Wyrok I PKN 61/99

Wyrok z dnia 14 maja 1999 r. I PKN 61/99 Niezażądanie przez sąd drugiej instancji uzupełnienia apelacji przez skonkretyzowanie jej zarzutów nie uzasadnia kasacyjnego zarzutu naruszenia art. 373 KPC w związku z art. 368 KPC, jeżeli żądanie pozwu było precyzyjne, a apelacja od wyroku sądu pierwszej instancji nie wskazywała konkretnych za- rzutów i wyrażała tylko niezadowolenie z oddalenia powództwa. Przewodniczący: Prezes SN Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 maja 1999 r. sprawy z powództwa Czesława G. przeciwko „M.” Spółce z o.o. w J.G. o ustalenie, na skutek kasacji po- woda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 29 października 1998 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Powód Czesław G. domagał się w pozwie przeciwko M. spółce z o.o. w J.G. ustalenia, że jest zatrudniony u pozwanej na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nie określony, w pełnym wymiarze godzin, za wynagrodzeniem 5 zł na godzinę i 20% premii od dnia 21 lipca 1997 r. Żądanie swoje powód uzasadnił tym, iż w dniu 30 lipca 1997 r. dowiedział się, że nie będzie dalej pracował u pozwanej i zapłacono mu wynagrodzenie według stawki 3 zł za godzinę i bez premii. Pozwana w odpowiedzi na pozew domagała się oddalenia powództwa uza- sadniając, że z powodem zawarto pisemną umowę zlecenia na wykonanie zabezpie- czenia kanałów wentylacyjnych, która została zrealizowana, a innej umowy nie za- wierano. Wyrokiem z dnia 25 maja 1998 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Jeleniej Górze ustalił, iż powód był zatrudniony u pozwanej na okres wskazany w umowie zlecenia 2 na podstawie umowy o pracę na okres próbny, która to umowa wygasła z upływem zakreślonego okresu i dalej idące żądanie pozwu oddalił. W oparciu o zeznania świadków-współpracowników powoda oraz podobne umowy Sąd pierwszej instancji ustalił, że powód pracował w zorganizowanej brygadzie, w której każdy posiadał określone zadania, nad wykonywaniem pracy sprawowany był nadzór brygadzisty, przeto istotne elementy stosunku prawnego łączącego powoda z pozwaną były cha- rakterystyczne dla stosunku pracy, przy czym czas trwania umowy był ograniczony datą wymienioną w umowie, a celem umowy było sprawdzenie przydatności pra- cownika, przeto miała ona charakter umowy o pracę na okres próbny, a nie umowy zlecenia. Apelacja powoda od powyższego wyroku została wyrokiem Sądu Wojewódz- kiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu oddalona. Wyrok Sądu drugiej instancji zaskarżył powód kasacją, w której zarzuca naru- szenie art. 373 KPC w związku z art. 368 KPC, art. 477 i 382, 299 i 5 KPC. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja okazała się bezzasadna. Postępowanie apelacyjne nie jest sformali- zowane, skoro odmiennie od uprzednio istniejącej instytucji rewizji nie są w przepi- sach prawa wymienione konkretne podstawy apelacji, a przepis art. 368 KPC wyma- ga, aby apelacja przytaczała zarzuty i ich uzasadnienie, co w orzecznictwie Sądu Najwyższego traktowane jest jako każdy przejaw niezadowolenia strony z orzeczenia sądu pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie żądanie pozwu jest przedstawio- ne wyjątkowo precyzyjnie, przeto nie ulegało wątpliwości, iż powód - którego żądanie ustalenia, iż został zatrudniony na czas nie określony w pełnym wymiarze i z wyż- szym wynagrodzeniem i premią zostało przez Sąd pierwszej instancji oddalone - nadal domaga się takiego ustalenia. Dlatego też Sąd drugiej instancji z apelacji wy- ciągnął właściwe wnioski i zarzut kasacji, iż powinien żądać uzupełnienia apelacji jest całkowicie chybiony. Z kolei przepis art. 299 KPC stanowi, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd dla wyjaśnienia tych faktów zarządzi dowód z przesłu- chania stron, co oznacza, że dowód ten jest dowodem posiłkowym. W niniejszej sprawie, tak z treści innych umów (zlecenia), jak i zeznań świadków wynikał cel, ja- kiemu służyć miały krótkoterminowe umowy. Było nim sprawdzenie przydatności pra- 3 cownika. Sąd pierwszej instancji dążył nie tylko do ustalenia czasu trwania umowy, ale i jej charakteru i zgodnie z żądaniami powoda ustalił, że był on zatrudniony na podstawie umowy o pracę, a nie zlecenia. Jednakże powód w dniach 24 i 25 lipca 1997 r., po 3 dniach pracy w W. (od 21 lipca 1997 r.), nie zgłosił się do pracy, co przesądziło o braku woli pracodawcy zatrudnienia go na dalszy okres. Okazał się bowiem niesolidny. Dopiero po powrocie z W. do J.G. zawarto z nim umowę nazwa- ną umową zlecenia na okres od 21 lipca do 3 sierpnia 1997 r. z wynagrodzeniem za przepracowane godziny w kwocie 216,80 zł. Pozostali pracownicy na podobnych umowach otrzymywali również wynagrodzenie 3 zł za godzinę, przeto brak było ja- kichkolwiek przesłanek do wniosku, iż z powodem zawarto by umowę o pracę na okres dłuższy niż 2 tygodnie i za wynagrodzeniem wyższym. Ustalając zatem, że umowa ta była umową o pracę, Sąd trafnie uznał wszystkie okoliczności sprawy za dostatecznie wyjaśnione, bowiem dowód z przesłuchania stron, po którym każda ze stron podtrzymałaby swoje stanowisko, był zbędny, a zatem niesłuszny jest zarzut naruszenia przepisów art. 299 i 382 KPC, a w konsekwencji i art. 5 KPC. Kasacja nie wykazuje też, na czym miałoby polegać uchybienie 16 przepisom art. 477 i 4771-15 KPC i jak istotny wpływ uchybienia te mogłyby mieć na wynik sprawy, co uchyla się od kontroli kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================