Art. 26. Wysokość opłaty

1. Wysokość opłaty wynosi 150 % kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1749 oraz z 2026 r. poz. 26 i 425), zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”, obowiązującego w dniu złożenia wniosku podlegającego opłacie.

2. W przypadku gdy opłata jest pobierana od instytucji tworzących system szkolnictwa wyższego i nauki, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, z późn. zm.2)), pobiera się trzecią część opłaty. Zwolnienie od pobrania opłaty w pozostałej części stanowi pomoc de minimis w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Komentarz do Art. 26.

Przepis określa sposób ustalania wysokości opłaty za wniosek podlegający opłacie oraz szczególne zasady jej pobierania od instytucji tworzących system szkolnictwa wyższego i nauki.

Zgodnie z ust. 1 opłata wynosi 150% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Nie chodzi więc o kwotę określoną w ustawie na stałe. Podstawą obliczenia jest przeciętne wynagrodzenie ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na podstawie wskazanego przepisu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zastosowanie ma wartość tego wynagrodzenia obowiązująca w dniu złożenia wniosku. Oznacza to, że dla ustalenia opłaty istotny jest moment złożenia konkretnego wniosku, a nie późniejsze zmiany wysokości przeciętnego wynagrodzenia.

Ust. 2 wprowadza preferencję dla instytucji tworzących system szkolnictwa wyższego i nauki, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W takim przypadku pobiera się jedną trzecią opłaty ustalonej według zasad z ust. 1. Pozostała część nie jest pobierana, a jej niepobranie stanowi pomoc de minimis. Przepis wiąże tę pomoc z zakresem i zasadami określonymi w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

W praktyce art. 26 wskazuje zarówno podstawę obliczenia opłaty, jak i dzień, według którego ustala się jej wysokość, a także ogranicza obciążenie finansowe określonej kategorii instytucji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 465.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 25.Art. 27.