Przepis określa zasady finansowania działalności Akademii Kopernikańskiej oraz podział zadań związanych z jej budżetem. Zgodnie z ust. 1 Akademia może być finansowana z dwóch rodzajów źródeł: środków pochodzących z budżetu państwa oraz innych źródeł. Przepis nie ogranicza więc finansowania Akademii wyłącznie do środków budżetowych.

Ust. 2 szczegółowo wskazuje sposób ujmowania środków budżetowych. Są one klasyfikowane w dziale „Szkolnictwo wyższe i nauka”, a jednocześnie ujmowane w wyodrębnionej części budżetu państwa pod nazwą „Akademia Kopernikańska”. Dysponentem tej części budżetu jest minister. Oznacza to, że środki przeznaczone na Akademię są wyodrębnione w strukturze budżetu państwa i przypisane do określonego działu klasyfikacji budżetowej.

Ust. 3 rozdziela wykonywanie zadań związanych z dysponowaniem budżetem Akademii od funkcji dysponenta wskazanej w ust. 2. Zadania i kompetencje w tym zakresie wykonuje sekretarz, który podlega ministrowi. Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu źródeł finansowania, sposobu wyodrębnienia środków budżetowych oraz osób odpowiedzialnych za wykonywanie kompetencji dotyczących budżetu Akademii. Minister pozostaje dysponentem wyodrębnionej części budżetu, natomiast sekretarz realizuje związane z tym zadania i kompetencje w zakresie określonym w przepisie.

o Akademii Kopernikańskiej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1459/text/U/D20221459Lj.pdf

Przepis wprowadza zmianę w ustawie o szkolnictwie wyższym. Dotyczy ona art. 24 ust. 1 pkt 2, którego nowe brzmienie zostało w akcie wskazane, ale w przytoczonej treści pominięto samą treść zmiany. Z tego fragmentu można więc ustalić jedynie, że zmieniono konkretny punkt wcześniejszej ustawy oraz że zmiana ma obowiązywać w ramach tej ustawy. Bez pełnego brzmienia nowego punktu nie da się określić, jakich spraw ani jakich podmiotów dotyczy regulacja.

o Narodowym Planie Rozwoju

Art. 101 ustawy o obronie Ojczyzny reguluje kwestie związane z opłatami za egzaminy wstępne do uczelni wojskowych dla osób ubiegających się o pełnienie zawodowej służby wojskowej. Przepis ten wprowadza różne stawki opłat w zależności od kategorii kandydatów oraz rodzaju egzaminu.

1. **Wysokość opłaty dla kandydatów na zawodową służbę wojskową**:
   - W przypadku przeprowadzania egzaminu wstępnego, który obejmuje sprawdzian sprawności fizycznej, wysokość opłaty jest równa opłacie za przeprowadzenie rekrutacji na studia, ustalonej na podstawie przepisów wydanych zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Oznacza to, że opłata ta jest zharmonizowana z ogólnymi zasadami rekrutacji na studia wyższe, co zapewnia jednolitość i przejrzystość w naliczaniu opłat.

2. **Wysokość opłaty dla cywilnych studentów**:
   - Dla osób będących cywilnymi studentami uczelni wojskowej, które ubiegają się o przeniesienie na studia dla kandydatów na oficerów zawodowych na tej uczelni, oraz dla cywilnych studentów innych uczelni niż uczelnia wojskowa, którzy ubiegają się o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej na uczelni wojskowej, a także dla osób ubiegających się o przyjęcie do szkół podoficerskich, opłata wynosi 50% opłaty, o której mowa w ust. 1. Taka regulacja ma na celu ułatwienie dostępu do służby wojskowej dla cywilnych studentów, poprzez obniżenie kosztów związanych z rekrutacją.

3. **Cel regulacji**:
   - Przepis ten ma na celu ujednolicenie zasad naliczania opłat za egzaminy wstępne do uczelni wojskowych, co sprzyja przejrzystości i sprawiedliwości w procesie rekrutacji. Obniżenie opłat dla cywilnych studentów ma również na celu zachęcenie ich do podjęcia służby wojskowej, co może przyczynić się do zwiększenia liczby kandydatów na oficerów i podoficerów zawodowych.

4. **Podstawa prawna**:
   - Odwołanie do ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wskazuje na konieczność stosowania przepisów dotyczących opłat za rekrutację na studia wyższe, co zapewnia spójność i zgodność z ogólnymi zasadami obowiązującymi w systemie szkolnictwa wyższego.

Podsumowując, Art. 101 ustawy o obronie Ojczyzny w sposób klarowny i precyzyjny określa zasady naliczania opłat za egzaminy wstępne do uczelni wojskowych, uwzględniając różne kategorie kandydatów oraz specyfikę egzaminów. Przepis ten wspiera transparentność i sprawiedliwość w procesie rekrutacji do służby wojskowej, jednocześnie promując dostępność tej ścieżki kariery dla cywilnych studentów.

o obronie Ojczyzny

Przepis ma charakter wyłącznie zmieniający. Odnosi się w całości do ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i modyfikuje brzmienie tego aktu, przy czym treść samych zmian nie została tutaj odtworzona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

Art. 79 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów reguluje kwestie związane z kosztami opinii biegłych i podmiotów, które są niezbędne w sprawach dotyczących koncentracji przedsiębiorców. Zgodnie z tym przepisem, koszty te ponoszą przedsiębiorcy uczestniczący w koncentracji.

Komentarz:

1. **Zakres stosowania przepisu**:
   Art. 79 odnosi się do sytuacji, w których konieczne jest uzyskanie opinii biegłych lub innych podmiotów, aby ocenić wpływ planowanej koncentracji na rynek. Koncentracja, w rozumieniu ustawy, obejmuje m.in. połączenia przedsiębiorstw, przejęcia kontroli, czy tworzenie wspólnych przedsiębiorstw, które mogą wpływać na konkurencję na rynku.

2. **Podmioty uprawnione do wydawania opinii**:
   Przepis odwołuje się do art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Wskazane przepisy dotyczą m.in. uczelni, instytutów badawczych, instytutów PAN, międzynarodowych instytutów naukowych, innych jednostek naukowych oraz osób posiadających odpowiednie kwalifikacje. W praktyce oznacza to, że opinie mogą być wydawane przez szeroki krąg podmiotów posiadających specjalistyczną wiedzę i doświadczenie.

3. **Koszty opinii**:
   Przepis jednoznacznie wskazuje, że koszty związane z uzyskaniem niezbędnych opinii ponoszą przedsiębiorcy uczestniczący w koncentracji. Jest to istotne z punktu widzenia praktyki, ponieważ może to stanowić dodatkowe obciążenie finansowe dla przedsiębiorców. Warto zauważyć, że koszty te mogą być znaczne, zwłaszcza w przypadku skomplikowanych analiz rynkowych wymagających zaangażowania wielu specjalistów.

4. **Cel regulacji**:
   Celem tego przepisu jest zapewnienie, że ocena wpływu koncentracji na rynek będzie oparta na rzetelnych i profesjonalnych analizach. Przeniesienie kosztów na przedsiębiorców ma również na celu zminimalizowanie obciążeń finansowych organów administracji publicznej, które prowadzą postępowania w sprawach koncentracji.

5. **Praktyczne implikacje**:
   Przedsiębiorcy planujący koncentrację powinni być świadomi potencjalnych kosztów związanych z koniecznością uzyskania opinii biegłych. W praktyce może to oznaczać konieczność uwzględnienia tych kosztów w budżecie projektu koncentracji. Ponadto, przedsiębiorcy powinni być przygotowani na współpracę z organami regulacyjnymi oraz podmiotami wydającymi opinie, aby proces ten przebiegał sprawnie i efektywnie.

Podsumowując, art. 79 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wprowadza istotne zasady dotyczące finansowania opinii biegłych w sprawach koncentracji, co ma na celu zapewnienie rzetelnej oceny wpływu koncentracji na rynek oraz przeniesienie odpowiedzialności finansowej na przedsiębiorców uczestniczących w tych procesach.

o ochronie konkurencji i konsumentów

Przepis wskazuje, kto odpowiada za nadzorowanie Akademii Piotrkowskiej. Jest to minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki. Oznacza to, że właśnie ten minister został wyznaczony jako podmiot sprawujący nadzór nad Akademią. Regulacja nie określa jednak szczegółowo, jakie działania obejmuje ten nadzór ani w jaki sposób powinien być wykonywany.

o utworzeniu Akademii Piotrkowskiej

Przepis zapewnia, że osoba fizyczna nie może być traktowana gorzej w zakresie opieki zdrowotnej, oświaty ani szkolnictwa wyższego z powodu rasy, pochodzenia etnicznego lub narodowości. Zakaz obejmuje każde nierówne traktowanie związane z którąkolwiek z tych cech. Dotyczy zarówno korzystania z opieki zdrowotnej, jak i możliwości nauki oraz studiowania.

o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania

To przepis nowelizujący, a nie przepis merytoryczny. Jego jedyną funkcją było zmienienie brzmienia innego aktu, czyli ustawy o szkolnictwie wyższym. Sama treść wprowadzonych zmian nie została w tym miejscu przytoczona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o szkolnictwie wyższym, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o szkolnictwie wyższym, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Przy ustalaniu stanu prawnego nie szuka się rozwiązania w tym artykule, lecz w obowiązującym brzmieniu ustawy o szkolnictwie wyższym. Komentowany przepis pozwala jedynie ustalić, że to ten akt ingerował w treść aktu zmienianego.

Prawo o stowarzyszeniach

Przepis zmienia wybrane regulacje dotyczące kwalifikacji do wykonywania zawodu ratownika medycznego, udostępniania wyników egzaminu oraz współpracy uczelni z podmiotami leczniczymi prowadzącymi szpitale. W art. 10 ust. 1 pkt 4 doprecyzowano dwie ścieżki uzyskania wymaganych uprawnień. Pierwsza dotyczy osób, które ukończyły studia wyższe na kierunku lub specjalności ratownictwo medyczne i uzyskały tytuł zawodowy licencjata albo magistra. Druga obejmuje osoby, które ukończyły studia przygotowujące do wykonywania zawodu ratownika medycznego, uzyskały tytuł zawodowy licencjata oraz zdały z wynikiem pozytywnym Państwowy Egzamin z Ratownictwa Medycznego, określany skrótem „PERM”.

Zmiana art. 10f ust. 8 określa sposób przekazywania wyników „PERM”. Wyniki są udostępniane za pomocą systemu „SMK” uczelniom, ale tylko w zakresie dotyczącym ich studentów i absolwentów. Oznacza to powiązanie informacji o rezultatach egzaminu z procesem kształcenia na uczelni.

W art. 39b pkt 2 i art. 39f pkt 2 ujednolicono zasady współpracy wymaganej w tych przepisach. Może ona odbywać się z uczelnią medyczną albo z inną uczelnią publiczną, jeżeli utworzyła lub prowadzi podmiot leczniczy prowadzący szpital. W praktyce przepis rozszerza wskazany krąg podmiotów współpracujących i jednocześnie wiąże tę możliwość z istnieniem określonego związku uczelni z podmiotem leczniczym.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/1669/text/U/D20181669Lj.pdf

Art. 115 wprowadza zmianę w ustawie o pracownikach samorządowych. Zmiana dotyczy art. 6 ust. 4 pkt 2 i polega na nadaniu temu punktowi nowego brzmienia. Przepis wskazuje, że określona w nim osoba musi posiadać **wykształcenie wyższe w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce**.

Znaczenie tej regulacji polega na powiązaniu wymogu wykształcenia z przepisami dotyczącymi szkolnictwa wyższego i nauki. Oznacza to, że użyte w art. 6 ust. 4 pkt 2 pojęcie „wykształcenie wyższe” nie jest formułowane samodzielnie w ustawie o pracownikach samorządowych, lecz odsyła do rozumienia przyjętego w przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce.

Przepis nie zmienia innych elementów art. 6 ust. 4 ani nie wprowadza dodatkowych warunków. Jego treść ogranicza się do zastąpienia dotychczasowego brzmienia pkt 2 nowym sformułowaniem. W praktyce przy ocenie spełnienia tego wymagania znaczenie ma więc nie tylko sam fakt wskazania wykształcenia wyższego, lecz także sposób rozumienia tego pojęcia wynikający z przepisów, do których odwołuje się nowa treść punktu. Art. 115 porządkuje tym samym podstawę prawną dla ustalenia, jakie wykształcenie odpowiada wymaganiu określonemu w art. 6 ust. 4 pkt 2.

Przepis wprowadza kilka zmian w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, obejmujących współpracę Krajowej Szkoły, zasady dotyczące jej mienia i finansów, skład Rady, dokumenty wymagane od kandydatów oraz osoby uprawnione do prowadzenia zajęć.

W zakresie działalności szkoleniowej i innych form doskonalenia zawodowego Krajowa Szkoła ma współdziałać z podmiotami wskazanymi w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a także z innymi podmiotami. Do mienia i finansów Krajowej Szkoły stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uczelni publicznych.

Zmiany dotyczą również Rady Krajowej Szkoły. W jej skład wchodzi 3 członków wskazanych przez szkoły wyższe prowadzące kształcenie na kierunku prawo. Minister Sprawiedliwości zwraca się o wskazanie kandydatów także do tych szkół, a ponadto do wymienionych w przepisie organów i osób. Wniosek powinien zostać skierowany nie później niż 3 miesiące przed upływem kadencji Rady, natomiast wskazanie kandydatów powinno nastąpić najpóźniej 30 dni przed tym terminem.

W postępowaniu dotyczącym kandydata dopuszczono złożenie zaświadczenia potwierdzającego zdanie wszystkich egzaminów i odbycie praktyk przewidzianych w programie wyższych studiów prawniczych, jeżeli wyznaczono już termin egzaminu dyplomowego. Przepis określa także, że wykładowcą może być pracownik badawczy, badawczo-dydaktyczny lub dydaktyczny szkoły wyższej, posiadający co najmniej stopień naukowy doktora habilitowanego z zakresu nauk prawnych i wskazany przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród jej nauczycieli akademickich.

Przepis wprowadza dwie zmiany w ustawie o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji. Dotyczą one wskazania właściwego ministra oraz wymagań wobec osoby przeprowadzającej określoną weryfikację i sporządzającej raport.

W pierwszej zmianie, w art. 24 ust. 4 pkt 7, wskazano „ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki”. Przepis nie określa w tym miejscu dodatkowych kompetencji ani procedury działania ministra, lecz zastępuje dotychczasowe brzmienie tego punktu nowym określeniem organu.

Druga zmiana dotyczy art. 40 ust. 10. Jednostka uprawniona, o której mowa w ust. 9, ma zapewnić przeprowadzenie weryfikacji oraz sporządzenie raportu, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, przez osobę spełniającą określone wymagania. Osoba ta musi posiadać wykształcenie wyższe na poziomie studiów drugiego stopnia w zakresie jednej z wymienionych dziedzin: nauk przyrodniczych, nauk technicznych, nauk społecznych albo nauk ekonomicznych. Ponadto musi spełniać przynajmniej jeden z warunków wskazanych w dalszej części art. 40 ust. 10, których ten przepis w przedstawionym brzmieniu nie rozwija.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na doprecyzowaniu dwóch elementów systemu. Po pierwsze, aktualizuje ona oznaczenie ministra wymienionego w art. 24 ust. 4 pkt 7. Po drugie, określa minimalny poziom i zakres wykształcenia osoby wykonującej weryfikację i sporządzającej raport, pozostawiając dodatkowe warunki do spełnienia zgodnie z dalszą częścią tego przepisu.

Przepis wprowadza obszerny pakiet zmian dotyczących organizacji, nadzoru i zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Centrum zostaje określone jako agencja wykonawcza realizująca zadania z zakresu polityki naukowej państwa, a minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki uzyskuje kompetencje do nadawania jego statutu oraz określania, w drodze rozporządzeń, zasad konkursów, sprawozdawczości i wynagradzania.

Zmieniają się wymagania wobec Dyrektora i zastępcy Dyrektora. Obejmują one między innymi znajomość języka angielskiego oraz brak pracy, służby lub współpracy z organami bezpieczeństwa państwa w określonym w przepisie okresie. Doprecyzowano także zasady powoływania Dyrektora w konkursie, skład Rady i Komitetu Sterującego oraz ograniczenia dotyczące łączenia członkostwa w Radzie z pełnieniem określonych funkcji i członkostwem w innych organach.

Przepis porządkuje również finansowanie strategicznych programów badań i prac rozwojowych, w tym przedsięwzięć dotyczących obronności i bezpieczeństwa państwa. Centrum może ponadto realizować programy nieustanowione w polityce naukowej państwa, jeżeli są finansowane z innych źródeł niż budżet państwa. Rozszerzono zadania Centrum o pobudzanie inwestowania przedsiębiorców w działalność naukową, wspieranie badań aplikacyjnych i rozwój kadry naukowej.

Szczególne znaczenie praktyczne mają regulacje dotyczące praw do wyników projektów finansowanych przez Centrum. Co do zasady prawa do uzyskania ochrony własności przemysłowej przysługują podmiotowi, któremu przyznano środki, chyba że umowa lub decyzja stanowi inaczej. W projektach dotyczących obronności i bezpieczeństwa państwa właścicielem praw może być Skarb Państwa, który może także uzyskać szerokie, nieodpłatne uprawnienia do korzystania z utworów i wyników badań.

Przepis wprowadza szeroki pakiet zmian w ustawie o instytutach badawczych, dostosowując ich zadania, organizację, finansowanie i zasady nadzoru do regulacji dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Instytuty mogą prowadzić kształcenie w szkołach doktorskich, na studiach podyplomowych oraz w innych formach, jeżeli jest ono związane z ich badaniami i pracami rozwojowymi. Mogą także tworzyć szkoły doktorskie, a ich rada naukowa ustala programy kształcenia i prowadzi postępowania w sprawie nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego, w zakresie posiadanych uprawnień.

Zmiany określają również sposób tworzenia, łączenia, podziału, reorganizacji, przekształcania i likwidacji instytutów. Wprowadzono możliwość włączenia instytutu badawczego do uczelni publicznej, a decyzja o komercjalizacji wymaga porozumienia właściwych ministrów i opinii rady naukowej. Wyniki badań, prace rozwojowe i związane z nimi know-how mogą być komercjalizowane między innymi przez tworzenie spółek kapitałowych lub obejmowanie w nich akcji i udziałów, za zgodą ministra nadzorującego. Prawa własności przemysłowej i prawa do odmian roślin należące do likwidowanego instytutu albo instytutu, w stosunku do którego może być ogłoszona upadłość, są wyłączone z postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego.

Przepis wzmacnia rolę ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w ocenie działalności instytutów, nadawaniu statusu państwowego instytutu badawczego oraz w postępowaniach dyscyplinarnych. Szczegółowo określa też stanowiska pracowników naukowych, wymagania kwalifikacyjne i zasadę konkursowego zatrudnienia, z wyjątkami wskazanymi w art. 43 ust. 7. W praktyce regulacja porządkuje relacje instytutów z systemem nauki, określa ich możliwości dydaktyczne i gospodarcze oraz centralizuje część procedur oceny i odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Przepis wprowadza zmiany w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, przede wszystkim dostosowując jej rozwiązania do przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce. Zmiany obejmują definicje, zwolnienia podatkowe, koszty kwalifikowane oraz zasady dotyczące wypłat stypendiów.

W art. 5a doprecyzowano, że „badania naukowe” obejmują badania podstawowe i aplikacyjne, a „prace rozwojowe” mają znaczenie określone w przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce. Zmieniono także warunki uwzględniania uczących się dzieci w rozwiązaniu przewidzianym w art. 6 ust. 4 pkt 3, wskazując między innymi limit ich dochodów oraz wyłączając rentę rodzinną z tego ograniczenia.

Istotna część regulacji dotyczy zwolnień podatkowych. Obejmują one między innymi stypendia i zapomogi przewidziane w przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce, świadczenia w programach i przedsięwzięciach, stypendia przyznawane przez instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk i instytuty badawcze oraz świadczenia programu wymiany stypendialnej Polsko-Amerykańskiej Komisji Fulbrighta. Uregulowano również zwolnienie dotyczące umorzonych kredytów studenckich.

Przepis rozszerza katalog działalności, do których stosuje się rozwiązanie z art. 22 ust. 9 pkt 3, wskazując między innymi działalność naukową, badawczo-rozwojową i dydaktyczną prowadzoną w uczelni. W art. 26e określono, jakie usługi i wyniki badań mogą stanowić koszty kwalifikowane, oraz uzależniono odliczenie kosztów badań podstawowych od prowadzenia ich na podstawie umowy lub porozumienia z określonym podmiotem.

Zmiana art. 35 wskazuje jednostki pobierające należności od wypłacanych stypendiów i uchyla jego ust. 2.

Przepis zmienia ustawę o działach administracji rządowej, porządkując zakres działu „szkolnictwo wyższe i nauka” oraz przypisując ministrowi właściwemu do tych spraw określone zadania. Zmiany obejmują trzy elementy.

Po pierwsze, w art. 5 uchylony zostaje pkt 13, a pkt 21 otrzymuje nowe brzmienie: „szkolnictwo wyższe i nauka”. Oznacza to wskazanie tego obszaru jako odrębnego działu administracji rządowej w zmienionym przepisie. Po drugie, uchylony zostaje art. 18, bez zastępowania go treścią wskazaną w tym przepisie.

Po trzecie, nowe brzmienie otrzymuje art. 26. Zgodnie z jego ust. 1 dział „szkolnictwo wyższe i nauka” obejmuje sprawy szkolnictwa wyższego i nauki, w tym nadzór nad szkołami wyższymi, ich finansowanie oraz sprawy działalności naukowej. Ustęp 2 określa zadania ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki. Minister ten koordynuje uznawanie kwalifikacji w zawodach regulowanych i działalnościach regulowanych, a także podejmuje działania mające na celu udostępnianie informacji o uznawaniu tych kwalifikacji.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wyraźnym określeniu zakresu spraw przypisanych temu działowi oraz odpowiedzialności ministra za nadzór, finansowanie, działalność naukową i działania informacyjne dotyczące uznawania kwalifikacji.

Szkolnictwo wyższe

Szkolnictwo wyższe w przepisach

o Akademii Kopernikańskiej1 przepis

o Narodowym Planie Rozwoju1 przepis

o obronie Ojczyzny2 przepisy

o ochronie konkurencji i konsumentów1 przepis

o utworzeniu Akademii Piotrkowskiej1 przepis

o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania1 przepis

Prawo o stowarzyszeniach1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce8 przepisów