Kodeks postępowania cywilnego

Art. 479^105 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) odnosi się do kwestii zabezpieczenia środka dowodowego w postępowaniu cywilnym. Przepis ten stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale, do zabezpieczenia środka dowodowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 738, art. 742 § 1 zdanie pierwsze, § 2 i 3 oraz art. 744-746 k.p.c. Ponadto, przepis ten wskazuje, że z żądaniem, o którym mowa w art. 742, może wystąpić również pozwany.

1. **Zakres stosowania**:
   Art. 479^105 k.p.c. ma charakter odsyłający, co oznacza, że w sytuacjach, które nie zostały szczegółowo uregulowane w niniejszym rozdziale dotyczącym zabezpieczenia środka dowodowego, należy stosować odpowiednio przepisy dotyczące zabezpieczenia roszczeń. Odesłanie to ma na celu zapewnienie spójności i jednolitości postępowania w zakresie zabezpieczenia dowodów.

2. **Przepisy odsyłane**:
   - **Art. 738 k.p.c.**: Dotyczy wniosku o zabezpieczenie roszczenia, który powinien zawierać określone elementy, takie jak oznaczenie stron, określenie roszczenia oraz sposób zabezpieczenia.
   - **Art. 742 k.p.c.**: Reguluje kwestie związane z postanowieniem o zabezpieczeniu, w tym możliwość jego zmiany lub uchylenia. § 1 zdanie pierwsze wskazuje, że postanowienie o zabezpieczeniu wydaje sąd. § 2 i 3 dotyczą odpowiednio zmiany i uchylenia zabezpieczenia.
   - **Art. 744-746 k.p.c.**: Przepisy te dotyczą m.in. skutków zabezpieczenia, obowiązków stron oraz odpowiedzialności za szkody wynikłe z zabezpieczenia.

3. **Uprawnienia pozwanego**:
   Istotnym elementem art. 479^105 k.p.c. jest wskazanie, że z żądaniem, o którym mowa w art. 742, może wystąpić również pozwany. Oznacza to, że pozwany ma prawo do złożenia wniosku o zmianę lub uchylenie postanowienia o zabezpieczeniu środka dowodowego. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony praw pozwanego, który może kwestionować zasadność zabezpieczenia lub jego zakres.

4. **Znaczenie praktyczne**:
   Przepis ten ma duże znaczenie praktyczne, ponieważ zabezpieczenie środka dowodowego może mieć kluczowe znaczenie dla przebiegu postępowania i jego wyniku. Zabezpieczenie dowodów może zapobiec ich zniszczeniu, ukryciu lub zniekształceniu, co jest szczególnie istotne w sprawach, gdzie dowody mają charakter nietrwały lub mogą być łatwo zmanipulowane.

Podsumowując, art. 479^105 k.p.c. wprowadza mechanizm odsyłający do przepisów dotyczących zabezpieczenia roszczeń, co ma na celu zapewnienie spójności i efektywności postępowania w zakresie zabezpieczenia środków dowodowych. Przepis ten również chroni prawa pozwanego, umożliwiając mu wystąpienie z wnioskiem o zmianę lub uchylenie zabezpieczenia.

Art. 479^121 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) wprowadza zasadę, zgodnie z którą uprawniony (czyli osoba, która żąda udzielenia informacji) jest zobowiązany do zwrotu kosztów i wydatków celowych poniesionych przez obowiązanego lub pozwanego w związku z udzieleniem tych informacji. Przepis ten ma na celu ochronę interesów strony, która ponosi koszty związane z realizacją obowiązku informacyjnego.

Komentarz do tego przepisu można podzielić na kilka kluczowych aspektów:

1. **Zakres zastosowania**:
   - Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy jedna ze stron postępowania (uprawniony) żąda od drugiej strony (obowiązanego lub pozwanego) udzielenia informacji. Może to dotyczyć różnych etapów postępowania cywilnego, w tym zarówno postępowania rozpoznawczego, jak i egzekucyjnego.

2. **Koszty i wydatki celowe**:
   - Przez „koszty i wydatki celowe” należy rozumieć wszelkie wydatki, które są bezpośrednio związane z udzieleniem informacji. Mogą to być np. koszty sporządzenia dokumentów, koszty przesyłki, wynagrodzenie za pracę osób zaangażowanych w przygotowanie informacji itp. Ważne jest, aby te koszty były uzasadnione i niezbędne do realizacji obowiązku informacyjnego.

3. **Obowiązek zwrotu**:
   - Obowiązek zwrotu kosztów spoczywa na uprawnionym, czyli na stronie, która żąda informacji. Jest to logiczne, ponieważ to ona inicjuje proces, który generuje koszty po stronie obowiązanego lub pozwanego.

4. **Odpowiednie stosowanie art. 277 k.p.c.**:
   - Art. 479^121 k.p.c. odsyła do odpowiedniego stosowania art. 277 k.p.c., który reguluje kwestie związane z kosztami ponoszonymi przez świadka. Oznacza to, że zasady dotyczące zwrotu kosztów świadków mogą być odpowiednio stosowane do zwrotu kosztów związanych z udzieleniem informacji przez obowiązanego lub pozwanego. W praktyce oznacza to, że koszty te powinny być zwracane na podobnych zasadach, jak koszty świadków, co zapewnia spójność i jednolitość w zakresie zwrotu kosztów w postępowaniu cywilnym.

5. **Procedura dochodzenia zwrotu kosztów**:
   - Obowiązany lub pozwany, który poniósł koszty związane z udzieleniem informacji, powinien zgłosić żądanie ich zwrotu. W praktyce może to oznaczać złożenie odpowiedniego wniosku do sądu, który rozpatruje sprawę. Sąd, po zbadaniu zasadności żądania, może zasądzić zwrot kosztów na rzecz obowiązanego lub pozwanego.

Podsumowując, art. 479^121 k.p.c. wprowadza mechanizm ochrony interesów strony zobowiązanej do udzielenia informacji, zapewniając jej możliwość odzyskania poniesionych kosztów. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia sprawiedliwości proceduralnej, ponieważ zapobiega obciążaniu jednej strony kosztami, które wynikają z działań inicjowanych przez drugą stronę postępowania.

Żądanie pozwanego

Żądanie pozwanego w przepisach