Art. 12. Opieka duszpasterska i praktyki religijne

1. Osoby przebywające w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz w podmiotach leczniczych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej mają prawo do praktyk religijnych i opieki duszpasterskiej.

2. Osoby tymczasowo aresztowane wyznania ewangelicko-reformowanego mogą wykonywać praktyki religijne i wysłuchiwać nabożeństw transmitowanych przez środki masowego przekazu oraz za zgodą organu, do którego dyspozycji pozostają, korzystać z indywidualnej opieki duszpasterskiej.

3. Osobom skazanym wyznania ewangelicko-reformowanego zapewnia się możliwość wykonywania praktyk religijnych, korzystania z opieki duszpasterskiej oraz uczestniczenia w nabożeństwach odprawianych w niedziele i święta ewangelickie w odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu w zakładzie, w którym przebywają. Osobom, które na terenie zakładu nie mogą uczestniczyć w odprawianych nabożeństwach, należy zapewnić możliwość wysłuchania nabożeństw transmitowanych przez środki masowego przekazu.

4. Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową przysługuje prawo uczestniczenia w nabożeństwach i czynnościach religijnych poza terenem jednostek wojskowych, jeżeli w miejscowości stacjonowania jednostki wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się kościół lub kaplica i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi.

5. Dzieciom i młodzieży, korzystającym ze zorganizowanych form wypoczynku wakacyjnego, zapewnia się prawo uczestniczenia w nabożeństwach i wykonywania innych praktyk religijnych.

Komentarz do Art. 12.

Przepis określa zasady korzystania z praktyk religijnych i opieki duszpasterskiej przez osoby znajdujące się w różnych formach opieki, leczenia, izolacji, służby wojskowej lub zorganizowanego wypoczynku. Zakres uprawnień zależy od sytuacji, w jakiej znajduje się dana osoba.

Osoby przebywające w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz w podmiotach leczniczych mają prawo do praktyk religijnych i opieki duszpasterskiej. Wobec osób tymczasowo aresztowanych wyznania ewangelicko-reformowanego przepis przewiduje możliwość wykonywania praktyk religijnych i wysłuchiwania nabożeństw transmitowanych przez środki masowego przekazu. Indywidualna opieka duszpasterska jest w tym przypadku uzależniona od zgody organu, do którego dyspozycji pozostają.

Osobom skazanym tego wyznania zapewnia się praktyki religijne, opiekę duszpasterską oraz udział w nabożeństwach odprawianych w niedziele i święta ewangelickie, w odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu w zakładzie, w którym przebywają. Jeżeli udział w nabożeństwie na terenie zakładu nie jest możliwy, należy zapewnić możliwość jego wysłuchania za pośrednictwem środków masowego przekazu.

Żołnierze pełniący czynną służbę wojskową mogą uczestniczyć w nabożeństwach i czynnościach religijnych poza jednostką, pod warunkiem że w miejscu stacjonowania lub w pobliżu znajduje się kościół albo kaplica oraz że udział nie koliduje z ważnymi obowiązkami służbowymi. Dzieciom i młodzieży korzystającym ze zorganizowanego wypoczynku wakacyjnego zapewnia się natomiast uczestnictwo w nabożeństwach i wykonywanie innych praktyk religijnych. Przepis wskazuje więc zarówno podstawowe uprawnienia, jak i szczególne warunki ich realizacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 483.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 11.Art. 13.