Art. 9. k.c. Domniemanie urodzenia dziecka żywego

W razie urodzenia się dziecka domniemywa się, że przyszło ono na świat żywe.

Komentarz do Art. 9. kc

Przepis rozstrzyga wątpliwość dowodową: jeżeli dziecko się urodziło, przyjmuje się, że przyszło na świat żywe. Kto twierdzi inaczej, musi to wykazać.

Najważniejsze punkty

Domniemanie jest wzruszalne - można je obalić dowodem, że dziecko urodziło się martwe. Ciężar tego dowodu spoczywa na tym, kto domniemanie kwestionuje (art. 6).
Znaczenie prawne żywego urodzenia: każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną (art. 8 § 1), czyli może być podmiotem praw i obowiązków, choćby przez bardzo krótki czas.
Bez znaczenia jest zdolność do dalszego życia ani to, jak długo dziecko żyło. Liczy się sam fakt żywego urodzenia.
Dziedziczenie: dziecko poczęte w chwili otwarcia spadku może być spadkobiercą, jeżeli urodzi się żywe (art. 927 § 2). Domniemanie z tego przepisu przesądza wtedy o jego udziale.

W praktyce

Konsekwencje bywają daleko idące. Jeżeli dziecko urodzi się żywe i wkrótce umrze, najpierw nabywa udział w spadku po zmarłym wcześniej krewnym, a następnie ten udział wchodzi do jego własnego spadku i przypada jego spadkobiercom. Przy urodzeniu martwym takie następstwo w ogóle nie powstaje.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1610.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

urodzenie dziecka

domniemanie urodzenia żywego dziecka

dziecko żywe

przyszłość dziecka

domniemanie

narodziny

noworodek

prawo

akt prawny

Art. 8.Art. 10.