Art. 35. kw Orzekanie aresztu przy zagrożeniach alternatywnych

Jeżeli ustawa daje możność wyboru między aresztem a inną karą, areszt można orzec tylko wtedy, gdy czyn popełniono umyślnie, a zarazem za orzeczeniem kary aresztu przemawia waga czynu lub okoliczności sprawy świadczą o demoralizacji sprawcy albo sposób jego działania zasługuje na szczególne potępienie.

Komentarz do Art. 35. kw

Art. 35 Kodeksu wykroczeń stanowi istotny element polskiego systemu prawnego, który reguluje zasady orzekania kary aresztu w przypadku popełnienia wykroczenia. Przepis ten wprowadza istotne ograniczenia w stosowaniu kary aresztu, co ma na celu zapewnienie proporcjonalności i sprawiedliwości w wymierzaniu kar.

Przede wszystkim, art. 35 KW wskazuje, że areszt może być orzeczony tylko wtedy, gdy ustawa przewiduje możliwość wyboru między aresztem a inną karą. Oznacza to, że nie każde wykroczenie może skutkować orzeczeniem aresztu; musi istnieć wyraźna podstawa prawna umożliwiająca taki wybór.

Kolejnym kluczowym elementem jest umyślność czynu. Areszt może być orzeczony wyłącznie w przypadku, gdy wykroczenie zostało popełnione umyślnie. Wyklucza to możliwość zastosowania tej kary w przypadkach nieumyślnego popełnienia wykroczenia, co jest zgodne z zasadą, że surowsze kary powinny być zarezerwowane dla bardziej nagannych form zachowania.

Art. 35 KW wprowadza również dodatkowe kryteria, które muszą być spełnione, aby można było orzec karę aresztu. Są to:

Waga czynu: Sąd musi ocenić, czy waga popełnionego wykroczenia uzasadnia zastosowanie kary aresztu. Chodzi tu o ocenę stopnia szkodliwości społecznej czynu.
Okoliczności świadczące o demoralizacji sprawcy: Sąd powinien wziąć pod uwagę, czy zachowanie sprawcy wskazuje na jego demoralizację. Może to obejmować wcześniejsze wykroczenia, brak skruchy czy inne okoliczności świadczące o negatywnej postawie sprawcy.
Sposób działania zasługujący na szczególne potępienie: Sąd musi ocenić, czy sposób, w jaki sprawca popełnił wykroczenie, zasługuje na szczególne potępienie. Może to obejmować brutalność, premedytację czy inne okoliczności obciążające.

Wprowadzenie tych kryteriów ma na celu zapewnienie, że kara aresztu będzie stosowana tylko w przypadkach, które rzeczywiście tego wymagają, co jest zgodne z zasadą proporcjonalności kar. Sąd, orzekając karę aresztu, musi dokładnie uzasadnić swoją decyzję, wykazując, że wszystkie powyższe przesłanki zostały spełnione.

Podsumowując, art. 35 Kodeksu wykroczeń pełni ważną funkcję w systemie prawnym, ograniczając możliwość orzekania kary aresztu do przypadków, które rzeczywiście tego wymagają. Przepis ten chroni przed nadmiernym stosowaniem surowych kar i zapewnia, że kara aresztu będzie stosowana tylko w najbardziej uzasadnionych przypadkach.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 734.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

kara aresztu

waga czynu

okoliczność sprawy

sposób działania

szczególne potępienie

Art. 34. kw Art. 36. kw