Art. 877. k.c. Konwersja nieważnego poręczenia

W razie poręczenia za dług osoby, która nie mogła się zobowiązać z powodu braku zdolności do czynności prawnych, poręczyciel powinien spełnić świadczenie jako dłużnik główny, jeżeli w chwili poręczenia o braku zdolności tej osoby wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć.

Komentarz do Art. 877. kc

Poręczenie za dług osoby, która nie mogła się skutecznie zobowiązać, nie zawsze upada razem z długiem głównym. Jeżeli poręczyciel wiedział o braku zdolności do czynności prawnych albo mógł się o nim z łatwością dowiedzieć, odpowiada tak, jakby sam był dłużnikiem głównym.

Najważniejsze punkty

Przesłanką jest brak zdolności do czynności prawnych po stronie osoby, za której dług udzielono poręczenia.
Odpowiedzialność poręczyciela zmienia charakter: przestaje być zależna od nieistniejącego zobowiązania głównego, a staje się odpowiedzialnością własną.
Stan wiedzy ocenia się na chwilę poręczenia, a nie na moment wezwania do zapłaty.
Wystarczy, że informacja o braku zdolności była łatwo dostępna; nie trzeba wykazywać, że poręczyciel faktycznie ją znał.
Poręczyciel działający w usprawiedliwionej nieświadomości nie odpowiada, bo nieważne zobowiązanie główne nie rodzi po jego stronie długu.

W praktyce

Ryzyko dotyczy zwłaszcza poręczeń udzielanych za osoby małoletnie lub ubezwłasnowolnione, gdzie okoliczności zwykle łatwo sprawdzić. Wykazanie, że poręczyciel wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o braku zdolności, obciąża wierzyciela.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

poręczenie długu

czynność prawnaporęczyciel świadczenie

dłużnik główny

Art. 876. kc Art. 878. kc