Postanowienie II KZ 6/16

Sygn. akt II KZ 6/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński w sprawie J. M. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 kwietnia 2016 r., zażalenia oskarżyciela posiłkowego T. K. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego V Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 27 stycznia 2016 r., o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 11 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. p o s t a n o w i ł zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2016 r. Przewodniczący V Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Ł. odmówił przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 11 sierpnia 2015 r. wskazując, że kasacja, o ile nie pochodzi od prokuratora lub wskazanego w ustawie podmiotu szczególnego, winna być sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego. Jednocześnie w zaskarżonym zarządzeniu wskazano, że nawet w sytuacji, w której strona postępowania jest osobą wykonującą czynnie zawód adwokata lub radcy prawnego, nie może sama sporządzić i podpisać kasacji. 2 Zażalenie na to zarządzenie złożył oskarżyciel posiłkowy T. K. zarzucając naruszenie przepisu art. 526 § 2 k.p.k. poprzez nieuprawnione uznanie, że radca prawny będący jednocześnie oskarżycielem posiłkowym nie był uprawniony do sporządzenia i podpisania kasacji. W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie oskarżyciela posiłkowego T. K. nie jest zasadne i jako takie na uwzględnienie nie zasługuje. Zgodnie bowiem z art. 526 § 2 k.p.k., jeżeli kasacja nie pochodzi od wskazanych w tym przepisie podmiotów, to powinna zostać sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. T. K. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego kasacji przez sporządzenie jej i podpisanie przez pełnomocnika stosownie do treści art. 526 § 2 k.p.k. Braku tego w terminie nie usunął. Tym samym niedopełnienie przez oskarżyciela posiłkowego – jako strony postępowania wymagań określonych przepisami art. 526 § 2 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. i art. 120 § 2 k.p.k. obligowało upoważnionego Przewodniczącego Wydziału Sądu Okręgowego w Ł.do odmowy przyjęcia kasacji. Argumentacja zawarta w zażaleniu T. K. jest niezasadna o tyle, że przepisy w tym zakresie są jednoznaczne i stanowią wprost o tym, że to obrońca lub pełnomocnik będący podmiotem fachowym może sporządzić i wnieść nadzwyczajny środek zaskarżenia. Niewątpliwym jest, że T. K. posiada uprawnienia do działania w charakterze radcy prawnego, niemniej – co zdaje się zupełnie pomijać – w sprawie niniejszej jest on stroną postępowania i nie może złożyć skargi kasacyjnej osobiście. Takowa winna zostać sporządzona przez wyznaczonego przez stronę pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego. Akceptacja odmiennego stanowiska prezentowanego przez skarżącego powodowałaby, że T. K. występowałby w sprawie niniejszej w podwójnej roli procesowej - oskarżyciela posiłkowego i ustanowionego przez siebie pełnomocnika, co z przyczyn oczywistych jest niedopuszczalne. 3 Nie ma również podstaw normatywnych, aby uznać za zasadne stanowisko skarżącego, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane przez sędziego, który był wyłączony od badania warunków formalnych kasacji (art. 530 § 2 k.p.k.). Skarżący podniósł, że sędzia, który wydał zaskarżone zarządzenie, brał uprzednio udział w wydaniu orzeczenia przez Sąd Okręgowy w Ł. w dniu 3 kwietnia 2014 r., którym uchylono zaskarżony wyrok Sądu I instancji wydany w sprawie J. M. z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Okoliczność ta nie stanowi w rozumieniu art. 40 § 1 pkt 6 - 9 k.p.k. podstawy do wyłączenia tego sędziego z czynności okołokasacyjnych, albowiem osobista kasacja wywiedziona przez oskarżyciela posiłkowego dotyczy wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 11 sierpnia 2015 r., wydanego w postępowaniu odwoławczym po ponownym rozpoznaniu sprawy, już bez udziału sędziego, który wydał zaskarżone zarządzenie. Z przytoczonych więc powodów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. kc