Art. 145. k.p.c. Doręczenie przez wywieszenie w sądzie

W wypadkach, w których ustanowienie kuratora według przepisów poprzedzających nie jest wymagane, pismo doręcza się stronie, której miejsce pobytu nie jest znane, przez wywieszenie w budynku sądowym. Doręczenie takie staje się skuteczne z upływem miesiąca od dnia wywieszenia.

Komentarz do Art. 145. kpc

Art. 145 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje procedurę doręczania pism procesowych stronie, której miejsce pobytu jest nieznane, w sytuacjach, gdy nie jest wymagane ustanowienie kuratora. Przepis ten ma na celu zapewnienie możliwości kontynuowania postępowania sądowego nawet w przypadku trudności z ustaleniem miejsca pobytu strony.

Kluczowe elementy przepisu:

Brak wymogu ustanowienia kuratora:
- Przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach, gdy przepisy nie wymagają ustanowienia kuratora dla strony, której miejsce pobytu jest nieznane. Kurator jest ustanawiany w przypadkach określonych w innych przepisach k.p.c., np. gdy strona jest nieznana z miejsca pobytu i nie ma pełnomocnika do doręczeń.
Doręczenie przez wywieszenie w budynku sądowym:
- Pismo procesowe doręcza się przez wywieszenie w budynku sądowym. Jest to forma doręczenia zastępczego, która ma na celu poinformowanie strony o toczącym się postępowaniu, mimo że jej miejsce pobytu jest nieznane.
Skuteczność doręczenia:
- Doręczenie staje się skuteczne z upływem miesiąca od dnia wywieszenia. Oznacza to, że po upływie tego okresu strona jest uznawana za powiadomioną o treści pisma, co pozwala na kontynuowanie postępowania sądowego.

Komentarz:

Art. 145 k.p.c. jest przepisem o charakterze wyjątkowym, który ma na celu zapewnienie sprawności postępowania sądowego w sytuacjach, gdy ustalenie miejsca pobytu strony jest niemożliwe. W praktyce przepis ten jest stosowany rzadko, ponieważ sąd zazwyczaj dąży do ustalenia miejsca pobytu strony lub ustanowienia kuratora, aby zapewnić jej prawo do obrony.

Zalety przepisu:

Efektywność postępowania: Przepis umożliwia kontynuowanie postępowania sądowego bez zbędnych opóźnień, co jest istotne dla sprawności wymiaru sprawiedliwości.
Oszczędność czasu i zasobów: Wywieszenie pisma w budynku sądowym jest mniej czasochłonne i kosztowne niż poszukiwanie strony lub ustanawianie kuratora.

Wady przepisu:

Ograniczona skuteczność informacyjna: Wywieszenie pisma w budynku sądowym może nie dotrzeć do strony, co może naruszać jej prawo do obrony. Strona może nie być świadoma toczącego się postępowania, co może prowadzić do wydania wyroku zaocznego.
Ryzyko nadużyć: Przepis może być nadużywany w celu przyspieszenia postępowania bez rzeczywistego poszukiwania strony, co może prowadzić do niesprawiedliwych rozstrzygnięć.

Wnioski:

Art. 145 k.p.c. jest przepisem, który powinien być stosowany z dużą ostrożnością i tylko w sytuacjach, gdy inne metody doręczenia są niemożliwe lub nieefektywne. Sąd powinien zawsze dążyć do ustalenia miejsca pobytu strony lub ustanowienia kuratora, aby zapewnić jej prawo do obrony. Wywieszenie pisma w budynku sądowym powinno być traktowane jako ostateczność, mająca na celu zapewnienie sprawności postępowania sądowego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 468.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

ustanowienie kuratoramiejsce pobytu

budynek sądowy

poprzedzające przepisy

miesiąc

Art. 144. kpc Art. 146. kpc