Art. 119 Kodeksu cywilnego stanowi, że terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną. Przepis ten ma fundamentalne znaczenie dla stabilności i pewności obrotu prawnego, a jego celem jest ochrona interesów stron stosunków prawnych oraz zapewnienie jednolitości i przewidywalności prawa.

Przedawnienie to instytucja prawa cywilnego, która polega na tym, że po upływie określonego terminu wierzyciel traci możliwość dochodzenia swojego roszczenia przed sądem. Terminy przedawnienia są różne w zależności od rodzaju roszczenia i są określone w przepisach prawa. Na przykład, zgodnie z art. 118 Kodeksu cywilnego, ogólny termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.

Zakaz skracania ani przedłużania terminów przedawnienia przez czynność prawną oznacza, że strony umowy nie mogą w sposób dowolny modyfikować tych terminów. Przykładowo, wierzyciel i dłużnik nie mogą umówić się, że termin przedawnienia roszczenia wynosić będzie dwa lata zamiast ustawowych trzech lat. Podobnie, nie mogą ustalić, że termin ten wynosić będzie dziesięć lat.

Zakaz ten ma na celu zapobieżenie nadużyciom i zapewnienie równowagi między stronami stosunków prawnych. Gdyby strony mogły dowolnie modyfikować terminy przedawnienia, mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której silniejsza strona narzucałaby korzystniejsze dla siebie warunki, co mogłoby naruszać zasady sprawiedliwości i równości.

Warto jednak zauważyć, że istnieją pewne wyjątki od tej zasady, które wynikają z przepisów szczególnych. Na przykład, w niektórych przypadkach możliwe jest zawarcie umowy o zrzeczenie się zarzutu przedawnienia po upływie terminu przedawnienia. Takie zrzeczenie się jest jednak skuteczne tylko wtedy, gdy zostało dokonane po upływie terminu przedawnienia, a nie przed jego upływem.

Podsumowując, art. 119 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne ograniczenie w zakresie możliwości modyfikowania terminów przedawnienia przez strony stosunków prawnych. Ma to na celu zapewnienie stabilności i przewidywalności prawa oraz ochronę interesów stron, zapobiegając nadużyciom i nierównowadze w stosunkach prawnych.

Kodeks cywilny

Kodeks postępowania cywilnego

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Kodeks wykroczeń (kw)

To przepis nowelizujący, a nie przepis merytoryczny. Jego jedyną funkcją było zmienienie brzmienia innego aktu, czyli ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sama treść wprowadzonych zmian nie została w tym miejscu przytoczona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

Zasady prawne

Zasady prawne w przepisach

Kodeks cywilny1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

Kodeks wykroczeń (kw)1 przepis

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1 przepis