Postanowienie III KZ 26/13

Sygn. akt III KZ 26/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie A. S. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lipca 2013 r. na skutek zażalenia Z. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w L. z dnia 25 kwietnia 2013 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji sporządzonej przez oskarżyciela posiłkowego Z. Z. z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braku formalnego w postaci sporządzenia i podpisania kasacji przez adwokata lub radcę prawnego. Na to zarządzenie zażalenie złożył oskarżyciel posiłkowy, w którym nie formułując konkretnych zarzutów podniósł, że w jego ocenie zachodzą podstawy do wniesienia kasacji, jednak pełnomocnik wyznaczony z urzędu odmówił jej sporządzenia. W konkluzji skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne, albowiem prawidłowo odmówiono przyjęcia kasacji. Podnoszone w zażaleniu okoliczności, które zdaniem skarżącego świadczą o istnieniu podstaw do wniesienia kasacji, nie mają znaczenia dla rozpoznania 2 wniesionego zażalenia. Zgodnie bowiem z art. 526 § 2 k.p.k., jeżeli kasacja nie pochodzi od prokuratora oraz wskazanych tam podmiotów kwalifikowanych, to powinna zostać sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego. Oskarżycielowi posiłkowemu został wyznaczony pełnomocnik z urzędu do zbadania podstaw wniesienia kasacji. Należy jednak podkreślić, że nie jest on zobowiązany do jej sporządzenia (art. 84 § 3 k.p.k.). W przedstawionej w niniejszej sprawie opinii adwokat oświadczył, że nie ma takich podstaw i obszernie uzasadnił dlaczego. To stanowisko jest dla sądu wiążące w tym znaczeniu, że w kodeksie postępowania karnego nie ma przepisu, który upoważniałby organ procesowy do „przymuszenia” adwokata z urzędu do sporządzenia kasacji, jak i też przepisu, który nakazywałby ustanowić innego pełnomocnika z urzędu (por. postanowienie SN z dnia 17 czerwca 1997 r., V KZ 57/97, OSNKW 1997, z. 9-10, poz. 82). Natomiast organ procesowy, który go wyznaczył, jest uprawniony do badania prawidłowości wykonania obowiązków w ramach zagwarantowania stronie prawa do skutecznej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie wynikającym z art. 84 § 3 k.p.k. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono, aby wyznaczony pełnomocnik z urzędu, nienależycie wykonał swoje obowiązki. Wobec tego, że złożona przez oskarżyciela posiłkowego kasacja zawierała wskazany powyżej brak formalny i nie został on usunięty w zakreślonym terminie, prawidłowo wydano zarządzenie o odmowie jej przyjęcia. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.