Art. 20. Ustanowienie prawa użytkowania w umowie timeshare

W umowie timeshare można ustanowić na rzecz konsumenta prawo użytkowania. Do użytkowania nie stosuje się przepisów art. 254, art. 255, art. 259, art. 260 i art. 266 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.

Komentarz do Art. 20.

Przepis określa, jakie prawo może zostać ustanowione na rzecz konsumenta w umowie timeshare. Umowa może przewidywać ustanowienie prawa użytkowania, a więc prawa związanego z korzystaniem z określonego przedmiotu lub nieruchomości w ramach stosunku timeshare. Ustanowienie tego prawa nie jest obowiązkowym elementem każdej umowy, ponieważ przepis posługuje się sformułowaniem „można ustanowić”. Oznacza to, że strony mogą uwzględnić takie prawo w umowie, ale sam przepis nie nakazuje jego ustanowienia.

Regulacja wprowadza również szczególne zasady dotyczące użytkowania ustanowionego w umowie timeshare. Do takiego użytkowania nie stosuje się przepisów art. 254, art. 255, art. 259, art. 260 i art. 266 Kodeksu cywilnego. Wyłączenie obejmuje wyłącznie przepisy wskazane w art. 20, dlatego odnosi się do konkretnego zakresu regulacji dotyczącej użytkowania, a nie do całej instytucji użytkowania.

W praktyce przepis przesądza więc o dwóch kwestiach: po pierwsze, potwierdza możliwość ustanowienia prawa użytkowania na rzecz konsumenta w umowie timeshare, po drugie, wskazuje, że do tego prawa nie mają zastosowania wymienione przepisy Kodeksu cywilnego. Treść umowy powinna zatem uwzględniać zarówno ustanowienie prawa użytkowania, jak i szczególny zakres przepisów, które znajdują do niego zastosowanie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 1370.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konsumenci

kodeks cywilny

Art. 19.Art. 21.