Postanowienie I CNP 4/13

Sygn. akt I CNP 4/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon w sprawie skargi J. W. i A. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakaz zapłaty Sądu Okręgowego w W. z dnia 15 czerwca 2009 r., sygn. Akt […], wydanego w sprawie z powództwa S. E. L. P. Spółki z o.o. w W. przeciwko A. W. i J. W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2013 r., odrzuca skargę. 2 UZASADNIENIE Nakazem zapłaty z dnia 15 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w W. nakazał pozwanym A. W. i J. W. zapłatę solidarnie kwoty 541248,19 zł wraz z odsetkami na rzecz powoda S. E. L. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Pozwani wnieśli skargę na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c., w której żądali stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmienienie lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 4241 § 2 k.p.c., który w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi uzależnia od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Skarżący nie wykazali, że w przedmiotowej sprawie wystąpił wyjątkowy wypadek, który uniemożliwił im skuteczne złożenie zarzutów od nakazu zapłaty z dnia 15 czerwca 2009 r. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 k.p.c.). db