Postanowienie II CZ 156/10

Sygn. akt II CZ 156/10 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Hubert Wrzeszcz SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z wniosku J. S. przy uczestnictwie B. K. o dział spadku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r., zażalenia adwokata M. P. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt IV Ca (…), odrzuca zażalenie. Uzasadnienie Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 18 czerwca 2010 r. odrzucił wniesione zażalenie adwokata M. P. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 31 maja 2010 r., w którym zakwestionował wysokość przyznanego mu tym orzeczeniem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem, w którym adwokat M. P. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 31 maja 2010 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Kontroli w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym podlegają postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną i skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz postanowienia sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji (art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.). Poza tym zażalenie do Sądu Najwyższego jest dopuszczalne na postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii. W szczególności nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, a więc takie, którego uprawomocnienie się trwale zamykałoby drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej instancji. W tym bowiem ujęciu słowo „sprawa” występuje w znaczeniu materialnoprawnym i oznacza całość sporu. Wobec powyższego, zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu (art. 373 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3943 § 3 k.p.c.).