Artykuł 7.
Traktowanie na stopie kraju najbardziej uprzywilejowanego przewidziane w poprzedzających artykułach nie będzie stosowało się:
a) do przywilejów udzielonych lub mogących być udzielonymi w przyszłości przez jedną z Wysokich Układających się Stron w celu ułatwienia obroru granicznego z krajami sąsiadującymi i to w strefie, nie przekraczającej 15 kilometrów po obu stronach granicy;
b) do korzyści specjalnych, wynikających z unii celnej zgodnej z obowiązaniami międzynarodowymi, zawartymi przez obie Wysokie Układające się Strony;
c) do przejściowego ustroju celnego wprowadzonego pomiędzy polskim Górnym Śląskiem a niemieckim Górnym Śląskiem;
d) do przywilejów, korzyści i zwolnień, jakich Polska udzieliła lub mogłaby udzielić w przyszłości Krajom Bałtyckim, a mianowicie Łotwie, Estonii, Litwie i Finlandii, o ile tylko nie udzieliłaby ich jakiemukolwiek innemu mocarstwu;
e) do porozumień specjalnych, zawartych lub mogących być zawartymi w przyszłości przez jeden lub drugi układający się rząd, zgodnie z zaleceniami międzynarodowej Konferencji w Stresa, o ile porozumienia te nie uległyby w okresie miesięcznym od chwili notyfikacji ich przez Ligę Narodów zainteresowanym rządom, zastrzeżeniem ze strony jednego z obu rządów;
f) do korzyści preferencyjnych, jakich Francja udziela lub mogłaby udzielić w przyszłości na swym terytorium celnym koloniom, protektoratom i krajom, znajdującym się pod mandatem Francji.
Tekst przepisu: akt wydany przez Prezydenta Rzeczypospolitej, Dziennik Ustaw z 1937 r. poz. 54.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.