I C 350/19
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Warszawa, dnia 20 kwietnia 2026 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący:SSO Andrzej Kuryłek
Protokolant:Jakub Wojdyna
po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwa Banku (...) S.A. z siedzibą w W.
przeciwko A. S., D. G., (...)
o zapłatę
I.
oddala powództwo;
II.
ustala, iż powód jako przegrywający sprawę jest zobowiązany do zwrotu pozwanemu kosztów procesu w całości, których szczegółowe wyliczenie pozostawić referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się wyroku.
SSO Andrzej Kuryłek
Sygn. akt I C 350/19
UZASADNIENIE
W dniu 13 marca 2019 r. (data stempla pocztowego, k. 43) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł pozew skierowany przeciwko A. S.,D. G. i (...) wnosząc o zasądzenie od pozwanych solidarnie kwoty 242.568,68 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Dochodzona należność obejmowała kwotę 232.532,17 zł tytułem kapitału wymagalnego, 9.845 zł tytułem odsetek umownych oraz 191,51 zł tytułem odsetek naliczonych według podwyższonej stopy procentowej. Ponadto powód wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych ba rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Powód wskazał, że wierzytelność wynika z umowy kredytu hipotecznego zawartej z pozwanymi A. S. i D. G., a wobec zaległości w spłacie kredytu umowa została skutecznie wypowiedziana i całość zobowiązania stała się wymagalna. Ponadto powód wskazał, że pozwani bez wiedzy i zgody powoda zbyli prawo własności do zabezpieczenia kredytu na rzecz pozwanego (...), a podmiot ten ponosi odpowiedzialność jako dłużnik rzeczowy.
(pozew, k. 4-6)
Pozwani A. S. i D. G. wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu. Pozwani zakwestionowali dochodzone roszczenie zarówno co do zasady, jak i wysokości. W szczególności podnieśli zarzuty niewykazania istnienia i wymagalności dochodzonej wierzytelności oraz skuteczności wypowiedzenia umowy kredytu. Zakwestionowali również moc dowodową dokumentów przedłożonych przez powoda, w tym wyciągu z ksiąg bankowych oraz podnieśli zarzuty dotyczące zawarcia i wykonywania umowy kredytu.
(odpowiedź na pozew, k. 82-83)
Do zamknięcia rozprawy strony podtrzymywały dotychczasowe stanowiska w sprawie.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny
:
W dniu 25 stycznia 2010 r. pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. (poprzednik prawny powoda) a A. S. oraz D. G. została zawarta umowa kredytu hipotecznego w złotych nr (...). Na jej podstawie bank udzielił pozwanym kredytu w kwocie 270.000 zł z przeznaczeniem na sfinansowanie nabycia siedliska położonego w miejscowości S., obręb (...), gmina (...), na okres do dnia 26 stycznia 2037 r (§ 1 umowy).
Zgodnie z § 3 umowy oprocentowanie kredytu było zmienne i stanowiło sumę stopy referencyjnej WIBOR 6M oraz stałej marży banku wynoszącej 3,25 punktu procentowego. Pierwsza zmiana oprocentowania następowała po upływie pierwszego sześciomiesięcznego okresu stabilizacji, a kolejne po upływie następnych sześciomiesięcznych okresów. Podstawę ustalenia oprocentowania stanowiła stopa referencyjna WIBOR 6M obowiązująca na dwa dni robocze przed rozpoczęciem danego okresu stabilizacji. Umowa przewidywała obowiązek pisemnego informowania kredytobiorców o zmianie oprocentowania.
W myśl § 4 ust. 2 umowy spłata kredytu miała następować w miesięcznych ratach annuitetowych, zaś zgodnie z § 4 ust. 7 umowy poprzez obciążanie rachunku bankowego wskazanego przez kredytobiorców.
Stosownie do § 5 ust. 2 umowy, w przypadku niespłacenia należności w terminie bank zobowiązany był skierować do kredytobiorcy wezwanie do zapłaty listem poleconym.
Zgodnie z § 6 umowy obowiązkowe zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiły hipoteka zwykła oraz hipoteka kaucyjna ustanowione na nieruchomości kredytobiorców, a także ubezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych z cesją praw na rzecz banku. Dodatkowym zabezpieczeniem było ubezpieczenie niskiego wkładu własnego w (...) S.A. do czasu obniżenia salda kredytu do określonego poziomu, natomiast do czasu wpisu hipoteki przewidziano zabezpieczenie tymczasowe w postaci ubezpieczenia kredytu w (...) S.A.
W § 7 umowy kredytobiorcy zostali zobowiązani m.in. do utrzymywania przez cały okres kredytowania umów ubezpieczenia zaakceptowanych przez bank, dokonywania cesji praw z tych umów na rzecz banku oraz terminowego ponoszenia kosztów ubezpieczenia, o których bank miał informować kredytobiorców.
Zgodnie z § 12 ust. 1 umowy bank był uprawniony do wypowiedzenia umowy m.in. w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorców warunków udzielenia kredytu lub utraty przez nich zdolności kredytowej. W myśl § 12 ust. 2 umowy okres wypowiedzenia wynosił 30 dni, zaś zgodnie z § 12 ust. 4 kredytobiorca zobowiązany był do zwrotu świadczenia najpóźniej z upływem okresu wypowiedzenia. Stosownie do § 12 ust. 5 po upływie okresu wypowiedzenia bank był uprawniony do podejmowania czynności windykacyjnych w odniesieniu do niespłaconych należności z tytułu kredytu i odsetek.
W § 13 określono rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz wskazano, że poza opłatą przygotowawczą bank pobiera opłaty związane z ustanowieniem zabezpieczeń, w tym składkę z tytułu ubezpieczenia kredytu oraz składkę z tytułu ubezpieczenia kredytowanego wkładu własnego, pobierane w wysokości wskazanej w umowie. Koszty zabezpieczenia spłaty kredytu ponosił kredytobiorca.
(umowa kredytu hipotecznego, k. 7-10v. )
Po zawarciu umowy własność nieruchomości obciążonej hipotekami została przeniesiona na (...), która stała się dłużnikiem rzeczowym odpowiadającym z nieruchomości do wysokości ustanowionych zabezpieczeń hipotecznych.
(wydruk z księgi wieczystej, k. 12-15v.)
Pismami z dnia 7 marca 2018 r. powód skierował do A. S. oraz D. G. ostateczne wezwania do zapłaty. W treści wezwań wskazano wysokość zadłużenia, wyznaczono termin 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania na jego spłatę oraz poinformowano kredytobiorców, że w przypadku nieuregulowania zadłużenia w wyznaczonym terminie bank będzie uprawniony do wypowiedzenia umowy kredytu, co spowoduje konieczność spłaty zadłużenia w terminie 30 dni od daty otrzymania wypowiedzenia umowy kredytowej. Jednocześnie poinformowano pozwanych o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy.
Przesyłki zostały nadane za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 8 marca 2018 r.
(ostateczne wezwania do zapłaty z dnia 7 marca 2018 r., k. 340-341; wyciąg z książki nadawczej, k. 338-339)
Pismami z dnia 23 maja 2018 r. powód złożył pozwanym A. S.oraz D. G. oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu z zachowaniem trzydziestodniowego okresu wypowiedzenia, jednocześnie wzywając ich do zapłaty zadłużenia wynikającego z umowy.
Przesyłka zostały doręczone adresatom w dniu 30 maja 2018 r.
Powód skierował również zawiadomienie o wypowiedzeniu umowy do (...) jako dłużnika rzeczowego, które zostało zwrócone jako niepodjęte w terminie.
(wypowiedzenie wraz z wezwaniem do zapłaty skierowane do A. S. wraz z potwierdzeniem odbioru, k. 16-17; wypowiedzenie wraz z wezwaniem do zapłaty skierowane do D. G. wraz z potwierdzeniem odbioru, k. 18-19; zawiadomienie skierowane do (...), k. 22 i 24)
Pismami z dnia 19 października 2018 r. powód skierował do pozwanych przedsądowe wezwania do zapłaty wzywając ich do uregulowania całego wymagalnego zadłużenia wynikającego z umowy kredytu.
Przesyłki skierowane do A. S. i D. G. zostały doręczone adresatom w dniu 29 października 2018 r.
Powód skierował również przedsądowe wezwanie do zapłaty do (...),.
(przedsądowe wezwanie do zapłaty skierowane do A. S. wraz z potwierdzeniem odbioru, k. 23-24; przedsądowe wezwanie do zapłaty skierowane do D. G. wraz z potwierdzeniem odbioru, k. 25-26; przedsądowe wezwanie do zapłaty skierowane do (...), k. 27-29)
W dniu 27 lutego 2019 r. powód sporządził wyciąg z ksiąg bankowych nr (...), w którym stwierdził, że zadłużenie pozwanych z tytułu umowy kredytu wynosi 242.568,68 zł, w tym 232.532,17 zł tytułem kapitału, 9.845 zł tytułem odsetek umownych oraz 191,51 zł tytułem odsetek naliczonych według podwyższonej stopy procentowej.
(wyciąg z ksiąg bankowych nr (...), k. 30)
Sąd ustalił stan faktyczny przede wszystkim na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których autentyczność i wiarygodność nie budziły wątpliwości Sądu. Na zarzut pozwanych kwestionujących moc dowodową części dokumentów powód przedłożył w toku postępowania ich odpisy poświadczone za zgodność z oryginałem wobec czego brak było podstaw do podważenia ich autentyczności.
Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanego, uznając go za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 235
2 § 1 pkt 2 k.p.c., albowiem okoliczności, na które został zgłoszony, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu bankowości i rachunkowości. Opinia została sporządzona w sposób rzetelny, jasny i wyczerpujący oraz odpowiadała na postawione tezy dowodowe. Z uwagi jednak na zakres rozstrzygnięcia sprawy nie stanowiła podstawy ustaleń faktycznych istotnych dla jej rozpoznania.
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w wyżej wymienionym zakresie, w ocenie Sądu w momencie zamknięcia rozprawy okoliczności sporne zostały wyjaśnione w sposób kompleksowy i wszechstronny, a tym samym wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie bowiem z dyspozycją art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu mogą być jedynie fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Istota niniejszego sporu sprowadzała się do ustalenia, czy powód wykazał istnienie wymagalnej wierzytelności dochodzonej pozwem. Rozstrzygające znaczenie miały bowiem okoliczności przeprowadzenia procedury poprzedzającej wypowiedzenie umowy kredytu, przewidzianej w art. 75c ustawy - Prawo bankowe i tym samym ocena skuteczności postawienia całej wierzytelności w stan wymagalności.
Niemniej jednak przed dokonaniem tej oceny Sąd zobowiązany był odnieść się do podniesionych przez pozwanych zarzutów dotyczących niedozwolonego charakteru niektórych postanowień umowy kredytu i zbadaniu z urzędu ewentualnej abuzywności postanowień umowy zawartej z konsumentem.
Należy jednak podkreślić, iż ostatecznie powyższa okoliczność nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia sprawy bowiem rozstrzygający dla wyniku sprawy okazał się zarzut dotyczący skuteczności wypowiedzenia umowy (o czym w dalszej części uzasadnienia).
W ocenie Sądu zarzuty dotyczące postanowień regulujących ubezpieczenie kredytu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie bowiem z § 6 umowy obowiązkowe zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiły hipoteka zwykła oraz hipoteka kaucyjna ustanowione na nieruchomości kredytobiorców, a także ubezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych z cesją praw na rzecz banku. Dodatkowym zabezpieczeniem było ubezpieczenie niskiego wkładu własnego w (...) S.A. do czasu obniżenia salda kredytu do określonego poziomu. Natomiast do czasu wpisu hipoteki przewidziano zabezpieczenie tymczasowe w postaci ubezpieczenia kredytu w (...) S.A. Z kolei w § 7 umowy kredytobiorcy zostali zobowiązani m.in. do utrzymywania przez cały okres kredytowania umów ubezpieczenia zaakceptowanych przez bank, dokonywania cesji praw z tych umów na rzecz banku oraz terminowego ponoszenia kosztów ubezpieczenia, o których bank miał informować kredytobiorców.
Zdaniem Sądu sam fakt ustanowienia zabezpieczenia w postaci ubezpieczenia oraz obciążenia kredytobiorcy kosztami tego zabezpieczenia nie przesądza jeszcze o niedozwolonym charakterze postanowień umownych. Pozwani nie wykazali bowiem, aby postanowienia te zostały ukształtowane w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały ich interesy w rozumieniu art. 385
1 § 1 k.c. W szczególności nie wykazano, aby bank zastrzegł sobie uprawnienia pozwalające na arbitralne kształtowanie obowiązków pozwanych ani aby postanowienia te prowadziły do zachwiania równowagi kontraktowej stron w stopniu uzasadniającym ich eliminację z umowy.
Należy pokreślić, że okoliczność, iż ubezpieczenie służyło przede wszystkim zabezpieczeniu interesu banku jako kredytodawcy odpowiada funkcji tego rodzaju zabezpieczeń i sama przez się nie świadczy o abuzywności postanowień umownych.
Nadto nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do postanowień regulujących zmienne oprocentowanie kredytu. Z treści umowy wynika bowiem, że oprocentowanie zostało określone jako suma stałej marży banku oraz wskaźnika referencyjnego WIBOR 6M. Wysokość oprocentowania była więc uzależniona od zewnętrznego wskaźnika rynku międzybankowego oraz z góry określonej marży banku, a nie od jednostronnej decyzji kredytodawcy. W tym przypadku pozwani również nie wykazali, aby postanowienia te przyznawały bankowi możliwość arbitralnego ustalania wysokości oprocentowania bądź jego zmiany według nieokreślonych kryteriów. Samo stosowania wskaźnika referencyjnego WIBOR nie stanowi podstawy do uznania postanowień umownych za niedozwolone. Dla przyjęcia abuzywności konieczne byłoby wykazanie, że sposób ukształtowania praw i obowiązków stron narusza wymagania wynikające z art. 385
1 § 1 k.c., czego pozwani nie wykazali.
Sąd nie podzielił także stanowiska pozwanych jakoby postanowienia dotyczące możliwości wypowiedzenia umowy miały charakter niedozwolony. Postanowienia te określały umowne przesłanki wypowiedzenia. Ocena skuteczności dokonanego wypowiedzenia zależała bowiem przede wszystkim od zachowania wymogów wynikających z przepisów ustawy – Prawo bankowe.
W konsekwencji Sąd nie podzielił stanowiska pozwanych jakoby wskazane postanowienia umowy miały charakter niedozwolonych postanowień umownych.
Skoro zatem Sądu nie podzielił powyższych zarzutów pozwanych należało przejść do oceny zarzutu, który okazał się rozstrzygający dla wyniku niniejszej sprawy.
Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Z kolei art. 232 k.p.c. nakłada na strony obowiązek przedstawiania dowodów dla wykazania faktów, z których wywodzą skutki prawne.
W niniejszej sprawie oznaczało to, że to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania skuteczności wypowiedzenia umowy kredytu prowadzącego do postawienia całej wierzytelności w stan wymagalności.
Ocena skuteczności wypowiedzenia umowy kredytu wymagała z kolei uprzedniego zbadania, czy powód dochował obowiązków wynikających z art. 75c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe obowiązującego w dacie składania oświadczeń o wypowiedzeniu.
Należy zaakcentować, iż przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw i miał na celu wzmocnienie ochrony kredytobiorcy znajdującego się w przejściowych trudnościach finansowych. Ustawodawca zobowiązał bank do podjęcia określonych działań jeszcze przed rozwiązaniem stosunku kredytowego, tak aby umożliwić kredytobiorcy usunięcie stanu zadłużenia albo podjęcie próby restrukturyzacji zobowiązania.
Zgodnie z art. 75c ust. 1 Prawa bankowego, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego przepisu w wezwaniu bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Dopiero po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu oraz przeprowadzeniu wymaganej ustawą procedury bank może złożyć skuteczne oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu.
Istotnym jest przy tym, że samo wypowiedzenie umowy kredytowej, nie może być wykonane w sposób nagły, zaskakujący dla kredytobiorcy nawet jeżeli istnieją podstawy do jego podjęcia zgodnie z treścią umowy kredytowej. Za prawidłowe wypowiedzenie umowy nie może być natomiast uznane pismo, z którego nie sposób wywnioskować chociażby tego w jakiej dacie umowa uległa rozwiązaniu, w szczególności w jaki sposób należy liczyć okres wypowiedzenia. Nie powinno więc budzić wątpliwości, że w świetle przywołanych regulacji wypowiedzenie umowy kredytu powinno być złożone samodzielnie, po wyczerpaniu działań upominawczych i jednoznacznie sformułowane. (patrz: wyrok SA w Szczecinie z dnia 14.05.2015r., I A Ca 16/15; wyrok SN z dnia 08.09.2016r., II CSK 750/15).
Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie również w późniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego, w którym konsekwentnie podkreśla się obligatoryjny charakter procedury poprzedzającej wypowiedzenie umowy kredytu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wprawdzie sporządzone przez powoda wezwania z dnia 7 marca 2018 r. odpowiadały pod względem treści wymaganiom określonym w art. 75c Prawa bankowego. Zawierały one zarówno wezwanie do zapłaty zaległości z wyznaczeniem czternastodniowego terminu, jak również pouczenie o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w terminie przewidzianym ustawą.
W ocenie Sądu powód nie sprostał jednak obowiązkowi wykazania, że wezwania te zostały skutecznie doręczone pozwanym.
Na okoliczność tę powód przedłożył wyłącznie wyciąg z książki nadawczej, z którego wynika, że w dniu 8 marca 2018 r. operatorowi pocztowemu przekazano przesyłki kierowane do pozwanych. Dokument ten stanowi dowód nadania korespondencji. Jednakże nie potwierdza, że przesyłki zawierające wezwania zostały doręczone adresatom, ani nie pozwala ustalić daty ich doręczenia. Z dokumentu tego nie wynika również, jaki był dalszy los przesyłek, w szczególności czy zostały doręczone, awizowane, zwrócone nadawcy bądź pozostawione bez odbioru.
Tym samym dokument ten nie daje podstaw do ustalenia, że wezwania z dnia 7 marca 2018 r. dotarły do pozwanych w sposób umożliwiający im zapoznanie się z ich treścią.
Zdaniem Sądu okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny skuteczności przeprowadzenia procedury określonej w art. 75c Prawa bankowego. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, iż dla skuteczności złożenia oświadczenia woli nie jest konieczne faktyczne zapoznanie się adresata z jego treścią, lecz stworzenie mu realnej możliwości zapoznania się z nią. Warunkiem koniecznym jest jednak wykazanie, że oświadczenie dotarło do sfery dyspozycji adresata. Sam fakt sporządzenia pisma oraz jego nadania za pośrednictwem operatora pocztowego nie jest wystarczający do przyjęcia, że przesłanka ta została spełniona.
W toku postępowania powód kilkukrotnie uzupełniał materiał dowodowy, przedkładając kolejne dokumenty dotyczące wykonywania umowy kredytu, historii spłat oraz prowadzonej windykacji. Mimo to nie przedłożył zwrotnych potwierdzeń odbioru wezwań z dnia 7 marca 2018 r. czy informacji operatora pocztowego dotyczących sposobu zakończenia doręczenia ani żadnego innego dowodu pozwalającego ustalić, że wezwania zostały doręczone pozwanym lub co najmniej doszły do nich w rozumieniu art. 61 § 1 k.c.
Sąd w składzie niniejszym stoi na stanowisku, że nie można również wyprowadzać domniemania skutecznego doręczenia tych wezwań z faktu, iż późniejsze oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu z dnia 23 maja 2018 r. zostały doręczone pozwanym. Są to bowiem odrębne czynności prawne, dokonane w różnym czasie i wywołujące odmienne skutki prawne. Każda z tych okoliczności podlega odrębnemu wykazaniu zgodnie z regułą rozkładu ciężaru dowodu wynikającą z art. 6 k.c.
Reasumując uznać należało, że powód nie wykazał spełnienia ustawowych przesłanek warunkujących skuteczność wypowiedzenia umowy kredytu. Skoro nie zostało wykazane skuteczne przeprowadzenie procedury przewidzianej w art. 75c Prawa bankowego, to brak było podstaw do przyjęcia, iż złożone następnie oświadczenia o wypowiedzeniu doprowadziły do rozwiązania umowy oraz postawienia całej niespłaconej wierzytelności w stan wymagalności.
Z uwagi na powyższe powództwo podlegało oddaleniu
(pkt I wyroku).
Wobec niewykazania przez powoda skutecznego postawienia całej wierzytelności w stan wymagalności zbędnym było dokonywanie szczegółowej oceny podnoszonych przez strony zarzutów dotyczących m.in. wysokości dochodzonego zadłużenia, skuteczności umocowania osób podpisujących umowę kredytu oraz oświadczenia o jej wypowiedzeniu.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., wyrażających zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Skoro powód przegrał sprawę w całości, obowiązany jest zwrócić pozwanym poniesione przez nich koszty procesu. Jednocześnie, na podstawie art. 108 § 1 zdanie drugie k.p.c., Sąd pozostawił szczegółowe wyliczenie tych kosztów referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się wyroku
(pkt II wyroku).
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak na wstępie.
Sędzia Andrzej Kuryłek