Postanowienie II CZ 116/11

Sygn. akt II CZ 116/11 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. przeciwko G. L. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r., zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 19 kwietnia 2011 r., oddala zażalenie i wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną pozwanej G. L. od wyroku tego Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. wskazując, że skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawie rozpoznanej w postępowaniu uproszczonym, a nadto, że G. L. wniosła ją osobiście. W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwana G. L. wniosła o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 45 Konstytucji RP i art. 3981 § 1 k.p.c. przez ich niezastosowanie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Zgodnie z art. 3982 § 2 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawie rozpoznanej – tak jak sprawa niniejsza - w postępowaniu uproszczonym. Stosownie zaś do art. 188 pkt 1 Konstytucji, o zgodności przepisu ustawy z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy. Podniesiony przez skarżącą zarzut wskazujący na niezgodność art. 3982 § 2 pkt 3 k.p.c. z art. 45 ust. 1 Konstytucji nie mógł więc wywrzeć zamierzonego skutku, skoro skarżąca nie przedstawiła orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego tę niezgodność, a Sąd Najwyższy nie dostrzega podstawy do wystąpienia z urzędu z odpowiednim pytaniem prawnym do Trybunału (art. 193 Konstytucji). Niezależnie zaskarżone postanowienie jest trafne także w świetle jednoznacznego brzmienia art. 871 § 1 k.p.c., przewidującego przymus adwokacko – radcowski w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. Oddalając wniosek pełnomocnika skarżącej o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd 3 Najwyższy miał na uwadze oczywistą bezzasadność zarzutów podniesionych zażaleniu, zmierzających do podważenia prawidłowości zastosowania przez Sąd drugiej instancji przepisów jednoznacznych, nie podlegających różnej wykładni (por. postanowienia Sądu Najwyższego: 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41 oraz z dnia 22 stycznia 2008 r., II CZ 106/07, niepubl.).