Sygn. akt II Ka 202/26
II Kz 95/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 maja 2026r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:
SSO Sylwia Olimpia Uszyńska
Protokolant:
st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r.
sprawy
L. C.
oskarżonego z art. 157 § 2 kk i art. 216 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 16 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 110/25
oraz zażalenia pełnomocnika oskarżyciela prywatnego
na rozstrzygnięcie w wyroku kosztów zastępstwa procesowego
I.
wyrok utrzymuje w mocy;
II.
zmienia zawarte w pkt V rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego w ten sposób, że zasądzoną od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego X. C. kwotę podwyższa do 5184 (pięć tysięcy osiemdziesiąt cztery) zł;
III.
zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego X. C. kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;
IV.
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 60 zł tytułem opłaty za II instancję.
UZASADNIENIE
Formularz UK 2
Sygnatura akt
II Ka 202/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1
1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 grudnia 2025 roku, sygn. akt II K 110/25
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐oskarżyciel posiłkowy
☐oskarżyciel prywatny
☒obrońca
☐oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒na korzyść
☐na niekorzyść
☒w całości
☐w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k.
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐art. 439 k.p.k.
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
2.1. Ustalenie faktów
2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.2. Ocena dowodów
2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
.
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
Zarzut:
I. obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj.
- art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, które to naruszenie polegało na błędnej ocenie wyjaśnień i zeznań: L. C., X. C., E. C., Ł. X., G. C. szczegółowo opisanych w apelacji;
- błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie X. C. ograniczył się do uderzenia w twarz L. C., podczas gdy prawidłowa ocena dowodów skutkowałaby ustaleniem, że X. C. w istocie kontynuował atak fizyczny na L. C., który dopiero odpierając ten bezprawny atak uderzył X. C., zaś określenie „fałszywa k…” skierowane przez L. C. do oskarżyciela prywatnego padło dopiero po tym, jak X. C. powiedział „jesteście debile i pajace” oraz podniósł twierdzenia o konieczności udawania czy tolerowana zachowania oskarżonego, co zaogniło konflikt między stronami, co skutkowało błędnym zastosowaniem w stosunku do oskarżonego przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk, podczas gdy mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy oraz treść art. 115 § 2 kk Sąd I instancji powinien był dojść do przekonania, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów tylko w sensie faktycznym, zaś mając na uwadze kontekst całej sytuacji – prowokacje ze strony X. C., kameralne grono, w którym doszło do zdarzenia, rozmiar i sposób wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, motywację L. C., zasadnym było zastosowanie art. 17 § 1 pkt 3 kk i umorzenie postępowania karnego.
☐zasadny
☐częściowo zasadny
☒niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Zainicjowana przez skarżącego kontrola odwoławcza nie potwierdziła trafności zawartych w apelacji zarzutów koncentrujących się przede wszystkim wokół naruszeń prawa procesowego, w tym w szczególności wadliwej oceny dowodów, a w konsekwencji błędnych ustaleń faktycznych oraz obrazy prawa materialnego, wobec czego nie mogły one odnieść postulowanych skutków. Jednocześnie też nie ujawniono w tracie kontroli instancyjnej uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i cofnięcia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji.
I tak, Sąd Rejonowy wbrew temu, co sugeruje apelujący, uwzględnił przy ocenie materiału dowodowego tło zaistniałego w dacie zdarzenia konfliktu, do czego drobiazgowo odniósł w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Ocenił ten materiał w sposób kompleksowy mając, jak wskazuje treść uzasadnienia, w polu widzenia charakter poszczególnych dowodów i wyraźnie wskazując, z jakich przyczyn i w jakim zakresie określone dowody posiadały przymiot wartościowych, a którym takiego waloru i dlaczego należało odmówić. To, że nie wszystkie dowody nie zostały ocenione zgodnie z oczekiwaniami obrony, nie oznacza naruszenia przepisu art. 7 kpk, które to naruszenie sygnalizuje środek odwoławczy. Generalnie nie sposób oprzeć się wrażeniu, że wywiedziona apelacja stanowi jedynie polemikę z oceną dowodów przeprowadzoną przez Sąd meriti i prezentuje własną, korzystną dla oskarżonego interpretację zgromadzonego materiału, nie wykazuje przy tym, aby rozumowanie Sądu I instancji było nielogiczne czy sprzeczne wewnętrznie. Nie sposób w szczególności zgodzić się z twierdzeniem, że wyjaśnienia L. C. powinny zostać uznane za w pełni wiarygodne wyłącznie z tego powodu, że były obszerne, a ponadto składane bez udziału obrońcy oraz że zawierały częściowe przyznanie się do niekorzystnych dla niego okoliczności. Długość, szczegółowość czy spontaniczność wyjaśnień nie przesądza o ich prawdziwości, podobnie jak przyznanie określonych faktów nie oznacza automatycznie, że cała przedstawiona przez oskarżonego wersja zdarzenia odpowiada rzeczywistości. Sąd Rejonowy dostrzegł fakt, że wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim wskazywały na fakt, że to oskarżyciel prywatny kierował w stronę oskarżonego prowokacyjne komentarze pozostawały zbieżne z zeznaniami świadków E. C. i Ł. X., jednocześnie jednak wyjaśnił, dlaczego tego rodzaju prowokacji nie dostrzega i zauważył, że to właśnie E. C. był osobą, która wyniosła na forum swoje oburzenie i która de facto zainicjowała w ten sposób dalszy bieg wypadków. Fakt, że wyjaśnienia oskarżonego były spójne z zeznaniami świadków nie oznacza, że odpowiadały one rzeczywiście zaistniałym faktom – Sąd Rejonowy wprost wskazał, że zeznania te nie zasługują w określonym zakresie na wiarę, albowiem zostały ze sobą uzgodnione i dopasowane do prezentowanej linii obrony, z czym ewidentnie należy się zgodzić. Sąd I instancji analizując zebrane dowody rozważył zarówno te korzystne, jak i niekorzystne dla oskarżonego – analiza Sądu dokonana w uzasadnieniu wyroku jest wyczerpująca, jak najbardziej logiczna i z uwzględnienia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego.
Niesłuszny okazał się także zarzut dotyczący oceny zeznań X. C.. Wbrew argumentom podniesionym w zarzucie nie sposób wywieść, by wypowiedziane przez pokrzywdzonego słowa „o pajacach i debilach” miały zostać wyartykułowane bezpośrednio do oskarżonego czy też E. C.. G. C., jak trafnie skonstatował Sąd I instancji, jednoznacznie przedstawiła, w jaki sposób odebrała słowa oskarżyciela prywatnego wskazując, że wypowiadając je nachylił się do niej. Fakt, że E. C. siedzący obok je usłyszał, a następnie wyolbrzymił na forum wobec pozostałych uczestników spotkania nie świadczy bynajmniej o tym, że intencją pokrzywdzonego była prowokacja. Nie sposób również podzielić założenie, jakoby zeznania X. C. były w tej części niewiarygodne tylko i wyłącznie dlatego, że przyznał on istnienie napiętych relacji z oskarżonym. Przeciwnie, okoliczność ta po pierwsze - była znana Sądowi I instancji i została uwzględniona przy ocenie wiarygodności jego relacji, po drugie - sama w sobie słusznie nie mogła stanowić podstawy do uznania, że świadek składał nieprawdziwe zeznania lub realizował z góry założoną strategię procesową zmierzającą do skazania oskarżonego. Również wskazywane przez skarżącego fragmenty zeznań X. C. wskazujące na powody, dla których podszedł on do oskarżonego i wymierzył mu policzek zostały poddane analizie Sąd orzekającego i analiza ta jest jak najbardziej poprawna. Sąd słusznie zauważył, że powyższe było reakcją na użycie wobec niego ordynarnych słów, co daje się logicznie wytłumaczyć, jeśli wziąć pod uwagę różnicę wieku między mężczyznami i co odpowiada zasadom doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy uwzględnił fakt, że pokrzywdzony minimalizował własną odpowiedzialność z tytułu udziału w zajściu, ale i w tym zakresie dokonał prawidłowej oceny słusznie akcentując, że okoliczność ta nie musiała dyskwalifikować i nie dyskwalifikowała całości relacji, tym bardziej, że pozostawała ona w dużej mierze zgodna z pozostałym materiałem dowodowym. Z pewnością trudno także mówić o przekroczeniu przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów przy ocenie zeznań E. C.. Zważyć należy, że Sąd ten nie odmówił im waloru wiarygodności wyłącznie z uwagi na relacje rodzinne łączące świadka z oskarżonym czy fakt prowadzonych z nim rozmów o sprawie, lecz dokonał oceny ich treści w zestawieniu z całokształtem materiału dowodowego. Słusznie zwrócono uwagę, że w części istotnej dla rozstrzygnięcia relacja tego świadka pokrywała się z linią obrony oskarżonego, przy jednoczesnym braku dostatecznego potwierdzenia tych okoliczności w innych, bardziej obiektywnych dowodach. Fakt, iż świadek krytycznie odnosił się do niektórych zachowań oskarżonego, nie nakazuje ocenić zeznań jako wiarygodnych w pełnej rozciągłości.
Za bezzasadny należało uznać także zarzut dotyczący oceny zeznań Ł. X.. Argument apelacji, iż silne emocje towarzyszące składaniu zeznań miały świadczyć o ich prawdziwości nie zasługuje na aprobatę. Reakcje emocjonalne świadka nie stanowią obiektywnego kryterium oceny wiarygodności, gdyż mogą wpływać zarówno na szczerość wypowiedzi, jak i na sposób postrzegania oraz odtwarzania zdarzeń. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji fakt, że zdarzenie budziło ogromne emocje u świadka wynikał z faktu, iż miało niespodziewany charakter i dotyczyło osoby mu bliskiej, przez co w sposób niezamierzony świadek ten stał się uczestnikiem awantury. Sąd Rejonowy poprawnie ocenił zeznania świadka w kontekście całokształtu materiału dowodowego dostrzegając, że jego relacja koncentrowała się przede wszystkim na zachowaniu X. C. i równoczesnym minimalizowaniu zachowań osób związanych z oskarżonym. W tych okolicznościach nie sposób uznać za dowolny wniosek Sądu, iż zeznania Ł. X. jedynie częściowo zasługiwały na walor wiarygodności.
Nietrafny pozostaje również zarzut odnoszący się do oceny zeznań G. C.. Apelujący dokonał, w przekonaniu Sądu Okręgowego, wybiórczej interpretacji wypowiedzi świadka, eksponując jedynie fragmenty wspierające wersję prezentowaną przez oskarżonego, z pominięciem całościowego kontekstu tej relacji oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. Nawet jeśli X. C. wypowiedział niestosowne słowa w sposób słyszalny dla innych uczestników spotkania, okoliczność ta nie przesądza o odpowiedzialności za dalszą eskalację konfliktu oraz nie oznacza automatycznie, iż późniejsze zachowanie L. C. miało wyłącznie charakter obronny. Analizując zeznania tego świadka Sąd wziął pod uwagę zarówno jego wiek jak i związaną z tym niepamięć detali, a także fakt uwikłania w rodzinny konflikt i zdecydowanie niekomfortowej sytuacji, w jakiej się znalazł, co niewątpliwie rzutowało na oszczędny sposób składania zeznań.
Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w pełni prawidłowo zinterpretował dowody ujawnione w sprawie, nadał im prawidłową wymowę, której to wymowy argumenty zawarte w środku odwoławczym – z powodów opisanych wyżej - nie mogły podważyć. Zważając na wykazaną powyżej prawidłową ocenę materiału dowodowego i tym samym bezzasadność podnoszonych w tym zakresie zarzutów, Sąd Okręgowy nie dostrzegł także błędów w ustaleniach faktycznych, które miałyby być oparte na tymże materiale dowodowym i wynikać z podnoszonej przez skarżącego jego niewłaściwej oceny. Ustalony w sprawie stan faktyczny, uwzględniający wszystkie ujawnione okoliczności na rozprawie, jednoznacznie przemawiał za sprawstwem. Zarzuty obrońcy dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych opierały się jedynie na negowaniu ustaleń Sądu i przytaczaniu własnej oceny materiału dowodowego i wynikającej z tego hipotezy, iż oskarżony nie popełnił zarzucanych mu czynów. Tym samym niezasadność zarzutów związanego z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikowała niezasadność zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie.
Zdaniem Sądu Okręgowego Sad meriti dokonał nadto prawidłowej subsumpcji prawnej oraz poczynił właściwe rozważania w zakresie rodzaju zastosowanej sankcji słusznie uznając, że warunkowe umorzenie postępowania jest reakcją adekwatną do stwierdzonych naruszeń. Za poprawną należy też uznać dokonaną przez Sąd ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanych czynów – w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. Z pewności brak podstaw, by uznać, w ślad z obrońcą, ze stopień ten był znikomy – w sposób pozwalający na umorzenie postępowania w oparciu o art. 17 § 1 pkt 3 kpk. Przeciwko takiej ocenie przemawiają chociażby okoliczności czynu, nieadekwatność reakcji oskarżonego, natężenie złej woli, nieustępliwość czy zaistniały skutek w postaci uszkodzenia ciała pokrzywdzonego wymagający interwencji lekarskiej.
Wniosek
O zmianę wyroku Sądu I instancji i umorzenie postępowania.
☐zasadny
☐częściowo zasadny
☒niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów wniosek zawarty w apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie.
4.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Wy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 grudnia 2025 roku, sygn. akt II K 110/25
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Wniesiona apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających zmiany z urzędu.
5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
☐art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
☐art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
4.1.
☐art. 454 § 1 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
II.
Jedynej korekty Sądu Okręgowego wymagało zawarte w punkcie V wyroku Sądu Rejonowego rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego, zakwestionowane zażaleniem pełnomocnika oskarżyciela prywatnego. Jakkolwiek istotnie na etapie wyrokowania Sąd I instancji nie posiadał dowodów – dokumentów wskazujących na wysokość poniesionych przez oskarżyciela prywatnego wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika, o tyle niewątpliwym jest, że wydatki te zostały prawidłowo udokumentowane na dalszym etapie postępowania. Bezsprzecznie załączone do zażalenia potwierdzenia przelewów i ich daty pozostają zgodne z zapisami znajdującej się w aktach sprawy umowy zlecenia obsługi prawnej zawartej w dniu 10.01.2025r. Wobec jednak faktu, że górną granicę wydatków określały zapisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. (§ 11 ust. 2 pkt 1, § 15 ust. 1 i 3, § 17 ust. 1) w sprawie opłat za czynności adwokackie maksymalna kwota wydatków zamykała się w 5.184 zł, która to kwota stanowi równowartość sześciokrotności stawki minimalnej. W sprawie odbyły się dwa terminy rozpraw (720 zł + 20%, tj. 144 zł = 864 zł, 864 zł x 6 = 5.184 zł). Aktywność pełnomocnika w sprawie nie budziła wątpliwości, brał on udział nie tylko w rozprawie, ale także w trzech terminach posiedzenia pojednawczego wykazując swoje zaangażowanie w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, jak też fakt udokumentowania poniesionych przez oskarżyciela prywatnego wydatków, zasadnym było podwyższenie zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego do kwoty wskazanej w pkt II wyroku.
6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
III.
IV.
O kosztach zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 cytowanego wyżej Rozporządzenia i art. 636 § 1 kpk - stosownie do wyniku procesu.
W oparciu o art. 636 § 1 kpk oraz art. Sąd Okręgowy zasadził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 60 zł tytułem opłaty za II instancję zgodnie z art. 7 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.
7.
PODPIS
1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
1
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca oskarżonego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Cały wyrok
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐art. 439 k.p.k.
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana