Rozporządzenie ma zastosowanie do osób, o których mowa w art. 2 pkt 1-4 i 10 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, zwanej dalej „ustawą”.
1. Osobom, o których mowa w § 1, mogą być przyznane następujące świadczenia dodatkowe z tytułu zatrudnienia: - w wysokości do 25% wyższej niż ustalona w regulaminie wynagradzania, zakładowym i ponadzakładowym układzie zbiorowym pracy oraz w odrębnych przepisach. 1) nagroda jubileuszowa przyznawana nie częściej niż co 5 lat,
2) odprawa pieniężna w razie ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy, zwana dalej „odprawą pieniężną”,
3) zwrot częściowych kosztów użytkowania udostępnionego lokalu mieszkalnego, w tym mieszkania służbowego,
4) świadczenia związane z korzystaniem z częściowo odpłatnych usług telekomunikacyjnych,
5) świadczenia z tytułu dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego, majątkowego oraz osobowego,
1a. Osobom, o których mowa w § 1, zatrudnionym w podmiotach, o których mowa w art. 1 pkt 12 ustawy, może być przyznane świadczenie dodatkowe z tytułu zatrudnienia w postaci dodatku w związku ze zwiększeniem zakresu wykonywanych zadań, w szczególności związanym ze sprawowaniem merytorycznego nadzoru nad realizowanymi projektami. Świadczenie dodatkowe jest przyznawane na czas zwiększenia zakresu wykonywanych zadań.
2. Jeżeli zakładowy i ponadzakładowy układ zbiorowy pracy lub regulamin wynagradzania nie określa dla osób, o których mowa w § 1, uprawnień do nagrody jubileuszowej lub odprawy pieniężnej, świadczenia te mogą być im przyznane w następującej wysokości: 1) nagroda jubileuszowa:
a) 75% wynagrodzenia miesięcznego - po 20 latach pracy,
b) 100% wynagrodzenia miesięcznego - po 25 latach pracy,
c) 150% wynagrodzenia miesięcznego - po 30 latach pracy,
d) 200% wynagrodzenia miesięcznego - po 35 i 40 latach pracy;
2) odprawa pieniężna:
a) 150% wynagrodzenia miesięcznego - po przepracowaniu co najmniej 15 lat,
b) 200% wynagrodzenia miesięcznego - po przepracowaniu co najmniej 20 lat.
1. Świadczenia dodatkowe przyznaje:
1) osobom wymienionym w art. 2 pkt 1 i 10 ustawy, zatrudnionym w podmiotach, o których mowa w art. 1 ustawy - właściwy organ z własnej inicjatywy lub na umotywowany wniosek rady nadzorczej albo innego statutowego organu nadzorczego; 2) osobom innym niż wymienione w pkt 1 - organ lub osoba właściwe w sprawach czynności z zakresu prawa pracy.
2. Świadczenia dodatkowe przyznaje się osobom, o których mowa w § 1, przy zachowaniu ograniczeń co do wysokości tych świadczeń wynikających z art. 11 ust. 2 ustawy.
Przepisy rozporządzenia mają zastosowanie do świadczeń dodatkowych, które mogą być przyznawane począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.