Przejdź do treści

Orzecznictwo

Postanowienie II KO 69/12

Sąd
Sąd Najwyższy
Data
Sygnatura
II KO 69/12
Rodzaj
Postanowienie

Sędziowie: Dariusz Świecki, Józef Szewczyk, Małgorzata Gierszon

Powołane przepisy

Treść orzeczenia

Sygn. akt II KO 69/12 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Małgorzata Gierszon SSN Dariusz Świecki w sprawie A. Z. oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 270 § 1 kk i art. 11 § 2kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 stycznia 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 listopada 2012 r., o rozważenie możliwości przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T. ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 kpk p o s t a n o w i ł : nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 listopada 2012 r., Sąd Rejonowy w W. wystąpił do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T. z uwagi na wyjątkowo trudną sytuację majątkową oskarżonego, który zaprzestał leczenia z uwagi na brak pieniędzy „więc tym bardziej nie dysponuje środkami finansowymi, pozwalającymi na udział w procesie toczącym się przed sądem warszawskim” (k. 193). Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. 2 Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, iż przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko wtedy, gdy realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie. Wyjątkowy charakter omawianego przepisu nakazuje jego stosowanie w rygorystyczny sposób. Zbyt szerokie stosowanie tego przepisu mogłoby bowiem osłabić poczucie zaufania do niezawisłości sądu i jego zdolności do obiektywnego orzekania. Wielokrotnie w doktrynie i orzecznictwie wskazywano, iż przepis art. 37 k.p.k. nie może być traktowany jako sposób rozwiązywania problemów natury organizacyjnej, utrudniających przeprowadzenie rozprawy. Zatem trudności materialne oskarżonego nie mogą być podstawą przekazania sprawy innemu sądowi niż właściwy do jej rozpoznania. W toku poprzedniego rozpoznania sprawy oskarżony A. Z. stawiał się do Sądu Rejonowego w W. Oskarżony korzysta z pomocy Opieki Społecznej. Aktualny stan zdrowia A. Z. umożliwia mu stawienie się do sądu i branie udziału w rozprawie. W razie konieczności Sąd wnioskujący ma możliwość stosowania przepisów dotyczących środków przymusu zabezpieczających prawidłowy tok postępowania karnego. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku.