Postanowienie I CZ 138/12

Sygn. akt I CZ 138/12 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Wojciech Katner SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie ze skargi G. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. Akt […], wydanego w sprawie z powództwa G. B. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości położonej przy ul. W. […] w W. o ustalenie nieistnienia uchwał, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2013 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lutego 2012 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. odrzucił skargę powoda G. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że skarżący wniósł skargę samodzielnie bez zastrzeżonego dla tej czynności procesowej przymusu radcowsko - adwokackiego. Powód złożył zażalenie na wyżej opisane postanowienie domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. W zażaleniu skarżący zarzucił obrazę art. 87 § 1 k.p.c. poprzez jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że powód nie mógł samodzielnie wnieść skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Skarżący G. B. wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego, a nie wykazał, że jest jedną z osób wskazanych w art. 871 § 2 k.p.c. Prawidłowo zatem Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, gdyż była obarczona brakiem nieusuwalnym, nie podlegającym postępowaniu naprawczemu. Niezrozumiałe są wywody pełnomocnika skarżącego dotyczące naruszenia zaskarżonym orzeczeniem art. 87 § 1 k.p.c., gdyż przepis ten nie miał w ogóle zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Nawet gdyby założyć oczywistą omyłkę pisarską pełnomocnika, choć w treści zażalenia błędnie przywołano art. 87 § 1 k.p.c. dwukrotnie, zaś prawidłowy przepis mający zastosowanie w sprawie tj. 871 § 1 k.p.c. nie został przytoczony w ogóle, to w świetle brzmienia złożonej przez powoda skargi całkowicie niezrozumiała jest argumentacja pełnomocnika, który 3 twierdzi, że powód „wnioskował o wznowienie postępowania i uznanie przez Sąd Apelacyjny z urzędu zarzutu nieważności postępowania w trybie art. 379 pkt 2 k.p.c.”. W złożonej skardze powód wyraźnie domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku o czym świadczy tytuł skargi jako pisma procesowego, powołana w tytule podstawa prawna - różna od podstawy wznowienia postępowania oraz treść uzasadnienia odpowiadająca procesowej instytucji stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z art. 4246 § 3 k.p.c., sąd odrzuca skargę wniesioną z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. wprost, bez podejmowania czynności naprawczych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814 , 39821 , 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.