Art. 23. k.p.c. Wartość przedmiotu sporu w sprawach najmu lub dzierżawy

W sprawach o istnienie, unieważnienie albo rozwiązanie umowy najmu lub dzierżawy, o wydanie albo odebranie przedmiotu najmu lub dzierżawy, wartość przedmiotu sporu stanowi przy umowach zawartych na czas oznaczony – suma czynszu za czas sporny, lecz niewięcej niż za rok; przy umowach zawartych na czas nieoznaczony – suma czynszu za okres trzech miesięcy.

Komentarz do Art. 23. kpc

W sporach o umowę najmu lub dzierżawy wartości przedmiotu sporu nie liczy się od wartości nieruchomości ani rzeczy. Punktem odniesienia jest zawsze czynsz, a przepis narzuca dwa różne sposoby jego przeliczenia.

Najważniejsze punkty

Przepis obejmuje sprawy o istnienie, unieważnienie albo rozwiązanie umowy najmu lub dzierżawy oraz o wydanie albo odebranie jej przedmiotu.
Przy umowie na czas oznaczony wartością sporu jest suma czynszu za czas sporny, jednak nie więcej niż czynsz za rok.
Przy umowie na czas nieoznaczony wartością sporu jest suma czynszu za trzy miesiące, niezależnie od tego, jak długo umowa trwa.
Podstawą wyliczenia jest czynsz, a nie wartość rynkowa lokalu, kaucja czy opłaty eksploatacyjne rozliczane obok czynszu.
Tak ustalona wartość decyduje o opłacie od pozwu i o właściwości rzeczowej sądu.

W praktyce

Najczęstszym błędem pozwu jest podanie wartości nieruchomości zamiast sumy czynszu, co prowadzi do wezwania o uzupełnienie braków albo do zbędnie zawyżonej opłaty. Przy umowach terminowych trzeba osobno sprawdzić, ile czynszu przypada na okres objęty sporem, i dopiero potem zestawić ten wynik z rocznym limitem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 468.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

umowa najmuumowa dzierżawy

przedmiot sporu

czas oznaczony

czas nieoznaczony

wydanie przedmiotu

odebranie przedmiotu

Art. 22. kpc Art. 23¹. kpc