Art. 145. k.p. System skróconego czasu pracy

§ 1. Skrócenie czasu pracy poniżej norm określonych w art. 129 § 1 dla pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnie uciążliwych lub szczególnie szkodliwych dla zdrowia może polegać na ustanowieniu przerw w pracy wliczanych do czasu pracy albo na obniżeniu tych norm, a w przypadku pracy monotonnej lub pracy w ustalonym z góry tempie polega na wprowadzeniu przerw w pracy wliczanych do czasu pracy.

§ 2. Wykaz prac, o których mowa w § 1, ustala pracodawca po konsultacji z pracownikami lub ich przedstawicielami w trybie i na zasadach określonych w art. 237^11a i art. 237^13a oraz po zasięgnięciu opinii lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami.

Komentarz do Art. 145. kp

Art. 145 Kodeksu pracy wprowadza szczególne regulacje dotyczące skrócenia czasu pracy dla pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnie uciążliwych lub szczególnie szkodliwych dla zdrowia. Przepis ten ma na celu ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracowników poprzez dostosowanie warunków pracy do specyficznych zagrożeń związanych z wykonywanymi obowiązkami.

1. Skrócenie czasu pracy

Przepis przewiduje dwa główne sposoby skrócenia czasu pracy:

Ustanowienie przerw w pracy wliczanych do czasu pracy: Przerwy te mają na celu umożliwienie pracownikom odpoczynku i regeneracji, co jest szczególnie ważne w przypadku prac wymagających dużego wysiłku fizycznego lub psychicznego.
Obniżenie norm czasu pracy: Może to polegać na skróceniu dziennego lub tygodniowego wymiaru czasu pracy, co ma na celu zmniejszenie obciążenia pracowników.

2. Praca monotonna lub w ustalonym z góry tempie

W przypadku pracy monotonnej lub wykonywanej w ustalonym z góry tempie, przepis przewiduje wprowadzenie przerw w pracy wliczanych do czasu pracy. Praca monotonna lub w ustalonym tempie może prowadzić do szybkiego zmęczenia i obniżenia efektywności, dlatego przerwy są niezbędne dla utrzymania zdrowia i wydajności pracowników.

3. Konsultacje z pracownikami

Wykaz prac, które kwalifikują się do skrócenia czasu pracy, ustala pracodawca po konsultacji z pracownikami lub ich przedstawicielami. Konsultacje te odbywają się w trybie i na zasadach określonych w art. 237¹¹a i art. 237¹³a Kodeksu pracy. Przepisy te dotyczą m.in. obowiązku pracodawcy do konsultowania z pracownikami kwestii związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy.

4. Opinia lekarza

Pracodawca jest również zobowiązany do zasięgnięcia opinii lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami. Opinia lekarza jest kluczowa, ponieważ to on najlepiej oceni, jakie warunki pracy mogą być szczególnie uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia pracowników.

5. Znaczenie przepisu

Art. 145 Kodeksu pracy jest istotnym elementem systemu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników. Przepis ten zapewnia, że pracodawcy muszą aktywnie dbać o dostosowanie warunków pracy do specyficznych potrzeb pracowników, co jest szczególnie ważne w przypadku prac wymagających dużego wysiłku fizycznego lub psychicznego, a także w warunkach szkodliwych dla zdrowia.

6. Praktyczne zastosowanie

W praktyce, pracodawcy powinni regularnie analizować warunki pracy i konsultować się z pracownikami oraz lekarzami, aby identyfikować prace wymagające skrócenia czasu pracy. Wprowadzenie odpowiednich przerw i obniżenie norm czasu pracy może znacząco poprawić zdrowie i samopoczucie pracowników, a także zwiększyć ich efektywność i zadowolenie z pracy.

Podsumowując, Art. 145 Kodeksu pracy jest kluczowym narzędziem w ochronie zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, zapewniającym, że warunki pracy są dostosowane do specyficznych zagrożeń związanych z wykonywanymi obowiązkami.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1465.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

czas pracy

warunki uciążliwe

warunki szkodliwe

przerwa w pracy

normy pracy

praca monotonna

tempo pracy

konsultacja z pracownikami

opinia lekarza

opieka zdrowotna

Art. 144.Art. 146.