Postanowienie II KK 48/13

Sygn. akt II KK 48/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r., sprawy M. P., oskarżonego z art. 207 § 1 k.k. z powodu kasacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 czerwca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 11 października 2011 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć oskarżycielkę posiłkową E. G. UZASADNIENIE Kasację pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. W kasacji podniesiono dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k., przez zaakceptowanie w kontroli instancyjnej zakresu, w jakim uznano za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego M. P., przy jednoczesny przyjęciu wiarygodności innych dowodów, sprzecznych z wyjaśnieniami. Drugi zarzut dotyczył naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., przez zaniechanie odniesienia się do części zarzutów podniesionych w apelacji. 2 Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Zacząć trzeba od spostrzeżenia, że pierwszy z zarzutów, dotyczący oceny dowodów, w istocie odnosi się do poczynań Sądu I instancji, gdyż Sąd odwoławczy własnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie nie czynił. Tymczasem przedmiotem zarzutu kasacyjnego może zasadniczo być uchybienie, jakiego dopuścił się sąd odwoławczy. Zarzut ten w istocie zmierza nieudolnie do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych w I instancji, a poddanych następnie kontroli odwoławczej. Tego rodzaju zarzut, jako niedopuszczany w kontroli kasacyjnej, nie mógł doprowadzić do uwzględnienia kasacji. Drugi z zarzutów nie został niestety sprecyzowany w petitum kasacji, ale szczegółowe intencje skarżącego w tym zakresie mogą być ustalone na podstawie jej uzasadnienia (pkt III uzasadnienia kasacji). I tak, za nieuzasadnione należy uznać twierdzenie zawarte w pkt III. 1 uzasadnienia kasacji, że sąd odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutu bezkrytycznej oceny zeznań świadka M .K. Sąd odwoławczy odnosi się do dokonanej w tym zakresie przez Sąd I instancji oceny na s. 7 uzasadnienia wyroku. Co do twierdzeń zawartych w pkt III.2-III.4 uzasadnienia kasacji, trzeba zauważyć, że podniesione tam kwestie mają charakter okoliczności drugorzędnych w kontekście całokształtu materiału dowodowego ocenianego przez sąd odwoławczy. Zarzuty sformułowane w petitum apelacji odnosiły się do całokształtu okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i Sąd odwoławczy w zrozumiały sposób skupił się na okolicznościach dla ustaleń faktycznych zasadniczych, tj. wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i oskarżycielki posiłkowej oraz jej córki, a ponadto na dopuszczonych opiniach biegłych, częściowo także na zeznaniach innych świadków. Rozważania w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń i w ocenie Sądu Najwyższego świadczą o przeprowadzeniu kontroli instancyjnej w sposób należyty, wnikliwy i rzeczowy. W istocie, sąd odwoławczy nie odniósł się do kwestii oceny zeznań M. Z. i M. Z., a także pominął problem przenoszenia postawy pokrzywdzonej z czasu toczącego się procesu na czas zarzuconego czynu. Choć stanowi to niewątpliwie o niedoskonałości uzasadnienia wyroku, w ocenie Sądu Najwyższego milczenie Sądu odwoławczego co do zaledwie paru twierdzeń zawartych w uzasadnieniu apelacji, które to twierdzenia, po pierwsze, stanowią marginalną część zarzutów i twierdzeń 3 podniesionych w obszernej i treściwej apelacji, po drugie, mają co najwyżej drugorzędne znaczenie dla dokonania poprawnych ustaleń faktycznych, nie może być traktowane jako rażące uchybienie mające istotny wpływ na rozstrzygniecie, a tylko takie uchybienia procesowe mogą w świetle art. 523 § 1 k.p.k. prowadzić do uwzględnienia kasacji. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.