Art. 6. Definicje pojęć użytych w ustawie

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) kodeks dobrych praktyk – kodeks dobrych praktyk w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206);

2) konsument – konsumenta w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.);

3) miejsce zakwaterowania – miejsce noclegowe, w szczególności budynek, mieszkanie, pokój lub inne pomieszczenie mieszkalne, w tym znajdujące się na statkach pasażerskich, innych jednostkach pływających, w przyczepach samochodowych, domkach turystycznych lub innych obiektach stałych;

4) przedsiębiorca – przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny;

5) trwały nośnik informacji – materiał lub urządzenie służące do przechowywania i odczytywania informacji przekazywanych konsumentowi w związku z umową timeshare, umową o długoterminowy produkt wakacyjny, umową pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego, lub umową o uczestnictwo w systemie wymiany, przez czas odpowiedni do celów, jakim informacje te służą oraz pozwalające na odtworzenie tych informacji w niezmienionej postaci;

6) umowy powiązane – zawarte przez konsumenta z przedsiębiorcą, z którym zawarł on umowę timeshare lub umowę o długoterminowy produkt wakacyjny, umowy o świadczenie usług związanych odpowiednio z umową timeshare lub z umową o długoterminowy produkt wakacyjny; usługi w ramach umów powiązanych mogą być świadczone przez przedsiębiorcę lub przez osobę trzecią na podstawie porozumienia z przedsiębiorcą.

Komentarz do Art. 6.

Przepis ma charakter definicyjny, czyli wyjaśnia znaczenie podstawowych określeń używanych w ustawie. Dzięki temu wskazuje, jak należy rozumieć pojęcia odnoszące się do stron umów, miejsca zakwaterowania, przekazywania informacji oraz usług związanych z timeshare i innymi produktami wakacyjnymi.

Część definicji odsyła do znaczenia nadanego danemu pojęciu w innych przepisach. Dotyczy to „kodeksu dobrych praktyk”, „konsumenta” oraz „przedsiębiorcy”. W pozostałym zakresie art. 6 samodzielnie opisuje zakres terminów. „Miejsce zakwaterowania” obejmuje różne miejsca noclegowe, między innymi budynki, mieszkania, pokoje i inne pomieszczenia mieszkalne. Może znajdować się także na statku pasażerskim, innej jednostce pływającej, w przyczepie samochodowej, domku turystycznym lub innym obiekcie stałym.

Szczególne znaczenie ma definicja „trwałego nośnika informacji”. Jest nim materiał albo urządzenie, które pozwala przechowywać i odczytywać informacje przekazane konsumentowi w związku z określonymi umowami, przez czas odpowiedni do celu tych informacji, a także odtworzyć je w niezmienionej postaci. Przepis obejmuje tym pojęciem informacje związane z umową timeshare, długoterminowym produktem wakacyjnym, pośrednictwem w odsprzedaży oraz uczestnictwem w systemie wymiany.

„Umowy powiązane” to umowy o usługi związane z umową timeshare albo z umową o długoterminowy produkt wakacyjny. Mogą być zawierane z tym samym przedsiębiorcą, z którym konsument zawarł umowę główną, a usługi może świadczyć przedsiębiorca lub osoba trzecia działająca na podstawie porozumienia z przedsiębiorcą. Definicje porządkują więc terminologię ustawy i ułatwiają ustalenie, jakich osób, miejsc, informacji oraz umów dotyczą jej dalsze przepisy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 1370.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konsumenci

kodeks cywilny

umowy

Art. 5.Art. 7.