UZASADNIENIE
Formularz UK 1
II K 744/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.
USTALENIE FAKTÓW
1.1.
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
W. I.
w dniu 28 października 2024 r. o godzinie 18:42:49 znieważył i zniesławił D. Z. (1), w ten sposób że wysłał wiadomość email z adresu (...) do V. H. - adres email (...), D. Z. (1) adres email (...), D. H. (1) adres email (...), R. Ł. adres email (...), zawierający treści znieważające w postaci nazwania D. Z. (1) (...), oraz pomawiające go o takie postępowania i właściwości, które mogą poniżyć oraz narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu i rodzaju działalności, w szczególności w ten sposób, że nazwał D. Z. (1) „złodziejem”, „skrzywdziłeś i oszukałeś tak wiele osób”, „okradłeś brata” „brat umarł przez ciebie”, tj. przestępstwa z art. 212 § 1 kk zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
W. I. i D. Z. (2) są wspólnikami (...) sp. z o.o. z siedzibą w Z., która została powołana do samodzielnej realizacji inwestycji deweloperskiej przy ul. (...) w Z. lub do sprzedaży projektu kolejnemu inwestorowi. Głównym aktywem spółki była niezabudowana nieruchomość, która została zakupiona za środki pozyskane w 2021 i 2022 r. z pożyczek w proporcjach zbliżonych do posiadanych w tym czasie udziałów tj. od W. I. w wysokość 4.536.000 zł oraz D. Z. (1) w kwocie 7.456.000. Następnie nieruchomość została sprzedana spółce (...). Na mocy umowy spółka (...) otrzymała tytułem zadatku kwotę 2.400.000 zł; kwota 4.428.000 zł miała zostać wpłacona do dnia 8 grudnia 2023 r., zaś kwota 7.932.000 do dnia 31 grudnia 2023 r. Na pewnym etapie pojawiły się problemy usunięciem słupa wysokiego napięcia, który znajdował się na ww. nieruchomości, a do usunięcia którego zobowiązała się spółka (...). W związku z powyższym zawarte zostały porozumienia przedłużające płatność reszty ceny wynikającej z umowy sprzedaży. W związku z brakiem zapłaty pełnej kwoty za nieruchomość spółka (...) w dniu 14 marca 2024 r. zawarła z W. I. ugodę, zgodnie z którą środki uzyskane tytułem zapłaty pozostałej ceny sprzedaży nieruchomości miały być przekazane W. I. na poczet jego wierzytelności tj. 1.450.000 zł z terminie do 18 marca 2024 r., zaś spłata pozostałej części pożyczki miała nastąpić nie później niż do dnia 31 grudnia 2029 r.
W. I. złożył spółce oświadczenie o uchyleniu się od skutków ww. oświadczenia woli. D. Z. (1) przejął kontrolę nad spółką i odsunął W. I. od spraw spółki. W. I. wielokrotnie kierował do spółki wezwania do zapłaty oraz żądał udzielenia wyjaśnień i okazania dokumentów spółki. Spółka nie składała aktualnych sprawozdań do KRS. Doszło również do zbycia jedynej nieruchomości spółki.
W grudniu 2025 r. Sąd Rejonowy ustanowił zarząd przymusowy nad spółką (...). Zarządca wezwał D. Z. (1) do zwrotu kwoty 2 mln i 650 tys. zł na rzecz spółki.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2026 r. w sprawie o sygn. (...) Sąd Okręgowy w Warszawie udzielił W. I. zabezpieczenia roszczenia o zapłatę kwoty 4 403 970,21 zł wraz z odsetkami od dnia 30 grudnia 2025 roku do dnia zapłaty przez zajęcie wierzytelności o zapłatę pozostałej ceny sprzedaży, przysługującej (...) sp. z o.o. w Z. wobec spółki (...), w wysokości 2 400 000 złotych.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że ugoda z 14 marca 2024 r. zawarta przez strony była oparta na błędnym założeniu, że zapłata reszty ceny za nieruchomość została powiązana z usunięciem z nieruchomości słupa wysokiego napięcia. Wnioskodawca złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych tej ugody z powołaniem na błąd dotyczący stanu faktycznego, który uważał za niewątpliwy, a który w jego ocenie został wywołany podstępnie przez drugą stronę. Dopiero w listopadzie 2025 r., a zatem półtora roku po zawarciu ugody z wnioskodawcą dokonano skutecznej zmiany umowy sprzedaży przez przesunięcie terminu zapłaty ceny i powiązaniu tego terminu z usunięciem słupa energetycznego z nieruchomości we właściwej formie aktu notarialnego. Sąd wyraził wątpliwość co do skuteczności wcześniejszego pisemnego porozumienia z 9 lutego 2024 r. między stronami umowy sprzedaży - z uwagi na niezachowanie wymogów co do formy oraz wskazał, że Kwestia skuteczności uchylenia się przez wnioskodawcę od skutków prawnych ugody będzie przedmiotem postępowania rozpoznawczego.
częściowo wyjaśnienia oskarżyciela prywatnego D. Z. (1)
54v-55, 124v-125, 152-155
zeznania świadka V. H.
55
zeznania świadka D. V.
125v-126
zeznania świadka R. Ł.
150-152
dokumenty dot. spółki: sprawozdanie, postanowienia, żądania udzielenia wyjaśnień
67-123, 139-140, 141-145
postanowienie SA w Z. z uzasadnieniem
207-213
W 2005 r. D. S. pożyczył D. Z. (1) kwotę około 170.000 zł, a następnie uchylał się od spłacenia pożyczki. Po 15-letnich próbach dojścia do porozumienia, D. Z. (1) oddał kwotę 170.000, bez żadnych odsetek. D. Z. (1) zajmował się również skupywaniem zadłużonych mieszkań i ich sprzedażą. Informował nabywców, że załatwi sprawy zadłużenia, co nie zawsze miało miejsce, a nabywcy tracili mieszkania albo środki pieniężne. V. S. miał kontakt z wieloma osobami, które twierdziły, że zostały oszukane finansowo przez D. Z. (1). D. Z. (1) pożyczał pieniądze od swojego brata, a także doradzał mu finansowo, w wyniku czego jego brat stracił dużą ilość pieniędzy. Mieszkanie brata zostało zajęte przez komornika, rozpadł się jego związek. Zmarł na zawał. D. Z. (1) zawarł umowę najmu z wykonawcą testamentu, bez wiedzy spadkobierców, na mocy której będzie wynajmował przez 10 lat bez możliwości waloryzacji penthouse w centrum Z. za kwotę 3800 zł, w sytuacji gdy w 2009 r. to mieszkanie było wynajmowane za kwotę 10.000 zł miesięcznie. D. Z. (1), wykorzystując zaufane O. J., z którą pozostawał w nieformalnym związku, doradzał jej takie działania, które ostatecznie okazały się dla niej niekorzystne finansowo.
zeznania świadka V. S.
161v-163
zeznania świadka V. G.
181v-183
zeznania świadka O. J.
183-184v
zeznania świadka D. S.
184v-185
W dniu 28 października 2024 r. W. I. wysłał wiadomość mailową z adresu (...) do następujących adresatów: V. H. ((...)), D. Z. (1) adres ((...)), D. H. (1) ((...)), R. Ł. ((...)). Wiadomość miała następującą treść: „(...)”
Do D. Z. (1) często zwracano się imieniem R..
V. H. była współpracownikiem D. Z. (1). D. V. świadczy pomoc prawną na rzecz D. Z. (1) w ramach jego spółek. R. Ł. w ramach swojej spółki współpracował ze spółką (...).
wiadomość mailowa
10
zeznania świadka V. H.
55
zeznania świadka D. V.
125v-126
zeznania świadka R. Ł.
150-152
W. I. nie był wcześniej karany.
informacja z KRK
198
1.2.
Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.
j.w.
j.w.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
D. Z. (1) nie odpowiadał na pisma W. I., nie udostępniał mu dokumentów spółki, aby uniknąć potencjalnie negatywnych zachowań W. I. w stosunku do partnerów biznesowych spółki (...).
zeznania oskarżyciela prywatnego D. Z. (1)
54v-55, 124v-125, 152-155
2.
OCena DOWOdów
2.1.
Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.1
częściowo wyjaśnienia oskarżyciela prywatnego D. Z. (1)
Sąd uznał wyjaśnienia oskarżyciela prywatnego jako wiarygodne w części. Sąd uwzględnił wyjaśnienia, w zakresie w jakim oskarżyciel wskazywał, że współpracował z W. I. oraz że w pewnym momencie odciął go od informacji spółki, gdyż konsultował te działania z prawnikami. W powyższym zakresie wyjaśnienia korespondują z pozostałym materiałem dowodowym.
zeznania świadków:
D. V., V. H.
Sąd uznał zeznania świadków za wiarygodne w przeważającym zakresie. Sąd uwzględnił zeznania świadków w części, w której wskazywali, że oskarżony prowadził spółkę z D. Z. (1) oraz że otrzymali od oskarżonego maila 28 października 2024 r. Sąd nie uwzględnił natomiast zeznań świadków, który w przesadny sposób akcentowali, że treść ww. wiadomości mailowej była krzywdząca dla D. Z. (1) i uderzała w jego dobre imię. Z pozostałego materiału dowodowego, w szczególności zeznań innych świadków wynika, że D. Z. (1) był osobą bezwzględną w interesach, wykorzystywał naiwność, czy trudne położenie poszczególnych osób, nie realizował swoich zobowiązań finansowych na czas. Świadkowie D. V., która reprezentowała w ramach wielu spółek przez niego prowadzonych, a także K. M., która współpracowała z nim kilkanaście lat, były świadomie przynajmniej części kontrowersji związanych z osobą D. Z. (1). W pozostałym zakresie zeznania świadków nie były istotne. Fakt, że oskarżony wysyłał wiadomości mailowe do świadków, czy innych osób nie miał znaczenia, gdyż to nie było przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.
zeznania świadków:
V. S., V. G., D. S., O. J.
Sąd uznał zeznania świadków za wiarygodne w całości. Zeznania świadków były logiczne, szczegółowe i wzajemnie się uzupełniały. Świadkowie zgodne zeznawali o przejawach nieuczciwej działalności D. Z. (1) wobec różnych osób.
zeznania świadka R. Ł.
Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości. Świadek nie był skonfliktowany, ani nie był współpracownikiem żadnej ze stron postępowania. Opisał okoliczności współpracy spółki (...) z (...) w sposób szczegółowy, kompletny oraz bezstronny.
sprawozdanie, postanowienia,
Dokumenty pochodzące od podmiotu publicznego, został sporządzone w formie i sposób przewidziany przepisami prawa i wydany przez uprawnione organy – należało go ocenić jako w pełni wiarygodny.
wiadomość mailowa, żądania udzielenia wyjaśnień
Dokumentacja prywatna, nie była kwestionowana przez strony, nie wskazywała też na ingerencje zniekształcające jej treść i ustalenia z niej wynikające. W związku z powyższym należało ją ocenić jako w pełni wiarygodną.
informacja z KRK
Dokumenty sporządzone w oparciu o dane gromadzone przez uprawniony do tego organ, nie budzące wątpliwości co do treści w nim zawartych.
2.2.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1.2.1
wyjaśnienia oskarżyciela prywatnego D. Z. (1)
Sąd nie uwzględnił wyjaśnień oskarżyciela, w których wskazywał, że odciął W. I. od spraw spółki (...) wyłącznie ze względu na potrzebę ochrony spółki i jej klientów przed potencjalnie niekorzystnymi działaniami W. I.. Z dokumentów złożonych do akt sprawy (postanowienia, sprawozdanie) wynika, że działania oskarżyciela w ramach spółki nie były transparentne i mogły budzić poważne zastrzeżenia. Z zeznań świadków wynika nadto, iż D. Z. (1) zachowywał się w sposób nieuczciwy, naruszający zasady współżycia społecznego w stosunku do wielu innych osób, że był to wręcz jego model biznesowy, a także sposób. W związku z powyższym Sąd nie dał wiary, że D. Z. (1) działał w dobrej wierze w relacjach biznesowych z W. I..
3.
PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☒3.4. Umorzenie postępowania
1
W. I.
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
Odpowiedzialności karnej z art. 212 § 1 kk podlega ten, kto pomawia inną osobę (…) o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności.
Rozgłaszany lub podnoszony zarzut tylko wówczas stanowi przestępne pomówienie, gdy ma określoną treść tj. godzi w dobre imię osoby pomawianej, może ukształtować ujemną, a w szczególności poniżającą opinię o pokrzywdzonym w danym środowisku, przedstawia osobę pomawianą w negatywnym, ujemnym świetle. Pomawianie nie musi mieć charakteru publicznego, ale konieczne jest, by było dokonane wobec innej osoby niż pokrzywdzony. Zniesławienie jest przestępstwem umyślnym, które można popełnić w formie zamiaru zarówno bezpośredniego, jak i ewentualnego.
Stwierdzić należy, że czyn W. I. wypełniał znamiona ww. przestępstwa.
Oskarżony zarzucając D. Z. (1), że jest „złodziejem”, że „skrzywdził i oszukał tak wiele osób”, „okradł brata”, „brat umarł przez niego” oraz dopuścił się „kłamstw i krętactw” pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogłyby poniżyć go lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Pomówienie zostało również dokonane wobec innych osób niż pokrzywdzony. Wiadomość mailowa z dnia 28 października 2024 r. została bowiem zaadresowana do V. H., D. H. (1), R. Ł.. Oskarżony działał umyślnie, zdawał bowiem sobie sprawę, że kieruje pod adresem D. Z. (1) wskazane w mailu zarzuty, które mogą przedstawić go w złym świetle.
Odpowiedzialności karnej z art. 216 § 1 kk podlega ten, kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła.
Zniewaga jest czynem godzącym w cześć człowieka, a zwłaszcza w jego godność osobistą, czyli w jego wewnętrzne przekonanie o własnej wartości. Kryterium uznania, że określone zachowanie realizuje znamię omawianej czynności sprawczej jest stwierdzenie, że w powszechnej ocenie jest ono obelżywe i wyraża pogardę w stosunku do innej osoby, w stosunku do innej osoby, a więc jest czymś więcej, niż tylko wykazaniem braku szacunku lub niezachowania zasad dobrego wychowania. Realizacja znamienia czynności sprawczej w obecności osoby znieważanej ma miejsce wówczas, gdy znieważenie jest skierowane do pokrzywdzonego, np. przez sformułowanie obraźliwej wypowiedzi, przekazanie obraźliwego listu czy rysunku, bądź też wykonanie obraźliwego gestu. W tym znaczeniu obecność oznacza bezpośredniość odbioru informacji. Zniewaga jest przestępstwem umyślnym, które można popełnić zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i ewentualnego.
Nie ulega wątpliwości, że W. I. wysyłając wiadomość mailową, skierowaną do D. Z. (1), w której nazwał go „(...)” wypełnił znamiona ww. przestępstwa i działał umyślnie.
W ocenie Sądu okoliczności zdarzenia wskazują jednak na konieczność umorzenia postępowania z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego na zasadzie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.
Należy wskazać, że zaistnienie znikomej społecznej szkodliwości czynu zawsze dotyczy czynu, który formalnie wyczerpuje ustawowe znamiona danego przestępstwa. Niemniej jednak okoliczności przedmiotowe, jak i podmiotowe czynu wskazują, że odbiega on od przyjętego przez ustawodawcę typowego wzorca czynu zabronionego, przez co nie może być oceniony na tyle ujemnie, by uchodzić za karygodny. Niniejszy pogląd znajduje oparcie m.in. w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach II AKa 455/04, w którym czytamy: „Stopień społecznej szkodliwości czynu jest immanentną cechą czynu, która pozwala na odróżnienie czynów błahych od poważnych i uznanie za przestępstwo tylko takich, które faktycznie i realnie szkodzą określonym dobrom jednostki, bądź dobru społecznemu. Ta znamienna cecha czynu, który formalnie wyczerpuje wszystkie znamiona danego typu czynu zabronionego, podlega indywidualnemu stopniowaniu i w zależności od konkretnych okoliczności podmiotowych jak i przedmiotowych może być bądź znikoma, bądź nieznaczna, bądź w końcu wysoka lub nawet szczególnie wysoka. Katalog okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu ma charakter zamknięty i został przez ustawodawcę określony w treści przepisu art. 115 § 2 k.k.”. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyrokach o sygnaturach V KK 222/03 i WKN 45/99.
Sąd dokonał oceny stopień społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu zgodnie z treścią art. 115 § 2 k.k., biorąc pod uwagę następujące kryteria: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru i motywację oskarżonego.
Przede wszystkim wskazać należy na szerszy kontekst i całokształt relacji biznesowych między oskarżonym, a D. Z. (1). Oskarżony wyłożył ze swoich środków na wspólną inwestycję z D. Z. (1) w ramach spółki (...) kwotę ponad 4.5 miliona złotych. Kwota ta miała zostać zwrócona oskarżonemu ze środków pochodzących od (...) z zakupu nieruchomości należącej wcześniej do spółki (...). W momencie kiedy pojawiły się problemy z dokończeniem inwestycji, D. Z. (1) odciął oskarżonego od sprawy spółki. Oskarżony wielokrotnie zwracał się o udostepnienie mu dokumentacji spółki, w tym składał pisemne żądania, jednak były one ignorowane. D. Z. (1) powoływał się co prawda na ugodę zawartą z oskarżonym, wskazać jednak należy, iż oskarżony złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych tej ugody, zaś z treści postanowień sądów wynika, że mógł mieć ku temu podstawy. Uwzględniając nietransparentne zachowanie D. Z. (1), a także znaczną kwotę jaką oskarżony zainwestował w ww. inwestycje, zrozumiałe są duże emocje jakie nim kierowały i w pewnym stopniu usprawiedliwiają one negatywny stosunek oskarżonego do wspólnika. Stwierdzić zatem należy, iż D. Z. (1) swoim zachowaniem w stosunku do oskarżonego, przynajmniej częściowo przyczynił się do jego reakcji.
Dodatkowo wskazać należy, iż wiadomość mailowa z 28 października 2024 r. została skierowana, oprócz D. Z. (1), do trzech osób tj. V. H., D. H. (2) oraz R. Ł.. Krąg adresatów był zatem niewielki, przy czym wszyscy byli bliskimi współpracownikami D. Z. (1), niektórzy z nich przez wiele lat współpracowali z nim, a zatem znali wiele faktów z życia D. Z. (1) i byli świadomi niektórych kontrowersji wokół jego osoby. Tym samym treść wiadomości oskarżonego, w umiarkowanym stopniu mogła negatywnie wpłynąć na postrzeganie i ocenę D. Z. (1) przez ww. osoby.
W odniesieniu do określenia D. Z. (1) jako złodzieja, kłamcy oraz osoby, która oszukała i skrzywdziła wiele osób wskazać należy, iż świadkowie V. S., V. G., D. S., O. J. zgodnie zeznali, że wszyscy czuli się oszukani przez D. Z. (1). Część zarzutów świadków odnosiła się do braku spłaty udzielonej mu pożyczki, część do wynajmowania mieszkania w zaniżonych cenach rynkowych i celowego zawarcia umowy najmu na czas określony 10 lat bez możliwości waloryzacji, aby cena wynajmu nie mogła zostać zwiększona. Inne zarzuty odnosiły się do wyprowadzenia pieniędzy ze spółki, w którą dana osoba zainwestowała wszystkie swoje oszczędności. Świadkowie zeznali również, że słyszeli również o innych podobnych zachowaniach D. Z. (1) wobec osób trzecich. Nawet jeżeli działania D. Z. (1) były zgodne z prawem, to z zeznań ww. świadków wyłania się obraz D. Z. (1) jako osoby bezwzględnej, manipulującej ludźmi i wykorzystującej ich zaufanie, naiwność, bądź nieznajomość przepisów prawa. W tym zakresie działania D. Z. (1) należy uznać za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Oskarżony zarzucił również D. Z. (1), że ten okradł swojego brata i brat przez niego umarł. Przy przestępstwie zniesławienia niezmiernie ważna jest właściwa interpretacja słów oskarżonego, a nie tylko ich literalne brzmienie. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby oskarżony użył tego określenia, mając na myśli, że D. Z. (1) dopuścił się przestępstwa zabójstwa. W wiadomości nie użył słów takich jak: wyrok, skazanie, przestępca, przestępstwo itp., które mogłyby sugerować powyższe. W ocenie Sądu, oskarżony użył słowa „umarł przez ciebie” w rozumieniu potocznym, skrótowo, nie zaś jako prawnokarna ocena tych działań. Wypowiedź oskarżonego nie oznacza, że ustalono jakieś zawinione zachowanie D. Z. (1). Oskarżony odniósł się do informacji o zachowaniu D. Z. (1) wobec jego brata, przy czym informacje te znalazły potwierdzenie w materiale dowodowym. Z zeznań świadków wynika, że brat ufał D. Z. (1), a ten doradzał mu takie posunięcia finansowe, które były niekorzystne. Pożyczał również pieniądze od brata, których nie oddał. Świadkowie wskazywali, że majątek brata został zajęty przez komornika, stracił mieszkanie, a także rozpadł się jego związek. Zdaniem Sądu oskarżony mógł mieć subiektywne odczucie, że działania D. Z. (1) przysporzyły jego bratu stresu, cierpienia, co ostatecznie mogło przyczynić się do przejścia przez niego zawału, na skutek którego zmarł. Na marginesie wskazać tylko należy, iż oskarżyciel prywatny nie dołączył do sprawy dokumentacji lekarskiej brata, która pozwoliłaby przyjąć np. że zmagał się on z problemami sercowymi od wielu lat, więc pogarszająca się sytuacja finansowa i życiowa miała marginalne znaczenie, dla doznanego przez niego zawału serca.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż sposób i okoliczności popełnienia czynu, a w szczególności całokształ zachowania D. Z. (1) wobec oskarżonego, ale również wobec osób trzecich, który w pewnym stopniu sprowokował zachowanie oskarżonego, a także nieznaczny rozmiar wyrządzonej szkody – trudno uznać, aby osoba działająca na pograniczu prawa, dopuszczająca się wielu nieuczciwych zachowań wobec innych, poczuła się istotnie dotknięta określeniem „(...)”, albo aby pozostałe zarzuty kierowane pod jego adresem mogły negatywnie wpłynąć na jego postrzeganie i ocenę przez jego najbliższych współpracowników - dają podstawy do przyjęcia, iż w stosunku do czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowania można mówić o ich znikomej społecznej szkodliwości.
Wobec powyższego w tym stanie rzeczy należało postępowanie karne wobec W. I. umorzyć na podstawie art. 17 § 1 pkt. 3 k.p.k.
☐3.5. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
4.
KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
5.
Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
6.
inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
7.
KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
Na podstawie art. 632a § 1 kk Sąd obciążył oskarżonego kosztami procesu.
7.
Podpis