Postanowienie IV CZ 5/08

Sygn. akt IV CZ 5/08 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) SSA Michał Kłos w sprawie z powództwa H. A. przeciwko J. R. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2008 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 13 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powódki H. A. od wyroku tegoż Sądu z dnia 28 czerwca 2007 r., w uzasadnieniu podając, że powódka wniosła skargę bez uiszczenia opłaty stosunkowej, wobec czego, z uwagi na przepis art. 18 ust. 2 w zw. z art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 z późn. zm.; dalej: „u.k.s.c.”) oraz art. 1302 § 3 k.p.c. nieopłacony środek zaskarżenia podlegał odrzuceniu bez uprzedniego wzywania do uiszczenia należnej opłaty. W zażaleniu powódka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu obrazę art. 1302 § 3 k.p.c., poprzez uznanie, że skarga podlega opłacie stosunkowej, a także art. 1302 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. W uzasadnieniu żaląca wywodzi, że została zwolniona 2 od kosztów sądowych, w związku z czym pobiera się od niej opłatę podstawową, która jest czym innym niż opłata stała lub stosunkowa. Powódka nie kwestionuje, że powinna uiścić opłatę podstawową w wysokości 30 zł, jednakże należało ją do tego uprzednio wezwać. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Nie ulega wątpliwości, że przy wnoszeniu skargi kasacyjnej, która została złożona w biurze podawczym Sądu Apelacyjnego dnia 7 listopada 2007 r., powódka nie uiściła jakiejkolwiek opłaty, bowiem dołączony do zażalenia odpis dowodu uiszczenia opłaty podstawowej od skargi kasacyjnej pochodzi z dnia 27 listopada 2007 r. Nawet zatem gdyby powódka korzystała ze zwolnienia od kosztów sądowych w całości, to i tak środek zaskarżenia podlegałby odrzuceniu, gdyż obowiązek opłacenia skargi powstaje, zgodnie z art. 10 u.k.s.c., przy wniesieniu pisma do sądu, a najpóźniej w terminie przewidzianym do wniesienia środka odwoławczego. Opłata była zatem niewątpliwie spóźniona, co wobec reprezentowania strony żalącej przez radcę prawnego w każdych okolicznościach powodowałoby skutek w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Żaląca błędnie uważa, że do jej sytuacji znajduje zastosowanie art. 14 ust. 2 u.k.s.c. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123). Powódka była zwalniana od kosztów sądowych jedynie w części obejmującej wpis od pozwu oraz opłatę stosunkową od apelacji. Wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty od skargi kasacyjnej powódka nie składała. Tym samym miała obowiązek uiszczenia opłaty stosunkowej w pełnej wysokości. Ustosunkowując się do wywodu zażalenia, iż opłata podstawowa nie jest „opłatą w wysokości stałej” w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. wystarczy jedynie nadmienić, że w orzecznictwie powszechnie uznaje się stanowisko odmienne (por. uchwałę SN z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 105), podzielane również przez Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym to zażalenie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.