Art. 21. Własność, dziedziczenie i wywłaszczenie

1. Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia.

2. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem.

Komentarz do Art. 21.

Przepis ustanawia ochronę dwóch ważnych praw: własności oraz prawa dziedziczenia. Oznacza to, że Rzeczpospolita Polska zobowiązuje się do ich ochrony. Własność dotyczy praw do posiadanych rzeczy lub innych składników majątku, natomiast prawo dziedziczenia odnosi się do możliwości przejęcia majątku po osobie zmarłej. Przepis nie opisuje szczegółowych zasad korzystania z tych praw, ale wskazuje, że podlegają one ochronie na poziomie konstytucyjnym. Odrębnie uregulowano wywłaszczenie. Zgodnie z przepisem jest ono dopuszczalne tylko po spełnieniu dwóch warunków jednocześnie. Po pierwsze, wywłaszczenie musi być dokonywane na cele publiczne. Po drugie, osobie, której dotyczy wywłaszczenie, musi zostać przyznane słuszne odszkodowanie. Oznacza to, że samo powołanie się na potrzebę publiczną nie wystarcza, jeżeli nie towarzyszy mu odszkodowanie. Sformułowanie „jedynie wówczas” podkreśla wyjątkowy charakter wywłaszczenia. Nie może ono być przeprowadzone w dowolnym celu ani bez rekompensaty. Przepis wymaga więc zarówno publicznego uzasadnienia takiego działania, jak i zapewnienia słusznego odszkodowania. Nie określa jednak wprost, jakie cele należy uznać za publiczne ani jak ustalać wysokość odszkodowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 483.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

własność

prawo dziedziczenia

Art. 20.Art. 22.