Wyrok IV KK 260/15

Sygn. akt IV KK 260/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Dołhy SSN Barbara Skoczkowska Protokolant Jolanta Grabowska w sprawie A. F. ukaranego za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 30 października 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 30 marca 2015 r. 1. uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt. 3), orzekającej podanie wyroku do publicznej wiadomości; 2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 30 marca 2015 r. A. F. został uznany za winnego wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., za co wymierzono mu karę 28 dni aresztu oraz na podstawie art. 31 §1 i 2 k.w. orzeczono podanie wyroku do 2 publicznej wiadomości przez zamieszczenie jego treści w lokalu apteki przy ul. B. (pkt 3 wyroku). Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się bez sporządzania jego pisemnego uzasadnienia. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na korzyść ukaranego wniósł, w trybie art. 521 k.p.k., Prokurator Generalny, zarzucając temu rozstrzygnięciu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 31 § 1 i 2 k.w., polegające na orzeczeniu w pkt 3 wyroku na podstawie przywołanego przepisu podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie jego treści w lokalu apteki przy ul. B. w sytuacji, gdy zgodnie z art. 28 § 2 k.w. środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, natomiast obwinionemu przypisano popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.k., który to przepis nie przewiduje możliwości orzeczenia wymienionego w art. 28 § 1 pkt 5 k.w. środka karnego podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości”. Podnosząc powyższy zarzut, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym i jako taka kwalifikowała się do uwzględnienia w trybie uregulowanym w art. 535 § 5 k.p.k. Kodeks wykroczeń przyjął nieco odmienne rozwiązanie w zakresie orzekania środków karnych niż Kodeks karny. Zgodnie bowiem z art. 28 § 3 k.w. środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, co oznacza, że sąd jest istotnie ograniczony w tym zakresie. W tym świetle należało dostrzec, że art. 119 k.w. (przepis szczególny) nie przewiduje możliwości orzeczenia środka w postaci podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób (art. 28 § 1 pkt. 5 k.w.) Z uwagi więc na to, iż orzeczenie takiego środka w stosunku do A. F., w sytuacji ukarania go za wykroczenie kradzieży, stanowiło rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny, jednoznaczny w wymowie wpływ na treść wyroku 3 w zaskarżonej części, Sąd Najwyższy podjął orzeczenie kasatoryjne niewywołujące już potrzeby wydawania rozstrzygnięcia następczego. kc