Postanowienie I CSK 440/06

Sygn. akt I CSK 440/06 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marian Kocon w sprawie z wniosku C.K. przy uczestnictwie E.B., i [...] o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2006 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania E.B. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt [...], odrzuca skargę kasacyjną. 2 Uzasadnienie Skarga kasacyjna uczestniczki E.B. wniesiona została w dniu 30 maja 2006 r. (koperta, k – 359). Wobec tego do tej skargi i postępowania wywołanego jej wniesieniem, stosownie do art. 149 ust. 1 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398; dalej - "u.k.s.c."), która weszła w życie w dniu 2 marca 2006 r., mają zastosowanie przepisy nowej ustawy oraz odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu zmienionym tą ustawą (Tak też SN w postanowieniu z dnia 28.06.2006 r., sygn. akt III CZ 36/06, Biul. SN 2006/10/13). W myśl art. 40 u.u.s.c. opłatę stałą w kwocie 2.000 złotych pobiera się od wniosku o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. Z kolei, w myśl art. 18. ust. 2 u.u.s.c przepisy tej ustawy przewidujące pobranie opłaty od pozwu lub wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie stosuje się również do opłaty od apelacji, skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, interwencji głównej, skargi o wznowienie postępowania, skargi o uchylenie wyroku sądu polubownego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Uczestniczka postępowania została zwolniona od kosztów sądowych. Aczkolwiek zwolnienie to orzeczone zostało przed wejściem w życie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z 2005 r., ale wraz z wejściem w życie tej ustawy nie upadło i oznacza obecnie częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, tj. od opłat (art. 2 ust. 1 u.k.s.c.) i obejmuje zwolnienie od opłaty stałej od wniesionej przez uczestniczkę postępowania skargi kasacyjnej. Uczestniczka postępowania uchybiła jednak obowiązkowi uiszczenia bez wezwania opłaty podstawowej. Stosownie do art. 14 ust. 2 u.k.s.c. opłatę podstawową pobiera się także od podlegających opłacie pism wnoszonych przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych przez sąd, a według art. 100 ust. 2 u.k.s.c. strona, której sąd przyznał zwolnienie od kosztów sądowych, ma obowiązek uiścić opłatę podstawową od wszystkich pism podlegających opłacie. Nie ma zaś przepisu szczególnego, który od wymienionej zasady czyniłby wyjątek dotyczący 3 skargi kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego. Skutki nie uiszczenia opłat od środków odwoławczych wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników określa art. 1302 § 3 k.p.c. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty m.in. nieopłaconą skargę kasacyjną wniesioną przez radcę prawnego podlegającą opłacie w wysokości stałej. Użyte w tym przepisie pojęcie opłaty stałej obejmuje nie tylko opłatę stałą w rozumieniu u.k.s.c., ale również opłatę podstawową. Opłata ta wynosi 30 zł (art. 14 ust. 3 u.k.s.c.), jest zatem opłatą w wysokości stałej. W konsekwencji, wniesienie przez radcę prawnego, reprezentującego stronę zwolnioną od kosztów sądowych skargi kasacyjnej bez uiszczenia opłaty podstawowej, powoduje - stosownie do art. 1302 § 3 k.p.c. - odrzucenie skargi. Stanowisko takie zajął już Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 23/06, nie publ. Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.