Postanowienie III KZ 83/12

Sygn. akt III KZ 83/12 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska w sprawie Z. P. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 listopada 2012 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 8 października 2012 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Powiatowego w R., p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Podstawą odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania we wskazanej wyżej sprawie legło stwierdzenie, że Z. P. nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego tego wniosku przez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata. Należy dodać, że przed uruchomieniem procedury zmierzającej do uzupełnienia przez skazanego we własnym zakresie, braku formalnego jego osobistego wniosku (art. 120 § 1 k.p.k.), wyznaczono dlań obrońcę z urzędu, który stosownie do treści art. 84 § 3 k.p.k. poinformował, iż nie znalazł podstaw do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie opisanego na wstępie postępowania. W rozważanym obecnie zażaleniu, złożonym na przytaczane zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, Z. P. podnosi, że z niezrozumiałych dla niego powodów doszło do niesporządzenia wniosku przez adwokata z urzędu - w sytuacji, gdy przedstawione mu zostały dowody i argumenty za tym przemawiające, a adwokat ma obowiązek działania na korzyść reprezentowanej osoby. Na tej 2 podstawie skarżący domaga się „interwencji", aby doszło do „obiektywnego rozpatrzenia" sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie może być uwzględnione. Nieuzupełniony w wyznaczonym terminie brak formalny, jakim dotknięty jest wniosek Z. P., sporządzony przez niego osobiście a nie przez adwokata, stanowi jednoznaczną przeszkodę do jego rozpoznania. Stąd nie ma żadnych podstaw do zajęcia przez Sąd Najwyższy stanowiska w zakresie argumentów zażalenia, które odnoszą się do merytorycznej słuszności - według skarżącego - podstaw złożonego przezeń wniosku. Należy tu bowiem ponownie przypomnieć, co Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że wniosek o wznowienie postępowania jest wysoce sformalizowanym, nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, co oznacza, iż tylko podmiot dysponujący fachową wiedzą i umiejętnościami - jakimi nie dysponuje strona postępowania - jest w stanie ocenić warunki do wystąpienia z tym wnioskiem, a następnie sporządzić go zgodnie z wymogami prawa (art. 545 § 2 k.p.k.). Tylko taki też wniosek podlega sądowej ocenie. Jednocześnie należy zauważyć, że wnioskodawcy umożliwiono skorzystanie z pomocy obrońcy z urzędu. Zgodnie z treścią art. 83 § 3 k.p.k. obrońca taki ma prawo sporządzić i podpisać wniosek o wznowienie postępowania, ale może także - nie dostrzegając ku temu podstaw - poinformować o zaniechaniu wystąpienia z tym wnioskiem. Wyznaczony w niniejszym postępowaniu obrońca wywiązał się z obowiązków, jakie nakłada nań ustawa. Sporządził on szczegółową opinię prawną, w której ujął także podawane przez Z. P. okoliczności. Do takiego postąpienia adwokat był w pełni uprawniony, a to w najmniejszym stopniu nie uzasadnia ani rozpoznania osobistego wniosku wnioskodawcy, ani też wyznaczenia dlań kolejnego obrońcy z urzędu, aż do spełnienia jego oczekiwań związanych ze sporządzeniem wniosku. Z tych zatem względów, nie znajdując podstaw do podważenia zaskarżonego zarządzenia, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.