Art. 876. k.c. Umowa poręczenia

§ 1. Przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.

§ 2. Oświadczenie poręczyciela powinno być pod rygorem nieważności złożone na piśmie.

Komentarz do Art. 876. kc

Art. 876 Kodeksu cywilnego reguluje instytucję poręczenia, która jest jednym z zabezpieczeń wierzytelności. Poręczenie polega na tym, że osoba trzecia (poręczyciel) zobowiązuje się wobec wierzyciela do wykonania zobowiązania na wypadek, gdyby dłużnik główny nie wykonał swojego zobowiązania.

Komentarz do tego artykułu można podzielić na kilka kluczowych aspektów:

Charakter prawny poręczenia:
- Poręczenie jest umową jednostronnie zobowiązującą, w której poręczyciel przyjmuje na siebie odpowiedzialność za dług dłużnika głównego.
- Jest to umowa akcesoryjna, co oznacza, że jej istnienie zależy od istnienia zobowiązania głównego. Jeśli zobowiązanie główne wygasa, poręczenie również przestaje obowiązywać.
Strony umowy poręczenia:
- Stronami umowy poręczenia są wierzyciel i poręczyciel. Dłużnik główny nie jest stroną tej umowy, choć jego zobowiązanie jest przedmiotem poręczenia.
- Poręczycielem może być każda osoba fizyczna lub prawna posiadająca zdolność do czynności prawnych.
Forma oświadczenia poręczyciela:
- Kluczowym elementem art. 876 jest wymóg, aby oświadczenie poręczyciela było złożone na piśmie pod rygorem nieważności. Oznacza to, że brak formy pisemnej skutkuje nieważnością umowy poręczenia.
- Wymóg formy pisemnej ma na celu zapewnienie pewności obrotu prawnego oraz ochronę poręczyciela przed pochopnym zaciąganiem zobowiązań.
Zakres odpowiedzialności poręczyciela:
- Poręczyciel odpowiada za zobowiązanie dłużnika głównego w takim samym zakresie, w jakim odpowiada dłużnik, chyba że umowa poręczenia stanowi inaczej.
- Poręczyciel może ograniczyć swoją odpowiedzialność, np. do określonej kwoty lub do określonego czasu.
Skutki niewykonania zobowiązania przez dłużnika:
- W przypadku niewykonania zobowiązania przez dłużnika głównego, wierzyciel może dochodzić wykonania zobowiązania bezpośrednio od poręczyciela.
- Poręczyciel, który wykonał zobowiązanie za dłużnika, nabywa roszczenie regresowe wobec dłużnika głównego, co oznacza, że może domagać się zwrotu spełnionego świadczenia.
Relacja między poręczycielem a dłużnikiem głównym:
- Poręczyciel, który spełnił świadczenie za dłużnika, wstępuje w prawa wierzyciela do wysokości spełnionego świadczenia (subrogacja).

Podsumowując, art. 876 Kodeksu cywilnego ustanawia podstawowe zasady dotyczące umowy poręczenia, podkreślając konieczność formy pisemnej dla ważności oświadczenia poręczyciela. Instytucja poręczenia pełni ważną rolę w obrocie prawnym, zapewniając dodatkowe zabezpieczenie wierzytelności i zwiększając pewność realizacji zobowiązań.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

umowa poręczenia

zobowiązanie poręczyciela

wierzyciel zobowiązania

zobowiązanie dłużnika

Art. 875. kc Art. 877. kc