Art. 7. Nieważność postanowień umów mniej korzystnych dla konsumenta

Postanowienia umowy pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego, zwanych dalej „umową pośrednictwa w odsprzedaży”, umów timeshare, umów o długoterminowy produkt wakacyjny, umów o uczestnictwo w systemie wymiany oraz umów powiązanych, mniej korzystne dla konsumentów niż postanowienia ustawy są nieważne; zamiast nich stosuje się przepisy ustawy.

Komentarz do Art. 7.

Przepis określa skutek postanowień umownych, które są mniej korzystne dla konsumenta niż rozwiązania przewidziane w ustawie. Dotyczy to umowy pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego, a także umów timeshare, umów o długoterminowy produkt wakacyjny, umów o uczestnictwo w systemie wymiany oraz umów powiązanych.

Kluczowe znaczenie ma porównanie treści umowy z postanowieniami ustawy. Jeżeli dane postanowienie umowne pogarsza sytuację konsumenta w stosunku do poziomu ochrony wynikającego z ustawy, jest nieważne. Oznacza to, że takie postanowienie nie wywołuje skutków przewidzianych w umowie. Nie powoduje to jednak pozostawienia tej kwestii bez regulacji. W miejsce nieważnego postanowienia stosuje się odpowiedni przepis ustawy.

Reguła ta obejmuje zarówno umowę pośrednictwa w odsprzedaży, jak i wskazane rodzaje umów dotyczących timeshare, długoterminowych produktów wakacyjnych, uczestnictwa w systemie wymiany oraz umów powiązanych. Jej praktyczne znaczenie polega na zapewnieniu, że umowa nie może skutecznie obniżać poziomu ochrony konsumenta określonego w ustawie. Ocena dotyczy poszczególnych postanowień, a konsekwencją stwierdzenia ich niekorzystnego charakteru jest ich nieważność i zastąpienie regulacją ustawową.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 1370.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konsumenci

umowy

Art. 6.Art. 8.