 4 ustawy Pzp.
Należy jednocześnie podkreślić, że zamawiający wezwał odwołującego do uzupełnienia podmiotowych środków
dowodowych na podstawie art. 128 ust. 1 ustawy pzp.
Z treści art. 128 ust. 1 ustawy Pzp wynika bowiem, że „Jeżeli wykonawca nie złożył oświadczenia, o którym mowa w
art. 125 ust. 1, podmiotowych środków dowodowych, innych dokumentów lub oświadczeń składanych w postępowaniu lub
są one niekompletne lub zawierają błędy, Zamawiający wzywa wykonawcę odpowiednio do ich złożenia, poprawienia lub
uzupełnienia w wyznaczonym terminie […]”. Jak natomiast stanowi art. 128 ust. 4 ustawy Pzp „Zamawiający może żądać
od wykonawców wyjaśnień dotyczących treści oświadczenia, o którym mowa w art. 125 ust. 1, lub złożonych
podmiotowych środków dowodowych lub innych dokumentów lub oświadczeń składanych w postępowaniu”.
Porównanie treści ww. przepisów pozwala na wniosek, że opisują one dwie różne instytucje prawne. Wezwanie do
uzupełnienia dokumentów, o którym mowa w art. 128 ust. 1 ustawy Pzp jest obowiązkiem zamawiającego i powinno
mieć miejsce w okolicznościach wskazanych
w tym przepisie. Nie jest sporne, że w przedmiotowym postępowaniu zamawiający wywiązał się z obowiązku wezwania
do uzupełnienia dokumentów, kierując do odwołującego pismo nr POUZ-361/190/2024/MKS/145 z dnia 6 marca 2025 r.
Dokumenty przedłożone przez odwołującego w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia, nie budziły wątpliwości
zamawiającego, a wręcz przeciwnie, zgodnie z wskazaną już argumentacją, zamawiający bez cienia wątpliwości uznał,
że wykonawca nie złożył wymaganych przez zamawiającego, zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dowodów
potwierdzających należyte wykonywanie usług wskazanych w wykazie przedstawionym na potwierdzenie spełnienia
warunku udziału w postępowaniu.
Reasumując, w świetle art. 128 ust. 4 ustawy Pzp ustawodawca dał zamawiającemu uprawnienie do „możliwości
żądania od wykonawców wyjaśnień” co do treści oświadczeń lub dokumentów złożonych przez wykonawcę. W trakcie
przedmiotowego postępowania zamawiający nie miał żadnych wątpliwości co do treści oświadczenia złożonego przez
wykonawcę. Przeprowadzenie procedury wyjaśniającej w stanie niniejszej sprawy było tym samym nieuzasadnione,
zbędne i prowadziłoby jedynie do wydłużenia postępowania. To na wykonawcy jako profesjonalnym uczestniku rynku
zamówień publicznych ciąży obowiązek prawidłowego i kompletnego złożenia dokumentów, tak by umożliwić
zmawiającemu prawidłową ich ocenę.
Zarzut naruszenia art. 128 ust. 5 ustawy Pzp.
Zgodnie z § 15 rozporządzenia, „Podmiotowe środki dowodowe oraz inne dokumenty lub oświadczenia, o których
mowa w rozporządzeniu, składa się w formie elektronicznej, w postaci elektronicznej opatrzonej podpisem zaufanym lub
podpisem osobistym, w formie pisemnej lub w formie dokumentowej, w zakresie i w sposób określony w przepisach
wydanych na podstawie art. 70 ustawy”.
W niniejszym postępowaniu wykonawca, mimo wyczerpania procedury wezwania do uzupełnienia dokumentów na
postawie art. 128 ust. 1 ustawy Pzp, nie złożył w terminie wyznaczonym przez zamawiającego, w odpowiedniej formie
następujących podmiotowych środków dowodowych potwierdzających brak podstaw wykluczenia z postępowania:
− informacji z Krajowego Rejestru Karnego dla osoby prawnej (która została złożona
w formie skanu dokumentu w postaci papierowej i nie została opatrzona wymaganym podpisem kwalifikowanym); oraz
− informacji z Krajowego Rejestru Karnego dla (…) oraz (…) (które zostały złożone
w postaci wizualizacji, zamiast w formie elektronicznej i tj. w formie w jakiej otrzymał je wykonawca tj. w oryginale).
Zamawiający dokonał analizy przekazanych dokumentów, która jednoznacznie wykazała, że pliki: KRK IFM Polska,
KRK (…) - 1 oraz KRK (…) 140225 elektroniczny, zostały złożone
w niewłaściwej formie.
Dowód: raporty z weryfikacji ww. plików (załącznik nr 3 do pisma).
Bez znaczenia ponadto pozostaje fakt, że odwołujący po upływie wyznaczonego terminu na uzupełnienie
dokumentów, tj. 20 marca 2025 r. przesłał dokumenty z KRK w odpowiedniej formie. Niepodlegającym dyskusji jest
również fakt, że dokumenty złożenie przez odwołującego w dniu 20 marca 2025 r. nie zostały złożone w warunkach
określonych w art. 128 ust. 1 ustawy Pzp i nie podlegały badaniu przez zamawiającego.
Podkreślić należy, że do czynności wezwania do uzupełnienia dokumentów na podstawie art. 128 ust. 1 ustawy Pzp
w świetle licznych komentarzy oraz orzeczeń KIO przyjmuje się zasadę jednokrotności, co należy interpretować, iż
zamawiający nie może ponownie wezwać do uzupełnienia tych samych dokumentów (sygn. akt. KIO 3511/21, KIO
2348/21).
Ugruntowane orzecznictwo Izby wskazuję, że wykonawca w przypadku nieprzestrzegania terminu wyznaczonego
przez zamawiającego musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami swojego zaniechania. Nie bez znaczenia w
wezwaniu o uzupełnienie dokumentów kierowanym do wykonawców są reguły i terminy uzupełnienia tych dokumentów.
Zamawiający wzywając wykonawcę zgodnie z art. 128 ust. 1 ustawy Pzp wskazuje odpowiedni termin na uzupełnienie
wskazanych w piśmie dokumentów. Niezłożenie dokumentów we wskazanym terminie skutkować zawsze będzie
odrzuceniem oferty wykonawcy zgodnie z art. 226 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy Pzp. Twierdzenie to potwierdza wyrok z dnia 7
marca 2024 r. (sygn. akt KIO 546/24) w którym Izba wskazała, że „Indyferentny dla sprawy i podstaw odrzucenia
pozostaje stopień zawinienia wykonawcy – Odwołujący miał obowiązek wykonać wezwanie (lub też we właściwym terminie
wnieść środek odwoławczy), tj. w zakreślonym terminie uzupełnić dokumenty. Brak ich złożenia oznacza ziszczenie się̨
podstawy do wykluczenia”.
Wykonawca nie dochował tym samym należytej staranności w przekładaniu zamawiającemu odpowiednich
dokumentów, z zachowaniem terminów wskazanych
w wezwaniach. Wykonawca miał możliwości przedłożenia prawidłowych dokumentów zamawiającemu, lecz w wyniku
własnego niedbalstwa tego nie uczynił. Zamawiający wyznaczył termin, w którym wykonawca nie uzupełnił brakujących
dokumentów,
w konsekwencji czego czynność uzupełnienia dokumentów po wyznaczonym terminie należy uznać za nieskuteczną.
Odwołujący nie kwestionuje, że w obu przypadkach dokumenty z KRK zostały złożone w nieprawidłowej formie (jako
wizualizacja/skan bez wymaganych plików elektronicznych XML i podpisu elektronicznego XML.XADES). Odwołujący
dwukrotnie błędnie złożył wymagane dokumenty. Dokumenty spełniające wymagania zostały złożone dopiero
w dniu 20 marca 2025 r. wraz z wyjaśnieniem przyczyny załączenia dokumentów w błędnej formie.
Należy ponadto podkreślić, że uznanie przez zamawiającego za prawidłową czynność złożenia przez wykonawcę
dokumentów po wyznaczonym przez zamawiającego terminie, stanowiłoby naruszenie zasad równego traktowania
wykonawców oraz zasady uczciwej konkurencji.
Zarzut naruszenia art. 16 ustawy Pzp.
Zdaniem zamawiającego, nie sposób zgodzić się z twierdzeniem odwołującego,
że odrzucenie jego oferty stanowi nadmierny formalizm zamawiającego.
W kontekście przedmiotowej sprawy formalizm należy interpretować jako wynik działania zamawiającego w granicach
ustawy Pzp. Czynności podjęte przez zamawiającego mają służyć prawidłowemu wyborowi najkorzystniejszej oferty lub
unieważnieniu postępowania oraz są niezbędne dla zachowania równowagi dla wszystkich uczestników ubiegających się
o udzielenie zamówienia publicznego i uczciwej konkurencji.
W wyroku z dnia 8 stycznia 2021 r. (sygn. akt. KIO 3274/20), Izba podkreśla,
że postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego istotnie cechuje się dość wysokim formalizmem. Niemniej jednak,
„Formalizm postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, nie jest celem samym w sobie, a ma na celu realizację
zasad PZP. Stąd przy wykładni i stosowaniu przepisów ustawy należy brać pod uwagę cel ustawy” (zob. wyrok Sądu
Okręgowego w Gliwicach z 23 lutego 2007 r. (sygn. akt X Ga 23/07/za).
Z uwagi na profesjonalny charakter działalności wykonawcy obowiązuje go podwyższona staranność, która obejmuje
wszystkie czynności podejmowane w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego i to wykonawca powinien dbać
o zachowanie choćby minimalnej staranności. Owa staranność obejmuje również czynności podejmowane w
postępowaniu
o udzielenie zamówienia publicznego, które charakteryzuje się wysokim stopniem sformalizowania. Niemniej jednak
wykonawca przystępujący do takiego postępowania winien znać obowiązujące w tym zakresie przepisy i zasady z nich
wynikające i stosować je przy dokonywanych czynnościach.
Postępowanie zamawiającego natomiast, zgodne z przepisami ustawy Pzp nie może być utożsamiane z
niepotrzebnym formalizmem. Choć formalizm postępowania nie może być celem samym w sobie, to szczególna
regulacja postępowań o udzielenie zamówienia publicznego zobowiązuje zamawiających do takiego właśnie działania, o
ile jest ono zgodne
z postanowieniami ustawy Pzp. Zamawiający, który wobec jednego z podmiotów odstąpiłby od zasad obowiązujących w
postępowaniu i nie respektowałby wyznaczonych przez siebie wymogów, naraziłby się na zarzut nierównego traktowania
wykonawców.
Odrzucenie oferty odwołującego było konsekwencją nieprzedłożenia dokumentów
w odpowiedniej, wymaganej prawem formie oraz w terminie wyznaczonym przez zamawiającego. To również
konsekwencja braku profesjonalizmu i należytej staranności
w działaniu odwołującego, który mimo wyczerpania przez zamawiającego całej proceduralnej ścieżki mającej na celu
walidację dokumentów odwołującego, nie złożył wymaganych podmiotowych środków dowodowych. To brak rzetelności,
z którym ustawa Pzp wiąże określone skutki w postaci odrzucenia oferty. Tym samym odrzucenie oferty odwołującego
nastąpiło na podstawie przepisów ustawy Pzp, ponieważ w stanie faktycznym sprawy zaistniały okoliczności, które
obligowały zamawiającego do podjęcia tej czynności.
Izba ustaliła i zważyła, co następuje.
Zamawiający prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego
z zastosowaniem przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych wymaganych przy procedurze, której wartość
szacunkowa zamówienia przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ustawy Prawo
zamówień publicznych.
Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, że odwołujący posiada interes w uzyskaniu przedmiotowego zamówienia,
kwalifikowany możliwością poniesienia szkody w wyniku naruszenia przez zamawiającego przepisów ustawy, o których
mowa w art. 505 ust. 1 ustawy Pzp, co uprawniało go do złożenia odwołania.
Izba stwierdziła, że nie zachodzą przesłanki do odrzucenia odwołania.
Uwzględniając dokumentację z przedmiotowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, jak
również biorąc pod uwagę oświadczenia i stanowiska stron, złożone w pismach procesowych, jak też podczas
rozprawy Izba stwierdziła,
że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Krajowej Izby Odwoławczej zarzuty odwołującego są bezzasadne. Krajowa Izba Odwoławcza podzielając w
całości stanowisko zamawiającego (za wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 25.08.2015 r., sygn. akt: XXIII Ga
1072/15: „Izba ma prawo podzielić zarzuty i wartościową argumentację jednego z uczestników, zgodnie z zasadą
swobodnej oceny dowodów”), wskazuje, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 552 ust. 1 ustawy Pzp, wydając wyrok, Izba bierze za podstawę stan rzeczy ustalony w toku
postępowania odwoławczego.
Przepis art. 554 ust. 1 pkt 1 ustawy Pzp stanowi, iż Izba uwzględnia odwołanie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi
naruszenie przepisów ustawy, które miało wpływ lub może mieć istotny wpływ na wynik postępowania o udzielenie
zamówienia, konkursu lub systemu kwalifikowania wykonawców.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 555 ustawy Pzp, Izba nie może orzekać co do zarzutów, które nie były zawarte w
odwołaniu.
Krajowa Izba Odwoławcza biorąc pod uwagę treść zarzutów postawionych przez odwołującego stwierdziła, że
odwołujący nie zarzucił zamawiającemu czynności z 31 marca 2025 roku, polegającej na unieważnieniu postępowania o
udzielenie zamówienia publicznego dokonanej na podstawie przepisu art. 255 pkt 3 ustawy Pzp, w związku z czym
irrelewantne
z punktu widzenia wyniku postępowania odwoławczego pozostają zarzuty odwołującego postawione w odwołaniu, gdyż
na dzień orzekania, czynność zamawiającego polegająca na unieważnieniu postępowania stała się prawomocna. Tym
samym nawet hipotetycznie przyjmując, że zarzuty odwołującego byłyby zasadne (z czym Izba się nie zgadza), to i tak
prawomocne i ostateczne pozostaje w mocy unieważnienie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.
Skutkiem powyższego, pozostając w zgodzie z przepisem art. 554 ust. 1 pkt 1 ustawy Pzp, ewentualne naruszenie
przez zamawiającego przepisów opisanych zarzutami odwołania pozostaje bez wpływu na wynik postępowania o
udzielenie zamówienia publicznego.
Jak zasadnie wskazał Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Zamówień Publicznych,
w wyroku z 27 września 2023 roku, sygn. akt XXIII Zs 46/23, cyt.: N
„ a gruncie przedmiotowej sprawy na datę wniesienia
odwołania zawierającego zarzut w zakresie utajnienia części wyjaśnień rażąco niskiej ceny w obrocie funkcjonowała
niezaskarżona czynność wyboru najkorzystniejszej oferty złożonej przez (…). Bez jej podważenia wykonawca (…) nie
mógł legitymować się interesem w udzieleniu zamówienia publicznego, albowiem możliwość uzyskania zamówienia
została utracona wobec pozostawania w obrocie niepodważonej decyzji zamawiającego o wyborze oferty
najkorzystniejszej. Odwołujący był przecież uprawniony do objęcia zakresem zaskarżenia również czynności wyboru
oferty Skarżącego jako najkorzystniejszej i do zawarcia zarzutów dotyczących czynności wyboru oferty
najkorzystniejszej, czego jednak nie uczynił. (…). Brak interesu w udzieleniu zamówienia powoduje oddalenie odwołania
(…).”.
Tym samym, analogicznie do przedmiotowej sprawy odwoławczej, skoro w obrocie prawnym pozostaje wiążąca
decyzja zamawiającego o unieważnieniu postępowania,
to odwołujący utracił de facto interes w uzyskaniu zamówienia publicznego, co skutkować musiało oddaleniem
odwołania.
Krajowa Izba Odwoławcza rozpoznając zarzuty odwołania wskazuje, co następuje.
Zarzut dotyczący braku referencji.
Zdaniem Izby zarzut jest bezzasadny. Zgodnie z powołanymi przez odwołującego
i zamawiającego przepisami rozporządzenia w sprawie podmiotowych środków dowodowych (…), możliwe i
dopuszczalne jest złożenie oświadczenia wykonawcy, w przypadku, gdy wykonawca z przyczyn niezależnych od niego
nie jest w stanie uzyskać tych dokumentów (poświadczenia/referencje). Jednakże w ocenie Izby, samo złożenie takiego
oświadczenia przez wykonawcę nie jest wystarczające, albowiem konieczne w tym względzie jest
wykazanie/uzasadnienie takiej czynności. Zasadą wynikającą z omawianych przepisów jest składanie dokumentów
potwierdzających należyte wykonanie/wykonywanie zamówienia za pomocą podmiotowych środków dowodowych
mających swoje źródło u zlecającego wykonanie takiego zamówienia – zamawiającego. Prawo dopuszcza składanie
oświadczenia własnego wykonawcy, ale tylko w przypadku, gdy z przyczyn niezależnych od wykonawcy nie jest on w
stanie pozyskać takich dokumentów od zamawiającego. Skoro zatem z przepisów wynika obiektywna przesłanka braku
możliwości pozyskania przez wykonawcę takich dokumentów, to na wykonawcy spoczywa obowiązek wykazania
okoliczności faktycznych
i prawnych uniemożliwiających mu pozyskanie takiego dokumentu. W przeciwnym przypadku mielibyśmy do czynienia z
naruszeniem zasady równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji, a co więcej, dopuszczenie takiego
oświadczenia wykonawcy bez obowiązku wykazania podstaw dla takiego działania, wywołałoby skutek w postaci
nagminnego i niczym nie uzasadnionego zastępowania poświadczeń/referencji przez składanie oświadczeń własnych
wykonawcy, co z kolei mogłoby wypaczać prawidłową ocenę zdolności wykonawców dotyczącą posiadanego
doświadczenia.
Zdaniem Izby, składanie oświadczenia własnego wykonawcy stanowi wyjątek od zasady składania
poświadczeń/referencji wystawianych przez zamawiających, a co za tym idzie jako wyjątek powinien być szczegółowo
wykazany i uzasadniony. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zamawiającemu prawidłową ocenę zdolności
podmiotowej wykonawcy.
W ocenie Izby, niezasadny jest w tym zakresie zarzut naruszenia przepisu art. 128 ust. 1 ustawy Pzp, gdyż
zamawiający wzywał już odwołującego do złożenia podmiotowego środka dowodowego. Ponadto odwołujący nie
postawił zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 128 ust. 4 ustawy Pzp (zamawiający może żądać od
wykonawców wyjaśnień dotyczących treści oświadczenia, o którym mowa w art. 125 ust. 1, lub złożonych podmiotowych
środków dowodowych (…)), wobec czego brak jest możliwości rozstrzygania przez Izbę omawianego zakresu (art. 555
ustawy Pzp).
Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących naruszenia art. 128 ust. 5 ustawy Pzp, wskazać należy, co następuje.
Przepis powyższy dotyczy możliwości zamawiającego zwrócenia się bezpośrednio do podmiotu, który jest w posiadaniu
informacji lub dokumentów istotnych w tym zakresie dla oceny spełniania przez wykonawcę warunków udziału w
postępowaniu. Natomiast w uzasadnieniu odwołania, odwołujący kwestionował czynność zamawiającego polegającą na
nieuwzględnieniu dokumentów złożonych po terminie wyznaczonym przez zamawiającego. Brak korelacji pomiędzy
postawionym zarzutem a uzasadnieniem uniemożliwia właściwą jego ocenę.
Jednakże nawet przyjmując, że odwołujący kwestionował zaniechanie czynności zamawiającego, o której mowa w
przepisie art. 128 ust. 4 ustawy Pzp, to i tak zarzut odwołującego uznać należało za niezasadny.
Wskazać bowiem należy, iż odwołujący w wyznaczonym przez zamawiającego terminie nie złożył dokumentów
(KRK) w wymaganej przepisami formie. Dopuszczenie przez zamawiającego możliwości uwzględnienia takiego
działania wykonawcy (złożenie dokumentów w prawidłowej formie, ale po terminie wyznaczonym przez zamawiającego)
w rażący sposób prowadziłoby do naruszenia zasady równego traktowania wykonawców
i uczciwej konkurencji (art. 16 pkt 1 ustawy Pzp).
Wykonawca jako profesjonalista powinien dołożyć należytej staranności w czynnościach związanych z procedurą
uzyskania zamówienia publicznego. Wszelkiego rodzaju okoliczności wewnętrzne wykonawcy (np. nieobecności w pracy
upoważnionych przedstawicieli firmy) pozostają irrelewantne z punktu widzenia oceny działań wykonawcy. To nie
zamawiający ma się domyślać i wyjaśniać podstawy działania wykonawcy, ale wykonawca powinien wykazać się
dbałością i zaangażowaniem w celu pozyskania kontraktu.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku sprawy na podstawie art. 575 ustawy Pzp oraz § 8 ust. 2
pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów
postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu wysokości wpisu od odwołania
(Dz. U. poz. 2437).
Przewodniczący:………………………