Art. 21. Wynagrodzenie i waloryzacja rat długoterminowego produktu wakacyjnego

1. Wynagrodzenie należne przedsiębiorcy na podstawie umowy o długoterminowy produkt wakacyjny konsument uiszcza w rocznych, równych ratach.

2. Umowa o długoterminowy produkt wakacyjny może przewidywać prawo do dokonywania, nie wcześniej niż po upływie roku od dnia zawarcia umowy, waloryzacji rat, w celu utrzymania ich realnej wartości.

Komentarz do Art. 21.

Przepis określa sposób uiszczania wynagrodzenia należnego przedsiębiorcy z umowy o długoterminowy produkt wakacyjny. Podstawową zasadą jest płatność w rocznych, równych ratach. Oznacza to, że wynagrodzenie nie jest uiszczane jednorazowo, lecz rozłożone na powtarzające się świadczenia przypadające w cyklu rocznym, a wysokość tych rat pozostaje równa.

Umowa może również przewidywać uprawnienie do waloryzacji rat. Nie jest to rozwiązanie automatyczne, ponieważ przepis wskazuje, że umowa „może przewidywać” takie prawo. Jeżeli zostanie ono w niej ujęte, waloryzacja nie może nastąpić wcześniej niż po upływie roku od dnia zawarcia umowy. Jej celem jest utrzymanie realnej wartości rat, a więc zachowanie ich wartości w warunkach, w których sama kwota mogłaby z czasem utracić część swojej wartości.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu dwóch zasad. Konsument może rozliczać wynagrodzenie w równych ratach rocznych, co określa podstawowy harmonogram płatności, ale wysokość rat może podlegać zmianie, jeśli umowa przewiduje waloryzację i upłynął wymagany rok od jej zawarcia. Przepis wyznacza zatem zarówno formę płatności, jak i najwcześniejszy moment dopuszczalnej waloryzacji. Dawne raty nie są tym samym z definicji zmienne, lecz ich zmiana wymaga przewidzenia odpowiedniego prawa w umowie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 1370.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konsumenci

umowy

Art. 20.Art. 22.