Na podstawie art. 73 ust. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:
Rozporządzenie
w sprawie gatunków zwierząt niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi
Tekst aktu: wydany przez Ministra Środowiska, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 173.Opracowanie: indeksy rzeczowe, interpretacje przepisów i powiązania z orzecznictwem - Kancelarium.
Spis treści (5)
- Rozdział 1 Przepisy ogólne
- Rozdział 2 Ogólne warunki przetrzymywania gatunków zwierząt niebezpiecznych
- Rozdział 3 Szczegółowe warunki przetrzymywania gatunków zwierząt niebezpiecznych
- Rozdział 4 Sposoby znakowania zwierząt gatunków niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi
- Rozdział 5 Przepisy przejściowe i końcowe
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1. Zakres regulacji
Rozporządzenie określa:
1) gatunki lub grupy gatunków zwierząt niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi, zwane dalej "zwierzętami niebezpiecznymi", zaliczanych do:
a) kategorii I - obejmującej najbardziej niebezpieczne gatunki lub grupy gatunków zwierząt, które z przyczyn naturalnej agresywności lub właściwości biologicznych mogą stanowić poważne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi,
b) kategorii II - obejmującej pozostałe gatunki lub grupy gatunków zwierząt niebezpiecznych;
2) warunki przetrzymywania poszczególnych gatunków lub grup gatunków zwierząt gatunków niebezpiecznych;
3) sposoby znakowania zwierząt gatunków niebezpiecznych.
1. Gatunki zwierząt niebezpiecznych, zaliczonych do kategorii I, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.
2. Gatunki zwierząt niebezpiecznych, zaliczonych do kategorii II, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.
Rozdział 2
Ogólne warunki przetrzymywania gatunków zwierząt niebezpiecznych
1. Zwierzęta gatunków lub grup gatunków niebezpiecznych, o których mowa w § 1 pkt 1, przetrzymuje się w pomieszczeniach z zastosowaniem podwójnych zabezpieczeń przed ucieczką:
1) wewnętrznych skonstruowanych w sposób zapobiegający samodzielnemu wydostaniu się z nich zwierząt, w szczególności:
a) pojemników, terrariów, akwaterrariów, klatek wewnątrz pomieszczeń,
b) oddzielnych budynków, zamkniętych pomieszczeń, przeznaczonych w całości dla zwierząt,
c) klatek i wybiegów, funkcjonujących jako niezależne pomieszczenia;
2) zewnętrznych, w szczególności:
a) zamkniętych i uszczelnionych pomieszczeń lub budynków,
b) ogrodzeń, bram, furtek, śluz,
c) fos.
2. Zabezpieczenia powinny spełniać następujące wymagania:
1) konstrukcja powinna uniemożliwiać ich otwarcie przez znajdujące się w nich zwierzęta oraz przypadkowe otwarcie przez człowieka;
2) obszar pomiędzy zabezpieczeniem wewnętrznym i zewnętrznym należy zagospodarować w sposób umożliwiający łatwe zlokalizowanie i schwytanie lub inne unieszkodliwienie zwierzęcia, które wydostało się poza zabezpieczenie wewnętrzne;
3) zabezpieczenia wewnętrzne i zewnętrzne nie mogą mieć wspólnego wyjścia na zewnątrz, o ile nie są skonstruowane na zasadzie działania śluzy.
1. Zabezpieczenie zewnętrzne powinno uniemożliwiać przypadkowe przedostanie się osób postronnych i ich kontakt z zabezpieczeniem wewnętrznym.
2. Zabezpieczeń nie wolno pozostawiać otwartych w czasie, gdy w środku znajdują się zwierzęta niebezpieczne.
3. W chwili otwierania zabezpieczeń wewnętrznych zabezpieczenia zewnętrzne powinny być zamknięte.
4. Zabezpieczenie wewnętrzne powinno być tak skonstruowane, żeby przed jego otwarciem możliwe było wzrokowe zlokalizowanie zwierząt znajdujących się w pobliżu wejścia.
5. Na zabezpieczeniu wewnętrznym, w widocznym miejscu, umieszcza się tablicę o rozmiarze nie mniejszym niż format A5, z czytelnym napisem: "UWAGA! ZWIERZĘ NIEBEZPIECZNE DLA ŻYCIA I ZDROWIA LUDZI".
§ 5. Informacje i wyposażenie miejsca przetrzymywania
W miejscu przetrzymywania zwierzęcia niebezpiecznego należy umieścić łatwo dostępne:
1) informację zawierającą nazwę gatunku w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;
2) opis jego oznakowania;
3) instrukcję zawierającą:
a) sposób postępowania w przypadku ucieczki zwierzęcia niebezpiecznego, obejmującą w szczególności metody jego odłowienia lub innego unieszkodliwienia,
b) informację o posiadanym niezbędnym sprzęcie umożliwiającym schwytanie lub unieszkodliwienie zwierzęcia niebezpiecznego w przypadku jego ucieczki,
c) sposób postępowania w razie ukąszenia przez zwierzę niebezpieczne w przypadku zwierzęcia jadowitego;
4) sprzęt umożliwiający schwytanie lub unieszkodliwienie zwierzęcia niebezpiecznego w przypadku jego ucieczki.
Rozdział 3
Szczegółowe warunki przetrzymywania gatunków zwierząt niebezpiecznych
1. Szczegółowe warunki przetrzymywania zwierząt z gatunków lub grup gatunków niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.
2. Warunki, o których mowa w ust. 1, określają niezbędne wyposażenie i wymagania dla zwierząt niebezpiecznych.
3. W przypadku przetrzymywania zwierząt niebezpiecznych z więcej niż jednego gatunku lub grup gatunków warunki określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia powinny być spełnione dla każdego gatunku lub grupy gatunków oddzielnie.
Rozdział 4
Sposoby znakowania zwierząt gatunków niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi
1. Warunkiem przetrzymywania zwierząt kręgowych jest ich oznakowanie za pomocą mikroczipa o niezmienialnym i niepowtarzalnym numerze, odpowiadającego normom ISO 11784: 1996 (E) i ISO 11785: 1996 (E), wyprodukowanego do celów znakowania żywych zwierząt.
2. Wszczepienie mikroczipa jest wykonywane przez lekarza weterynarii posiadającego prawo do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, określone w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt (Dz. U. z 2004 r. Nr 11, poz. 95, z 2008 r. Nr 220, poz. 1433 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622).
3. Miejsce wszczepiania mikroczipa u zwierzęcia niebezpiecznego oraz ograniczenia wynikające z potrzeby zachowania dobrostanu zwierząt określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.
4. Mikroczip powinien być wszczepiony w sposób możliwie jak najbardziej utrudniający jego ewentualne przyżyciowe usunięcie i nie powinien być widoczny przez skórę oznakowanego zwierzęcia.
5. Mikroczipa nie wszczepia się w trakcie hibernacji zwierzęcia ani w czasie na tyle krótkim przed wejściem w ten stan, że uniemożliwiałoby to pełne zagojenie się do tego momentu miejsca wszczepienia.
6. Jeżeli wymaga tego dobrostan zwierzęcia, w szczególności mając na uwadze stan zdrowia, kondycję lub rozmiary zwierzęcia, lekarz weterynarii może podjąć decyzję o oznakowaniu tego zwierzęcia w terminie późniejszym niż określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia, wydając zaświadczenie, w którym podaje okoliczności, po zaistnieniu których będzie można zwierzę oznakować.
7. Jeżeli do chwili przekroczenia wieku lub rozmiaru, o których mowa w załączniku nr 4 do rozporządzenia, zwierzę nie zostało oznakowane, znakuje się je bez zbędnej zwłoki.
§ 8. Odesłanie
W przypadku oznakowania zwierzęcia w sposób, o którym mowa w art. 66 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz. Urz. UE L 166 z 19.06.2006, str. 1, z późn. zm.), uznaje się za spełniony warunek, o którym mowa w § 7 ust. 1.
Rozdział 5
Przepisy przejściowe i końcowe
1. Jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczepiono zwierzęciu mikroczip w innym miejscu niż wskazane w załączniku nr 4 do rozporządzenia, w opisie oznakowania, o którym mowa w § 5 pkt 2, oraz we wniosku o wpis do rejestru, należy wskazać zastosowane miejsce wszczepienia mikroczipa.
2. Jeżeli zastosowany przed dniem wejścia w życie rozporządzenia mikroczip nie komunikuje się z czytnikami kompatybilnymi z normami, o których mowa w § 7 ust. 1, lub mikroczipa nie można odczytać, w szczególności z powodu jego uszkodzenia lub przypuszczalnej utraty, należy takie zwierzę oznakować mikroczipem spełniającym warunki, o których mowa w § 7.
§ 10. Wejście w życie
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.