Postanowienie I PZP 7/04

Postanowienie z dnia 14 października 2004 r. I PZP 7/04 1. Wykładnia przepisu, który nie ma zastosowania w stanie faktycznym sprawy, nie może być przedmiotem zagadnienia prawnego przedstawionego do rozpoznania na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. 2. Średnim wynagrodzeniom nauczycieli ustalonym w ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) powinny odpowiadać średnie wynagrodzenia nauczycieli okre- ślone przez jednostkę samorządu terytorialnego na obszarze jej działania, a nie indywidualne wynagrodzenie konkretnego nauczyciela (art. 30 ust. 6 tej ustawy). Przewodniczący SSN Jadwiga Skibińska-Adamowicz (sprawozdawca), Sę- dziowie SN: Katarzyna Gonera, Zbigniew Myszka. Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra Wiśniew- skiego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2004 r. sprawy z po- wództwa Andrzeja K. przeciwko Szkole Podstawowej [...] w S. z udziałem Ogólno- polskiego Akademickiego Związku Zawodowego Krajowego Zarządu w Warszawie o zapłatę wynagrodzenia, na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego posta- nowieniem Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach z dnia 4 czerwca 2004 r. [...] „Czy art. 30 ust. 6 ustawy - Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz.U. z 1997 r. nr 56, poz. 357 ze zm.) stanowi podstawę indywidualnych roszczeń nauczycieli o za- płatę wynagrodzenia za pracę w wysokości określonej w art. 30 ust. 3 i 4 Karty Nau- czyciela jako średnie wynagrodzenie nauczycieli ?” o d m ó w i ł podjęcia uchwały. U z a s a d n i e n i e 2 Powód Andrzej K. żądał zasądzenia od Szkoły Podstawowej [...] w S. kwoty 1.536,40 zł wraz z odsetkami ustawowymi z tytułu niedoszacowania jego wynagro- dzenia w 2001 r. Pozwana Szkoła wniosła o oddalenie powództwa, twierdząc, że wynagrodzenie powoda zostało ustalone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edu- kacji Narodowej z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie minimalnych stawek wynagrodze- nia zasadniczego oraz z uchwałą Rady Gminy z dnia 14 września 2000 r. ustalającą dodatki do wynagrodzenia. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Skarżysku Kamiennej wyrokiem z dnia 17 lipca 2003 r. zasądził na rzecz powoda żądaną przez niego kwotę. Ustalił, że powód jest zatrudniony w pozwanej Szkole od dnia 1 września 1990 r. jako nauczyciel miano- wany wychowania fizycznego. Uchwałą [...] z dnia 14 września 2000 r. Rada Gminy w B. uchwaliła regulamin określający wysokość oraz szczegółowe warunki przyzna- wania nauczycielom dodatku motywacyjnego, funkcyjnego i za warunki pracy oraz innych składników wynagrodzenia, a także dodatki do wynagrodzenia zasadniczego dla nauczycieli zatrudnionych na terenie Gminy B. Na podstawie tej uchwały dyrektor pozwanej Szkoły ustalił wynagrodzenie powoda w wysokości 1.763,66 zł obejmujące: dodatek za wysługę lat, dodatek motywacyjny, wynagrodzenie za godziny nadlicz- bowe, dodatek za specjalizację i wychowawstwo. Sąd Rejonowy uznał, że podstawę materialnoprawną uwzględnienia żądania stanowi art. 30 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że w określeniu wysokości wynagrodzenia nauczycieli uczestniczą dwa podmioty: minister właściwy do spraw oświaty i wychowania (w for- mie rozporządzenia) oraz organ prowadzący szkołę, będący jednostką samorządu terytorialnego (w drodze regulaminu). Według art. 30 ust. 3 ustawy, średnie wyna- grodzenie nauczyciela stanowi 82% kwoty bazowej ustalonej dla pracowników sfery budżetowej na podstawie art. 5 pkt 1 lit. a i art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 grud- nia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 110, poz. 1255 ze zm.), przy czym kwota bazowa jest ustalana corocznie w ustawie budżetowej. Natomiast średnie wynagrodzenie nauczyciela mianowanego w 2001 r. stanowi 161% wynagrodzenia nauczyciela sta- żysty. Kwota bazowa na 2001 r. wynosi 1.603,56 zł, zaś 82% tej kwoty - 1.315 zł. Zatem średnie wynagrodzenie nauczyciela mianowanego w 2001 r. wynosiło 2.117 zł (1.315 zł x 161% = 2.117 zł). Biorąc pod uwagę powyższe wyliczenie, Sąd Rejonowy ustalił, że w 2001 r. wynagrodzenie miesięczne powoda zostało zaniżone o 118 zł, co 3 w skali roku czyni kwotę 1.416 zł. Poza tym zaniżenie to spowodowało również obni- żenie dodatkowego wynagrodzenia rocznego. W apelacji od powyższego wyroku strona pozwana zarzuciła błędną interpre- tację art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela. Jej zdaniem z przepisu tego wynika, że regu- lamin wynagradzania powinien być tak skonstruowany, by była uzyskiwana średnia na terenie działania jednostki samorządu terytorialnego, w związku z tym nie można mówić o niedoszacowaniu indywidualnych wynagrodzeń w stosunku do średnich gwarantowanych. Na wysokość średniego wynagrodzenia nauczycieli na terenie gminy mają bowiem wpływ różne czynniki, np. odprawy emerytalne, nagrody jubileu- szowe itp., które akurat nie muszą wystąpić w danej placówce i dlatego bezpośrednio nie mają wpływu na indywidualne wynagrodzenia. Natomiast na indywidualne wyna- grodzenie nauczyciela mają wpływ czynniki zależne od jakości pracy świadczonej przez nauczyciela (np. dodatek motywacyjny), od zadań wyznaczonych nauczycie- lowi przez dyrektora szkoły (np. dodatek za wychowawstwo, za godziny zastępstw doraźnych), od oceny pracy nauczyciela (np. nagrody). Regulamin wynagradzania obowiązujący w pozwanej Szkole został uchwalony przez Radę Gminy B. i jego za- kwestionowanie może nastąpić w trybie postępowania administracyjnego. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach uznał, że występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, sprowadzające się do pytania, czy art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela może stanowić - jak przyjął Sąd Rejonowy - podstawę indywidualnych roszczeń nauczycieli o zapłatę wynagrodzenia za pracę w wysokości określonej w art. 30 ust. 3 i 4 tej Karty jako średnie wynagrodzenie nauczycieli. Wątpliwości te uzasadnił Sąd Okręgowy nastę- pująco. Wynagrodzenie nauczycieli składa się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatków (np. za wysługę lat), wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i doraź- nych zastępstw, nagród i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy (art. 30 ust. 1). Wysokość wynagrodzenia zasadniczego jest uzależniona od stopnia awansu zawodowego, posiadanych kwalifikacji oraz wymiaru zajęć obowiązkowych, a wyso- kość dodatków - od okresu zatrudnienia, jakości świadczonej pracy, wykonywania zadań dodatkowych, warunków pracy (art. 30 ust. 2). Średnie wynagrodzenie nau- czycieli wszystkich stopni awansu zawodowego zostało określone procentowo jako pewna wielkość średniego wynagrodzenia nauczyciela-stażysty. I tak, średnie wyna- grodzenie nauczyciela stażysty stanowi 82% kwoty bazowej ustalanej corocznie w ustawie budżetowej (art. 30 ust. 3), natomiast w 2001 r. (okres objęty sporem) śred- 4 nie wynagrodzenie nauczyciela mianowanego wynosiło 161% średniego wynagro- dzenia nauczyciela-stażysty, a kwota bazowa - 1.603,56 zł. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określa w drodze rozporządzenia wysokość minimalnych stawek wynagrodze- nia zasadniczego dla nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego, szczegółowe zasady zaszeregowania, wykaz dodatkowych zajęć itp. (art. 30 ust. 5), natomiast organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego określa w drodze regulaminu wysokość stawek dodatków i szczegółowe warunki ich przyznawania, szczegółowy sposób obliczania wynagrodzenia za godziny nadlicz- bowe i godziny doraźnych zastępstw, wysokość i warunki wypłacania tych składni- ków wynagrodzenia, które nie zostały określone w ustawie - w taki sposób, by śred- nie wynagrodzenia nauczycieli składające się z wynagrodzenia zasadniczego i wy- mienionych wyżej elementów, odpowiadały na obszarze działania danej jednostki samorządu terytorialnego co najmniej średnim wynagrodzeniom nauczycieli, o któ- rych mowa odpowiednio w art. 30 ust. 3 i 4 Karty Nauczyciela. Ponieważ celem art. 30 ust. 1 tej Karty jest zapewnienie nauczycielom określonego wynagrodzenia, kwoty obliczone w sposób przyjęty w art. 30 ust. 3 i 4 ustawy można by traktować jako mi- nimalną gwarantowaną wysokość wynagrodzenia nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego. Przy takim rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy pojęcie średniego wynagrodzenia nauczyciela oznaczałoby sumę jego wynagrodzenia zasadniczego i składników wymienionych w art. 30 ust. 6 pkt 1-3, która nie może być niższa od wy- nagrodzenia obliczonego na podstawie art. 30 ust. 3 i 4 Karty Nauczyciela, co z kolei dawałoby nauczycielowi roszczenie o wyrównanie wynagrodzenia do poziomu za- gwarantowanego w art. 30 ust. 3 i 4. Jednak w takim wypadku jako nieracjonalne należałoby ocenić przekazanie organom samorządowym kompetencji w zakresie ustalania niektórych składników wynagrodzenia, skoro suma tych składników jest z góry określona, a jedyna możliwość różnicowania wynagrodzenia polegałaby na jego podwyższeniu poszczególnym nauczycielom ponad poziom określony w art. 30 ust. 3 i 4 Karty Nauczyciela. Z drugiej strony - zdaniem Sądu Okręgowego - należy mieć na uwadze to, że Karta Nauczyciela nie określa minimalnej, lecz średnią wysokość określonych skład- ników wynagrodzenia dla grupy nauczycieli pracujących na danym terenie oraz ogólną sumę środków, które organ prowadzący szkołę powinien przeznaczyć na ten cel, ale nie przewiduje, w jaki sposób te środki miałyby być podzielone między po- 5 szczególnych nauczycieli. Oznacza to, że wyznaczenie ogólnej sumy środków na wynagrodzenia nauczycieli w danej jednostce samorządu terytorialnego pozostawia jej dość szeroki zakres swobody co do sposobu podziału tych środków, a w konse- kwencji może prowadzić do zróżnicowania wysokości wynagrodzeń nauczycieli na obszarze działania tej jednostki. Jeżeli przy tym organ prowadzący szkołę uchwalił regulamin wynagradzania, to pracodawca (szkoła) jest obowiązany wypłacać nau- czycielom wynagrodzenie w nim przewidziane, natomiast nauczycielom przysługują roszczenia jedynie o wypłatę świadczeń przewidzianych w tym regulaminie. Tym samym nauczyciel nie mógłby dochodzić roszczeń na tej podstawie, że - według jego oceny (wyliczeń) - dodatki ustalone przez organ prowadzący szkołę są zbyt niskie w stosunku do wytycznych ujętych w art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela. Prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o udzielenie odpowiedzi przeczącej na przedstawione zagadnienie prawne albo o odmowę podjęcia uchwały. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przedstawione przez Sąd Okręgowy zagadnienie prawne ma na celu rozwia- nie wątpliwości, które wyłoniły się przy rozpoznawaniu roszczenia powoda z tytułu zaniżenia wynagrodzenia w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2001 r. „Niedosza- cowanie wynagrodzenia” - jak to określił powód - powstało w wyniku ustalenia przez dyrektora pozwanej Szkoły wysokości dodatków za wysługę lat i motywacyjnego, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe oraz dodatków za specjalizację i za wycho- wawstwo na podstawie regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe wa- runki przyznawania nauczycielom dodatków motywacyjnego, funkcyjnego i za wa- runki pracy oraz niektórych innych składników wynagrodzenia, a także określającego wysokość i szczegółowe zasady przyznawania i wypłacania dodatków mieszkanio- wego i wiejskiego. Regulamin ten został uchwalony w dniu 14 września 2000 r. przez Radę Gminy w B., będącą organem uchwałodawczym tej Gminy, gmina natomiast jest w myśl art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (jednolity tekst: Dz.U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.) organem prowadzącym szkoły na obszarze swego działania. Kompetencję do określenia w drodze regulaminu wysokości stawek dodatków (za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego oraz za warunki pracy) oraz szczegó- łowych warunków przyznawania tych dodatków, szczegółowego sposobu obliczania 6 wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe oraz za godziny doraźnych zastępstw, a także wysokości i warunków wypłacania nagród i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy (z pewnymi wyjątkami) stwarzał dla organu prowadzącego szkołę art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., tj. nadanym ustawą z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239). Przepis ten, poza ozna- czeniem dopuszczalnego przedmiotu regulacji w regulaminie wydanym przez organ prowadzący szkołę, stanowił, że określenie wysokości stawek dodatków i innych składników wynagrodzenia powinno nastąpić w taki sposób, by „średnie wynagro- dzenie nauczycieli, składające się z wynagrodzenia zasadniczego i składników, o których mowa w pkt 1-3, odpowiadało na obszarze działania danej jednostki samo- rządu terytorialnego co najmniej średnim wynagrodzeniom nauczycieli, o których mowa odpowiednio w art. 3 i 4”. Również Sąd Okręgowy, formułując zagadnienie prawne, zapytał o to, czy wynagrodzenie za pracę w wysokości określonej w art. 30 ust. 3 i 4 ustawy, jako średnie wynagrodzenie nauczycieli, może być przedmiotem ich indywidualnych roszczeń. Jak z powyższego wynika, wszystkie wymienione przepisy (art. 30 ust. 3, 4 i 6 ustawy) składają się na całość konstrukcji przedstawionego zagadnienia prawnego. Tymczasem w 2001 r., czyli w okresie spornym, ustęp 4 art. 30 Karty Nauczyciela jeszcze nie obowiązywał. Wprawdzie ustawa z dnia 18 lutego 2000 r., zmieniając od dnia 6 kwietnia 2000 r. dotychczasowy art. 30 Karty Nauczyciela, wprowadziła sześć jego ustępów, w tym także ustęp 4, lecz nie wszystkie one weszły w życie wraz z pozostałymi przepisami ustawy zmieniającej, tj. od dnia 6 kwietnia 2000 r. Z art. 18 pkt 2 ustawy zmieniającej Kartę Nauczyciela wynika, że art. 30 ust. 4 wszedł w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2002 r. Oznacza to, że przepis ten nie miał zastosowania przy ocenie stanu faktycznego sprawy i nie mógł też być brany pod uwagę jako ele- ment jej stanu prawnego. Z tego względu udzielenie przez Sąd Najwyższy odpowie- dzi na zagadnienie prawne wiążące się z tym przepisem nie może służyć właściwe- mu rozpoznaniu sprawy w związku ze złożoną apelacją. Byłoby więc sprzeczne z celem instytucji prawnej przewidzianej w art. 390 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu zagadnienia prawnego Sąd Okręgowy podniósł, że w myśl art. 30 ust. 5 Karty Nauczyciela minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określa w drodze rozporządzenia wysokość minimalnych stawek wynagrodzenia za- 7 sadniczego dla określonych w tym przepisie nauczycieli oraz sposób obliczenia wy- sokości tych stawek, natomiast do organu prowadzącego szkołę będącego jednostką samorządu terytorialnego należy takie określenie wysokości dodatków i innych składników wynagrodzenia, by razem z wynagrodzeniem zasadniczym odpowiadały na obszarze działania danej jednostki samorządu terytorialnego co najmniej średnim wynagrodzeniom nauczycieli, o których mowa w ust. 3 i 4 art. 30 ustawy. W innym fragmencie uzasadnienia Sąd Okręgowy stwierdził, że średnie wynagrodzenie nau- czyciela stażysty zostało określone w 2001 r. jako 82% kwoty bazowej, tj. w wysoko- ści 1.603,56 zł, i te dane liczbowe są zgodne z ustawą budżetową na 2001 r. oraz z art. 30 ust. 3 Karty Nauczyciela. Natomiast stwierdzenie, że w 2001 r. średnim wyna- grodzeniem nauczyciela mianowanego było 161% średniego wynagrodzenia staży- sty, zaś nauczycieli posiadających inny stopień awansu zawodowego - inne wielkości procentowe, nie wynika z żadnych przepisów powołanych przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zagadnienia prawnego, a zwłaszcza z art. 30 ust. 4 Karty Nauczyciela, który został wypełniony treścią dopiero w późniejszym czasie. Średnie wynagrodze- nie nauczycieli innych niż nauczyciel stażysta, przysługujące im w 2001 r., ustalił na okres przejściowy od 1 stycznia 2001 r. do 30 września 2002 r. przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239), przewidując dla nauczy- ciela mianowanego (takim był powód) 161% średniego wynagrodzenia nauczyciela stażysty. Jednak Sąd Okręgowy nie wskazał tego przepisu jako mającego zastoso- wanie w sprawie. Zresztą regulacja w nim zawarta wymagałaby ponadto uwzględ- nienia ust. 2 i ust. 3 art. 12, czyli oceny w szerszym kontekście prawnym. Przedstawione uwagi uzasadniają więc odmowę podjęcia uchwały. Niemniej Sąd Najwyższy uznał za celowe zwrócenie uwagi na następujące aspekty sprawy. Według art. 30 ust. 5 Karty Nauczyciela w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 18 lutego 2000 r. zmieniającą Kartę Nauczyciela, do ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania (w porozumieniu z ministrem właściwym do sprawy pracy) należy określenie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadnicze- go i sposobu obliczania wysokości tych stawek dla nauczycieli realizujących w różny sposób obowiązujący ich tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin. Gdy zatem cho- dzi o wynagrodzenie zasadnicze, nauczycielowi należy się tyle, ile określi właściwy minister w rozporządzeniu. Natomiast stosownie do art. 30 ust. 6 ustawy, do organu prowadzącego szkołę będącego organem samorządu terytorialnego należy określe- 8 nie wysokości stawek dodatków do wynagrodzenia i wysokości innych jego składni- ków (o ile nie zostały określone w ustawie lub w odrębnych przepisach) - w taki spo- sób, by średnie wynagrodzenie nauczycieli, składające się z wynagrodzenia zasad- niczego (ustalonego w rozporządzeniu przez właściwego ministra) i składników w postaci dodatków oraz należności za godziny ponadwymiarowe i doraźnych za- stępstw (ustalonych w regulaminie wynagradzania przez organ prowadzący szkołę na obszarze działania danej jednostki samorządu terytorialnego) odpowiadało co najmniej średnim wynagrodzeniom nauczycieli określonym procentowo w ustawie (o czym była mowa we wcześniejszej części rozważań). Średnie wynagrodzenie nie jest wynagrodzeniem minimalnym, przysługującym każdemu nauczycielowi przynajmniej w tej minimalnej wysokości. Średnie wynagrodzenie - jak to wynika z art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela - składa się z wynagrodzenia zasadniczego oraz z dodatków do niego oraz innych składników, które nie są jednakowe dla wszystkich nauczycieli. Prawo do nich i ich wysokość są uzależnione od spełnienia się określonych przesła- nek, np. dodatek funkcyjny - od pełnienia funkcji, dodatek za wysługę lat - od stażu pracy, a wynagrodzenie za pracę w godzinach ponadwymiarowych - od pracy w ta- kim wymiarze itp. Toteż skoro dodatki są różne dla różnych nauczycieli, wynagro- dzenie ustalone dla konkretnego nauczyciela może się różnić od średniego wyna- grodzenia nauczycieli na obszarze gminy. Z art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela wynika, że „średnim wynagrodzeniom nauczycieli”, ustalonym w tej ustawie, powinny odpo- wiadać średnie wynagrodzenia nauczycieli (składające się z wynagrodzenia zasadni- czego i innych ustawowo określonych składników) określone przez jednostkę samo- rządu terytorialnego na obszarze jej działania - a nie indywidualne wynagrodzenie konkretnego nauczyciela. Wskazuje na to wyraźnie użyta liczba mnoga: „średnie wynagrodzenia nauczycieli”, co oznacza, że owe „średnie wynagrodzenia” na obsza- rze gminy, ustalone w drodze regulaminu, nie mogą być niższe od „średnich wynagrodzeń” ustalonych w ustawie. Wielkość „średnią” uzyskuje się natomiast z wielkości różniących się między sobą (mniejszych i większych). W orzecznictwie sądowym i w piśmiennictwie charakter regulaminu dotyczą- cego wynagrodzenia nauczycieli, o którym stanowi art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, nie wywołuje kontrowersji. Jest on traktowany jako akt powszechnie obowiązującego prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) i samodzielna podstawa normatywna ustalania uprawnień nauczycieli w zakresie wynagrodzenia (zob. A.Kisielewicz: Regulamin dotyczący wynagrodzenia nauczycieli, Prawo Pracy 2001 r. 9 s. 19 i 21). Jest nie tylko czynnością stanowienia prawa miejscowego przez organ samorządu terytorialnego, ale także „lokalnym przedłużeniem ustawy - Karty Nau- czyciela” i aktem wykonawczym do niej, wydanym na podstawie zawartego w niej upoważnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejsco- wego w Białymstoku z dnia 1 marca 2001 r., SA/Bk 1532/00, OSP 2002 nr 11, poz. 138 z glosą aprobującą W.Chruścicielewskiego i P.Tarno - tamże, oraz glosę S.Kani do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2001 r., II SA 3057/00, Samorząd Terytorialny 2001 nr 12, s. 65-67). Zatem tylko niezgodność tego regulaminu z ustawą mogłaby być przyczyną jego niestosowania. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. ========================================