Art. 58. kw Żebractwo w miejscu publicznym

§ 1. Kto, mając środki egzystencji lub będąc zdolny do pracy, żebrze w miejscu publicznym, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany.

§ 2. Kto żebrze w miejscu publicznym w sposób natarczywy lub oszukańczy, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności.

Komentarz do Art. 58. kw

Art. 58 Kodeksu wykroczeń (KW) reguluje kwestie związane z żebractwem w miejscach publicznych, wprowadzając sankcje za takie zachowanie w określonych okolicznościach. Przepis ten można podzielić na dwie części, które różnią się zarówno przesłankami odpowiedzialności, jak i rodzajem przewidzianych kar.

Pierwsza część przepisu

Pierwsza część art. 58 KW dotyczy osób, które żebrzą w miejscu publicznym, mimo że mają środki egzystencji lub są zdolne do pracy. Kluczowe elementy tej normy to:

Posiadanie środków egzystencji: Oznacza to, że osoba ma wystarczające zasoby finansowe lub materialne, aby zaspokoić swoje podstawowe potrzeby życiowe.
Zdolność do pracy: Oznacza, że osoba jest w stanie podjąć pracę zarobkową, ale mimo to decyduje się na żebractwo.

W przypadku spełnienia tych przesłanek, osoba taka podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany. Sankcje te mają na celu zniechęcenie do żebractwa osób, które mają inne możliwości zarobkowania lub utrzymania się.

Druga część przepisu

Druga część art. 58 KW odnosi się do żebractwa w sposób natarczywy lub oszukańczy. W tym przypadku ustawodawca przewiduje surowsze sankcje, tj. karę aresztu albo ograniczenia wolności. Kluczowe elementy tej normy to:

Natarczywość: Oznacza to, że osoba żebrząca zachowuje się w sposób uporczywy, nachalny, co może wywoływać dyskomfort lub poczucie zagrożenia u innych osób.
Oszukańczy sposób: Oznacza to, że osoba żebrząca wprowadza innych w błąd co do swojej sytuacji życiowej, np. udając niepełnosprawność lub chorobę, aby wzbudzić litość i uzyskać wsparcie finansowe.

Analiza i cel regulacji

Art. 58 KW ma na celu ochronę porządku publicznego oraz zapobieganie nadużyciom związanym z żebractwem. Przepis ten stara się zrównoważyć potrzebę pomocy osobom rzeczywiście potrzebującym z koniecznością przeciwdziałania nadużyciom i oszustwom.

Warto zauważyć, że przepis ten nie penalizuje samego faktu żebractwa, ale odnosi się do sytuacji, w których osoba żebrząca ma inne możliwości utrzymania się lub działa w sposób natarczywy lub oszukańczy. W ten sposób ustawodawca stara się chronić społeczeństwo przed nadużyciami, jednocześnie nie karząc osób, które rzeczywiście znajdują się w trudnej sytuacji życiowej i nie mają innych środków do życia.

Wnioski

Art. 58 KW jest przepisem, który ma na celu przeciwdziałanie nadużyciom związanym z żebractwem w miejscach publicznych. Przewiduje on różne sankcje w zależności od okoliczności, w jakich dochodzi do żebractwa, co pozwala na elastyczne podejście do różnych sytuacji. Przepis ten jest istotnym elementem systemu prawnego, który ma na celu ochronę porządku publicznego oraz zapobieganie oszustwom i nadużyciom.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 2119.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

kara ograniczenia

kara grzywny

miejsce publiczne

sposób natarczywy

sposób oszukańczy

kara aresztu

kara nagany

osoba żebrząca

środki egzystencji

zdolność pracy

Art. 57.Art. 60¹.