Art. 199. kpk Tajemnica biegłego, tajemnica udzielającego pomocy medycznej

Złożone wobec biegłego albo wobec lekarza udzielającego pomocy medycznej oświadczenia oskarżonego, dotyczące zarzucanego mu czynu, nie mogą stanowić dowodu.

Komentarz do Art. 199. kpk

Art. 199 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) stanowi, że oświadczenia oskarżonego dotyczące zarzucanego mu czynu, złożone wobec biegłego albo lekarza udzielającego pomocy medycznej, nie mogą stanowić dowodu. Przepis ten ma na celu ochronę praw oskarżonego oraz zapewnienie rzetelności postępowania karnego.

Komentarz:

Cel przepisu: Art. 199 k.p.k. ma na celu ochronę prywatności oskarżonego oraz zapewnienie, że jego oświadczenia złożone w szczególnych okolicznościach, takich jak konsultacja z biegłym lub lekarzem, nie będą wykorzystywane przeciwko niemu w postępowaniu karnym. Przepis ten chroni również zaufanie, jakie oskarżony może mieć do biegłych i lekarzy, co jest kluczowe dla uzyskania rzetelnej pomocy medycznej i opinii biegłych.
Zakres zastosowania: Przepis dotyczy wyłącznie oświadczeń oskarżonego dotyczących zarzucanego mu czynu. Oznacza to, że inne oświadczenia, które nie mają bezpośredniego związku z zarzucanym czynem, mogą być brane pod uwagę jako dowód. Przykładowo, jeśli oskarżony złoży oświadczenie dotyczące swojego stanu zdrowia, które nie jest bezpośrednio związane z zarzucanym czynem, takie oświadczenie może być wykorzystane w postępowaniu.
Biegli i lekarze: Przepis odnosi się do dwóch kategorii osób: biegłych oraz lekarzy udzielających pomocy medycznej. Biegli to osoby powołane przez sąd lub prokuratora w celu wydania opinii na temat określonych kwestii wymagających specjalistycznej wiedzy. Lekarze udzielający pomocy medycznej to osoby, które świadczą usługi medyczne oskarżonemu, niezależnie od tego, czy są to lekarze zatrudnieni w placówkach medycznych, czy też prywatni praktycy.
Ochrona praw oskarżonego: Przepis ten jest wyrazem zasady domniemania niewinności oraz prawa do obrony. Oskarżony ma prawo do nieobciążania samego siebie (nemo tenetur se ipsum accusare), co oznacza, że nie może być zmuszany do składania oświadczeń, które mogłyby go obciążać. Art. 199 k.p.k. wzmacnia tę ochronę, wyłączając możliwość wykorzystania pewnych oświadczeń jako dowodów.
Praktyczne implikacje: W praktyce, sądy i prokuratorzy muszą być świadomi ograniczeń wynikających z art. 199 k.p.k. i unikać wykorzystywania oświadczeń oskarżonego złożonych wobec biegłych lub lekarzy jako dowodów w postępowaniu karnym. Naruszenie tego przepisu może prowadzić do wyłączenia takich dowodów z postępowania oraz podważenia rzetelności procesu.

Podsumowując, art. 199 k.p.k. jest istotnym przepisem chroniącym prawa oskarżonego oraz zapewniającym rzetelność postępowania karnego. Jego celem jest ochrona prywatności oskarżonego oraz zaufania do biegłych i lekarzy, co jest kluczowe dla uzyskania rzetelnej pomocy medycznej i opinii specjalistycznych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 490.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

oświadczenie oskarżonego

pomoc medyczna

dowód

czyn zarzucany

Art. 198. kpk Art. 199a. kpk